Tuesday, December 05, 2006

Οι φευγάτοι...

Λοιπόν αυτό το πόστ μάλλον θα ενοχλήσει ίσως γνωστούς και φίλους αλλά στα @@ μου είναι γεγονός ότι πάντα λέω αυτό που θέλω οπότε ούτε και τώρα θα κάνω εξαίρεση.

Με απασχολεί εδώ και ...χρόνια θα έλεγα μια ομάδα ανθρώπων, τους ονομάζω ομάδα γιατί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο πολλές φορές με απασχολεί το σκέφτομαι προσπαθώ να το καταλάβω αλλά αποτυγχάνω. Είναι οι φευγάτοι . . . οι ανήσυχες εκείνες ψυχές που νιώθουν μια παράξενη δύναμη μέσα τους (άλλοτε από μαλακία , άλλοτε από άγνοια, άλλοτε μετά από λογική σκέψη, άλλοτε απλά χωρίς λόγο) να φύγουν να πάνε αλλού (δεν έχει σημασία που) και μετά ίσως να πάνε αλλού.

Είναι η αλήθεια οτι ο προβληματισμός μου πηγάζει στο γεγονός οτι δεν μπορώ να κατανοήσω την διαφορετικότητα των ανθρώπων αυτών σε σχέση με την δική μου θεώρηση της ζωής ή μάλλον σε σχέση με το δικό μου μάστερ πλαν για την ζωή. Αν έχω στεναχωρηθεί ...άπειρες φορές... από φευγάτη γυναίκα, ή απο έναν φευγάτο φίλο γιατί θα τους χάσω . Τι είναι αυτό που έχουν όλοι...ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω.

Πρέπει να ομολογήσω οτι ο κάθε ένας που έχω στο μυαλό μου και ειναι στην ομάδα των φευγάτων είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, με μοναδικότητα και ουσία. Αλλά και πάλι δεν μπορώ να το καταλάβω.

Συνηθίζουν να λένε ατάκες όπως
1. ΄θέλω να ζήσω την περιπέτεια και την ζωη΄
2. ΄δεν μπορώ την ρουτίνα και την ελεγχόμενη ζωή της καθημερινότητας θέλω να αποδράσω΄
3. ΄θέλω να ζήσω μακρια απ΄ολους΄
4. ΄θέλω να δω τον κόσμο να γεμίσω εμπειρίες΄

Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω, αν και μπορουμε να το αναλύσουμε per case το θέμα.

Υπάρχουν λοιπον άτομα που για κάποιο λόγο αναπτύσσουν τάσεις φυγής ή απόδρασης εξαιτίας του στενού κοινωνικού περιβάλλοντος που μεγάλωσαν ή μπορεί και της οικογενειακής πίεσης. Με την πρώτη ευκαιρία διαφυγής συνήθως αυτή είναι η φοιτητική ζωή που σε βγάζει έξω από τα όρια της οικογένειας, βιώνουν αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη την ελευθερία ανακαλύπτουν μαλλον τον εαυτό τους. Η αίσθηση αυτή μάλλον είναι μοναδική οπότε με την κάθε ευκαιρία τους βγαίνει σαν θέλω όταν νιώσουν οτι ζουν ή βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που υπάρχει ή νομίζουν οτι υπάρχει κάποιου είδους στενου μαρκαρίσματος..καταπίεσης.

Υπάρχουν οι φευγάτοι που είναι φευγάτοι γιατί το έχουν μέσα τους.υπάρχει ένας μικρος τυχοδιωκτισμός που απαλά περικλείει την ύπαρξη τους. Πολλές φορές δεν μ πορουν να εξηγήσουν τι είναι αυτό που τους οδηγεί στην συνεχή αναζήτηση της αλλαγής. Πολλοί από αυτούς θεωρούν αυτό το παράξενο πράγμα ως ευλογία, άλλοι ως κατάρα.

Υπάρχουν οι φευγάτοι ..της ανάγκης. Αλλάζουν μέρος , ξενιτευοντε γιατί πρέπει να επιβιώσουν δεν μπορούν να βρουν δουλειά ή νομίζουν οτι έξω ειναι πάντα καλύτερα (χωρίς αυτό να σημαίνει οτι όντως δεν είναι).

Υπάρχουν οι ανόητοι φευγάτοι, χωρίς λόγο και ουσία που το ταξίδι γι'αυτους δίνει αξία στην ζωή τους ή μάλλον με βάση την ιδιότητα του φευγάτου δίνουν αξία στον εαυτό τους. Συνήθως από ανοησία και τύχη έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορούν να είναι φευγάτοι.

