Wednesday, August 23, 2006

Κάτι τέτοιες μέρες...

Συνήθως τέτοια μέρα πριν απο 20 χρόνια (αλλά και αργότερα) θα έβλεπες στο passport control του Ανατολικου (το θυμασαι;) ή στην είσοδο του τελωνείου στον Πειραιά ή κάτω στην αυλή του σπιτιού έναν πιτσιρικά 4-5-6 χρονών...ξανθός τσίτα..ουτε μεζ να ήταν , πιασμένος στο πόδι κάποιου κυριου λίγο μετά τα 30....να περπατάει ο κύριος με 2 βαλιτσες στο χέρι και ο πιτσιρικάς να σιγοκλαίει απο δίπλα, η να σέρνεται μαζί με το πόδι...να σφουγγαρίζει το αεροδρόμιο έτσι η την είσοδο για τις λαντζες στον πειραιά...ή την αίθουσα κάποιας ναυτηλιακης εταιρίας. Μερικές φορές όμορφες αεροσυνοδοί ή κυρίες...του κάνανε χάδια ή του δίνανε κάποιο σοκολατάκι καθώς αυτός συνέχιζε να μυξοκλάιει...στο χέρι μιας κυρίας λίγο κάτω απο τα 30...

Τα μισούσε τα αεροδρόμια ο μικρός...γι'αυτον σήμαινε ότι έπρεπε ξανα να πει αντίο..άλλοι 8-10-12 μήνες...όσο ήταν μικρός το ξεχνούσε ίσως πιο γρήγορα..μέχρι η φωνή στο τηλέφωνο τις πρώτες μέρες..'έλα Πάρι.' του θύμιζε οτι κάποιος λείπει..και ναααααααα κλάμα..ο μικρός.

Μεγάλωσε ο μικρός..η στιγμή του αποχωρισμού ποτέ δεν ήταν εύκολη ακόμα και όταν μεγάλωσε..και το έπαιζε μαγκάκι. Σταμάτησε να κλαίει...αλλά πάντα εκείνη την στιγμη του αποχαιρετισμού σκεφτόταν το ξανθο πατσαβουράκι στο αεροδρόμιο...να κλαιει και να κλαιει... Κάποια στιγμή καθώς μεγάλωνε..είπε ότι οταν και εγώ γίνω σαν το κύριο..και έχω κάποιο άλλο ξανθο πατσαβουράκι να μεγαλώσω..θα είμαι συνέχεια δίπλα του....του έμεινε το κόλλημα απο τότε...

Ακόμα ο μικρός τα θυμάται καπου μέσα του υπάρχουν αυτές οι εικόνες..και πάντα τέτοια μέρα..τα σκέφτεται..αλλά τώρα πια..κάθεται και σκέφτεται ...ότι αυτός ο κύριος ειναι πραγματικά ο ήρωας του..μαζι με αυτη την κυρία.

Γιατί θέλει @@ ρε μάγκα η θάλασσα, θέλει μεγάλη δύναμη να ζεις κλεισμένος σε σιδερένια κλουβιά για 8-10-12 μήνες..όχι γιατι το θές..όχι γιατι εισαι καραβόσκυλο ..αλλά γιατί πρέπει ..γιατι πρέπει να ζήσει η οικογένεια. Μια οικογένεια που δεν πέφτει στο κλισέ....πουτάνα οικογένεια ναυτικου...γυναικα...παιδια. Μια σωστή οικογένεια.

Αφιερωμένο λοιπόν σήμερα σε ολους αυτους που πρέπει κάθε λίγο και λιγάκι να λένε αντίο στο αγαπημενο τους πρόσωπο. Στον άνδρα τους...στον πατέρα τους..γιατί η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη... Αφιερωμένο στις γυναίκες ναυτικών που δεν είναι πουτάνες όπως θελει να λέει το κλισε της κοινωνίας..στις μανάδες που είναι μάνα και πατέρας...κρατάνε το σπιτι...στα παιδιά που κάποια στιγμή θα νιώθουν την έλλειψη της παρουσίας του πατέρα...τα παιδιά που θα μιλησουν στο τηλέφωνο..θα περιμένουν να πουν ένα γεια.


Καλά ταξίδια...καπτεν...τελικά όσο και να μεγαλώσεις μερικά πράγματα παραμένουν ιδια.

6 comments:

  1. ...τι μου θύμισες... τα σκούρα γιαλιά της μαμάς... ειδικά για κάτι τέτοιες μέρες, τον διακόπτη που σταματούσε να λειτουργεί ως δια μαγείας αφού τον πατήσει εκείνος φεύγοντας για το αεροδρόμιο και ξανάρχιζε πάλι από μόνος του στον γυρισμό του... τα γράμματα, τις κάρτες από εξωτικές περιοχές με ονόματα που δεν προφέρονται που να αρχίζουν πάντα με τις λέξεις...
    "Αγαπημένη μου Λ... και γλυκά μου παιδιά...", τις αμφιβολίες άμα θα τον αναγνωρίσουμε όταν θα γυρίσει μετά από πολλούς μήνες απουσίας, τα Νουνού σοκολάτας που πίναμε μόνον όταν επέστρεφε, την αγωνία όταν αργούσε να ξαναβρεθεί καινούργια δουλειά...

    Kαλά ταξίδια πάντα στον Καπετάνιο.
    Να είστε καλά και να χαίρεστε ο ένας τον άλλο.
    Σίγουρα τώρα με το internet και τα email υπάρχουν πιο πολλές δυνατότητες επικοινωνίας.
    Ένα από τα ομορφότερά σου post, καλημέρα φίλε :-)

    ReplyDelete
  2. Eκπληκτικά δυνατό. Υπέροχο

    ReplyDelete
  3. merika pramata ontos paramenoun idia! ego eixa thn tyxh na megaloso me ton patera mou epeidh otan piga 4,5 xronon stamathse sxedon ta taksidia, i aderfh mou omos.......
    bravo papo, poli kalo post kai sigkinitiko, to ti pernane oi manades de mporeis na fantasteis, been there my friend an kai se poli ligotero vathmo. ant en amegaloseis sosth oikogeneia an den ypaqrxoun kales vaseis kai kalh mana......

    ReplyDelete
  4. Να είστε καλά όλοι...σε εποχές που η οικογένεια και η συζητηση περι αυτής είναι μόνο θέμα σε ξύλίνες παραγράφους εκθέσεων..είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν στιγμές που να θυμόμαστε ότι είναι ένα απο τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή του ανθρώπου..και αυτή απο την οποία προήλθε..αλλά και αυτή που θα δημιουργήσει..

    Να είστε όλοι καλα..ευχαριστώ για τον χρόνο σας..ειλικρινα!

    ReplyDelete
  5. kala taksidia mpampa na eleges :)

    ola kala na ftasei me to kalo

    kai opws eipes x8es ...upomonh!!

    makia!:***

    ReplyDelete
  6. ευχαριστώ μαργκο που μου πρότεινες να το διαβασω. είναι πολύ γλυκό..
    γεια χαρά αδερφέ της μαριγώς..

    ReplyDelete