Sunday, April 10, 2016

while (true) { νοστος };

Όταν πρωτό φτάσαμε στο Λουξεμβούργο, για κάποιο καιρό σκεφτόμουν αρκετά έντονα το σπίτι μου στην Ελλάδα, το δυτικό Χαϊδάρι. Ο πραγματικά υπέροχος καιρός σε αυτό το μικρό καταπράσινο κέντρο ευρωπαϊκό χωριό δεν με βοηθούσε αρκετά. Έβλεπα καθημερινά ειδήσεις, ήταν και εκείνο το δημοψήφισμα, νιώθαμε ότι φύγαμε μάλλον την τελευταία στιγμή. Μετά από 1,2 μήνες σταμάτησα να σκέφτομαι την Ελλάδα, αυτό το αίσθημα που σου δημιουργεί ο νόστος  ξέρεις. Είχα ήδη συνειδητοποιησει ότι δεν θα έμενα για πολύ εκεί, οπότε θωράκιζα τον εαυτό μου για το επόμενο βήμα.

Τώρα που έχουμε  εγκατασταθεί στο Λονδίνο περνάω κάπως το ίδιο (σκέφτομαι το σπίτι μου), υπολογίζω ότι σε λίγο θα περάσει και αυτό. Ίσως είναι και συσσωρευμένο άγχος και ένταση που δημιουργήθηκε από το extreme relocation (2 χώρες σε  λιγότερο από ένα χρόνο).

Εδώ στο Λονδίνο, έχω πιο πολλούς γνωστούς και φίλους. Ανθρώπους που τους ήξερα και με ήξεραν απ΄ όταν πάτησα το πόδι μου εδώ για πρώτη φορά το 1999, αλλά και άλλους που περάσαμε αρκετά χρόνια μαζί στη Αθήνα, στο ίδιο γραφείο, όλη μέρα.  Μερικές φορές νιώθω ότι ζώ σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Μαζευόμαστε για καφέ ή φαγητό, τόσα γνώριμα πρόσωπα, και μιλάμε για τα παλιά, μερικές φορές και για την Ελλάδα. Λες και έχουμε βγει για μπύρα μετά την δουλειά στην Πανόρμου. Δεν ξέρω ακόμα όλη αυτή η εικόνα μου φαίνεται παράξενη και η πλάκα είναι ότι είμαι κι εγώ μέσα σε αυτή. 

Το πιο ενδιαφέρον είναι όλα αυτά προλαβαίνω να τα σκεφτώ και να τα αισθανθώ το Σαββατοκύριακο. Δευτέρα με Παρασκευή μάλλον το μυαλό κάνει switch! Αύριο θα βάλω την τελευταία πινελιά, βρήκα σύλλογο για να συνεχίσω το Judo, είναι δίπλα απ' το γήπεδο της Arsenal. Για να δούμε. 

Συνεχίζουμε να λαμβάνουμε ερωτήσεις, από ανθρώπους που θέλουν να φύγουν. Κάποιοι με αεροπορικά έτοιμα, άλλοι τεστάρουν τις αντοχές τους, άλλοι μετράνε τα χρήματα στις προτάσεις. Νομίζω ότι η παρέα μας θα μεγαλώσει και άλλο σύντομα.  Συνεχίζω να μην έχω χωνέψει 100% ότι έγινα κι εγώ κομμάτι του μεταναστευτικού κύματος. Ίσως αυτή η συνεχής μετακίνηση να μην βοήθησε αρκετά. 

Θα δούμε, περίεργες οι εναλλαγές συναισθημάτων.


No comments:

Post a Comment