Υπάρχουν τέλος οι wannabe φευγάτοι που στήνουν ολο το παραμυθι στο μυαλό τους το πουλάνε στους γύρω για να το πιστέψουν και αυτοί ίσως να δικαιολογήσουν έτσι την μιζέρια η τις δυσκολίες της ' πουτάνας΄της ζωή.Τελικά δεν φεύγουν ποτέ

Με εξαίρεση τους βιοποριστές φευγάτους το δικό μου (γι' αυτούς) συντηρητικό και μονόπλευρο μυαλό δεν μπορεί να τους κατανοήσει. Μερικές φορές δεν μπορεί καν να βρει λογικά επιχειρήματα για να συζητήσω την κατάσταση αυτή παρά μόνο το ότι, δικαίωμα σου είναι να κάνεις ότι σου κ@υλώσει.

Αυτό που με ανησυχεί βέβαια είναι οτι για κάποιο λόγο βλέπω οτι αυτή η στάση ζωής γινεται ολο και πιο δημοφιλής. Τι γίνεται τι ειναι αυτό που κάνει τον κόσμο να έχει τάσεις φυγής..δεν μπορεί να είναι τυχαίο.Εκτός και αν πέφτω ΜΟΝΟ εγώ πάνω σε φευγάτους ή wannabe φευγάτους.


Θα μου πεις καλά ρε μεγάλε τι ζόρι τραβάς....εεε δεν ξέρω απλά δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο..αλλά με απασχολεί μου κινεί το ενδιαφέρον να δω πως σκέφτονται ολοι αυτοί γιατί σίγουρα σκέφτονται διαφορετικά και θα ήθελα να δώ πως ειναι - πες το εγκεφαλική περιέργεια ή ότι μαλακία δεν ξέρω. Στον δικό μου σκηνοθετημένο κόσμο αυτόν που όλοι μας διατηρούμε στο μυαλό, οι φευγάτοι είναι σαν τις ταινίες που ξεκινούν και μετά για δευτερόλεπτα μαυρίζει η οθόνη και σε μεταφέρουν 10 χρόνια μετά σε άλλη χώρα στο μέλλον..και ξανά ξανά και στο τέλος έτσι συνθέτω την ζωή τους .

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί που θα διαβάσουν θα ταυτιστούν με τις παραπάνω περιγραφές, και κατά πάσα πιθανότητα θα θιχτούν αλλά δεν με ενδιαφέρει μην μου στείλετε κάρτα τα Χριστούγεννα, εγώ συνεχίζω να έχω την απορία να πλανάτε... και φυσικα σας εύχομαι καλά ταξίδια.

8 comments:

  1. Εγώ ανήκω στη πρώτη κατηγορία. Τώρα που θα πάω Στρατό θα έχω και μια δικαιολογία για να μην γυρνάω συχνά πυκνά σπίτι μου. Και όταν ζείς σε μια πόλη όπου ο τρόπος ζωής ειναι χάλια...

    Πάντως συμφωνω με αυτή τη φράση

    "Αυτό που με ανησυχεί βέβαια είναι οτι για κάποιο λόγο βλέπω οτι αυτή η στάση ζωής γινεται ολο και πιο δημοφιλής."

    ReplyDelete
  2. Μπορώ να ταυτιστώ με όλα?? Ή μπορείς να μου πεις που ανήκω γιατί μπερδεύτηκα.. Μου αρέσουν τα ταξίδια, ανοίγουν το μυαλό, δεν ταξιδεύω πολύ, νοιώθω ότι ο τόπος μου δε με χωρεί, αλλά δε σηκώνομαι να φύγω, γιατί πού να πάω και πού θα βρω χειρότερα, δεν γκρινιάζω για αυτά στους άλλους παρά τα έχω μόνο στο κεφάλι μου, καμιά φορά κανά φευγιό με αγαλλιάζει...

    Γεννήθηκα για να με μαστιγώνουν..

    Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που τα κάνουν αυτά μόνοι τους. Και είναι πολλοί από δαύτους. Οι γκρουπάτοι (η παρέα δηλαδή) δε με ανησυχούν. Χαβαλές, παρέα και όπου μας βγάλει.. Τι άλλο?

