Sunday, December 31, 2006

Μία κούρσα....στο παρελθόν!

Άδεια έχουμε, γιορτινές μέρες έχουμε έξω βγαίνουμε πινουμε σταθερά και με υπομονή τις τεκίλες μας (φανατικά). Συνειδητά αμάξι δεν παίρνουμε, προτιμούμε την σταθερότητα του taxi. Πάμε λοιπόν.

Σταματάει ο εκπρόσωπος της κίτρινης φυλής!

-Που πάτε ;
-Χρόνια σας πολλά, στο κέντρο αν έχει κίνηση να μην σε μπλέκω οσο πιο κοντά, ευχαριστώ!
-Πολύ ωραία, κανένα πρόβλημα!

Ακόμα δεν είχα σηκώσει το βλέμμα μου, μόλις τον είδα χα χα χα σκηνοθετικό φλας μπακ στις πρώτες τάξεις του δημοτικού!

Ο ευγενικός ταξιτζής ήταν ο μισητός εχθρός μου για 6 τάξεις! Η μάλλον ένας εκ των πολλών. ο Β. Εγώ στο Α1 αυτός στο Α4 μαζί με μια παρέα απο άλλα τσογλανάκια...στην κυριολεξία!

Παρένθεση, στο σχολείο (σε ολα τα επίπεδα) ποτέ δεν ήμουν ο νταής, ο κακός ουτε ο trendy ουτε ο popular! Για τα δεδομένα λοιπόν τα σχολικά, δημοτικό γυμνάσιο λυκειο ήμουν μάλλον απλά μια αδιάφορη μονάδα οσο αναφορά το κοινωνικό μου status. Τέσπα το δημοτικό είναι όπως και να έχει διαφορετικό λίγο μιας και δεν έχεις διαμορφώσει κάν χαρακτήρα...αν και μερικά πράγματα δεν αλλάζουν!

Στο δημοτικό ο Β ήταν ο κακός και η παρέα του, η τάξη του πάντα μας νικούσε στο μπάσκετ , έπαιρναν τις καλύτερες μπάλες στα διαλείμματα γενικότερα οι μπαμπούλες.. Αυτό που πάντα μου την έσπαγε στα σχολικά μου χρόνια ήταν ότι πάντα ημουν στο πιο φλώρικο τμήμα..Αυτό που θα μας πουλάγανε τσαμπουκά και κανείς δεν θα έκανε κάτι...τσ τσ τσ..και αυτό μου την έσπαγε..το να είσαι ΚΟΤΑ!

Μια δυο, απο νωρίς με τον Β ...ξεκινήσαμε τις εχθροπραξίες. Οι οποίες κράτησαν 6 τάξεις! Σπρωξιές μπουνιές φάπες, στο μπασκετ αγκωνίες. Ηταν ένα πρώτης τάξεως τσογλανάκι, το οποίο πουλαγε τσαμπουκά σε ολους. Δεν ήταν λιγες οι φορές που θα πέφτανε μερικές ψηλές επειδή πείραξε τον διπλανό μου στο θρανίο οποίος ήταν ένα αθώο..παιδάκι ήρεμο και λεπτό σαν το φτερό...το οποίο τον παρακαλούσε να μην τον πειράξει. Eventually δεν ημουν ο μάγκας της γειτονιάς αλλά ο Β ήταν μπροστά μου μια μύγα..χο χο χο χο χο.

Μετά απο σχεδόν 15 χρόνια χα τι μικρός που είναι ο κόσμος. Ορίστε...πριν 15 χρόνια παίζαμε ξύλο στους διαδρόμους και τώρα επιβάτης και ευγενικός οδηγός! Με αναγνώρισε και αυτός. Φυσικά με τον που τον είδα δεν του είπα είσαι ο κτλ κτλ..αλλα έτσι για να περάσει η ώρα ..έκανα την κλασική ατάκα..απο που σε ξέρω..και λοιπές μαλακίες.

Έχω ένα κακό, λογικά θα το έχουν αρκετοί, δεν ξεχνάω ποτέ αυτους με τους οποίους έιχα παίξει ξύλο...ακόμα και απο τότε. Ακόμα και μεθυσμένος στην Αγγλία,... street fighting στο Wolverhampton (και ΓΑΜΩ ΤΑ west MIDLANDS ρε π@υστηδες) πεσμένος κάτω και 10 μεθυσμένα βλαχαδερά να σημαδεύουν το κεφάλι και το στομάχι...δεν ξεχνάς καμία φάτσα. Anyway

Φυσικά ούτε τον Β είχα ξεχάσει. αλλά για 15 λεπτά που διήρκεσε η κούρσα θυμήθηκα τα χρόνια μου στο δημοτικό! Τι θυμάμαι ; Πρωινό ξύπνημα, τσιμέντο...απο το προαύλιο του σχολείου, ώρες βαρεμάρας στην τάξη, σχολικές γιορτές και την κιθάρα μου, την ομορφη Λ που ήμουν ερωτευμένος χε χε χε χε χε!

Τα πράγματα είχαν αλλάξει και με τον Β οχι δεν παίξαμε ξύλο, ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο καλή χρονιά και ομολογήσαμε και οι 2 ότι πράγματι μεγαλώσαμε!

Μεγαλώσαμε ; ναι..σίγουρα μεγαλώσαμε αλλά εγώ νιώθω ότι ο χρόνος σταμάτησε για μένα κάπου εκει στα 20 ή μάλλον εκεί ακόμα αισθάνομαι...μπορεί και όχι μιας και τελικά δεν είμαι το ίδιο άτομο...άλλος papo στα 20 άλλος στα 26.

Μετα το δημοτικό οι εχθροί χωρίστηκαν εγώ πήγα σε άλλο γυμνάσιο και εκεί έκανα νέους κύκλους! Εκεί γνώρισα τους 2 πρώτους BFF μου ...καλή φάση!
Συνέχισα να είμαι ένας απλός αδιάφορος για το κοινωνικό status της σχολικής ελιτ...και φυσικά non popular....γι'αυτο θα σας αφιερώσω ένα τραγουδάκι απο youtube sorry και τους Nada Surf που πρόσφατα θυμήθηκα!

Popular....

2 comments:

  1. Εγώ θα τον σάπιζα στο ξύλο μέσα στο ταξί του για όλες τις φορές που σε έκανε να νιώσεις άσχημα στο δημοτικό ! Και εγώ είμαι σαν εσένα δεν ξεχνώ και μάλιστα αυτούς που έχω στη μπούκα είναι κάτι τελιωμένους καθηγητές του δημοσίου που μου λέγανε ότι δεν θα πάω μπροστά και τώρα παίρνουν τα 1200 ευρώ και look at me ! Damn nigger, there is fate in this f***** world !

    ReplyDelete
  2. Έτσι είναι... περνά ο καιρός και αλλάζουν οι καταστάσεις. Γιατί να παίξετε τώρα μπουνιές; Εμένα προσωπικά θα μου αρκούσε η σκέψη του που βρίσκεται εκείνος που τόσα χρόνια με παίδευε, και που βρίσκομαι εγώ. Δεν θα το ανέφερα, αλλά θα αρκούσε για να μου φτιάξει το κέφι για καιρό, ότι τελικά υπάρχει κάπου κάπως μια θεία δίκη.
    Να είσαι καλά :-)

    ReplyDelete