    Πι.Ες. 1. Πάλι πήγαν εκδρομή και δε σε πήραν τα μ@λ@κισμέν@? $#%@^%&#^

    Πι.Ες. 2. Δε θίχτηκα. Απλώς έτυχε το πρώτο μου σχόλιο εδώ να είναι σε αυτό το ποστ..

    Ραντεβού στα όμορφα.. :)

    ReplyDelete
  3. Υπάρχουν τόσα πράγματα να δεις κ να μάθεις γύρω σου που 1000 ζωές κ όλα τα χρήματα του κόσμου δε φτάνουν.

    Ο λόγος που εφευρίσκεις για να φύγεις, πάλι, είναι μια απλή δικαιολογία, ένα ΜακΓκάφιν (για να χρησιμοποιήσω μια ορολογία που έμαθα πρόσφατα). Το είπε κ ο ποιητής: το ταξίδι είναι που μετράει, ποιος τη μαμει την Πηνελόπη!

    Θα σου πρότεινα να διαβάσεις το βιβλίο "35" (αγνώστου, δυστυχώς, Ελβετού συγγραφέα, αναγνωσθέν στην Γκάτζα). Στοιχειοθετεί με τον καλύτερο τρόπο τη φιλοσοφία της φυγής.

    Τώρα για την "ανησυχία" σου ότι αυτό "γίνεται όλο κ πιο δημοφιλές", θα διαφωνήσω. Δε γίνεται πιο δημοφιλές, πιο εύκολο κ προσιτό γίνεται.
    Από Αθήνα για να την κάνω για Κίνα είτε για 2 μέρες είτε για μία ζωή δε χρειάζονται ούτε 6 μήνες πάνω στο άλογο, ούτε 1 χρόνος στην καραβέλα. 300ε κ 10 ώρες στο αεροπλάνο θέλω μόνο...

    ReplyDelete
  4. @perissos δεν ξέρω γιατί αλλά ναι μεν το ταξίδι έχει σημασία σεβαστό αλλά εγώ πάντα βλέπω τον προορισμό και τον στόχο όχι το ταξίδι. Αν υπάρχει στόχος που πρέπει να αποκτήσω/ φτάσω τοτε το ταξίδι θα γίνει.
    Αλλά είπαμε διαφορετικοί άνθρωποι διαφορετικές αντιλήψεις!

    ReplyDelete
  5. Με το συμπάθιο, αλλά με το άλογο πιο γρήγορα θα φτάσεις.. Θες 10 ώρες με το αεροπλάνο και 6 μήνες για να σταματήσουν οι (α)κινητοποιήσεις στο Ελ.Βενιζέλος.. Υποθέτω ότι δεν πετάς με Ολυμπιακή γιατί πολύ απλά η Ολυμπιακή δεν πετάει..

    ReplyDelete
  6. Φευγατος ειμαι με την εννοια να παω κανενα ταξιδακι.Τωρα ομως που ειμαι με αδεια απο την δουλεια μου χει λειψη λιγακι η ρουτινα!

    ReplyDelete
  7. Και εγώ φευγάτη είμαι, αλλά την e-κάρτα των Χριστουγέννων θα σου την στείλω :-)

    Εγώ πάλι πουθενά δεν νιώθω στο σπίτι (στην πατρίδα) μου, ίσως για αυτό να μου αρέσει που δεν έμεινα εκεί. Και εδώ δεν είμαι στο σπίτι μου, αλλά εδώ κανείς δεν το θεωρεί αυτονόητο ότι θα έπρεπε να νιώθω έτσι.

    Καλησπέρα :-)

    ReplyDelete
  8. ου, μεγάλη συζήτηση ανοίγεις τώρα. Και χωρίς λόγο. Κάποιοι θέλουν να φύγουν κάποιοι δε θέλουν. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι ζηλεύω τους ανθρώπους που δε θέλουν να πάνε πουθενά, που είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους εκεί που είναι [όπου και να είναι].

    Η τάση 'ταξίδευσης' [για να μην πω φυγής] είναι για μένα ένα μικρόβιο. Ή το έχεις, ή δεν το έχεις. Μια έρχεται, μια φεύγει. Κι όσο καλό και να είναι το μικρόβιο, άλλο τόσο κακό είναι γιατί απλά δε σε αφήνει να κατασαλάξεις κάπου [και μου αρέσει η ρουτίνα, πολύ]

    > Τι, θες και κάρτα χριστουγέννων;;; τσκ τσκ τσκ, απαιτήσεις...

    :)

    ReplyDelete