Sunday, August 25, 2013

Φαγητό στη Χίο...top 3 +1 μέρη

Φάγαμε αρκετά σε αυτές τις διακοπές και αυτό βγαίνει στις κάμερες και στην ζυγαριά (τουλάχιστον για μένα). Από αύριο επιστροφή στην διατροφή και την άσκηση για να πετάξω από πάνω μου τα extra κιλά (το αιώνιο βάσανο να σου αρέσει by default το φαγητό). Παρόλα αυτά με ένα σύντομο post και μιας και τα γραπτά μένουν θα παραθέσω τα 3 εστιατόρια της επιλογής μας για το νησί της Χίου. Αν ποτέ βρεθείς, ίσως το επόμενο καλοκαίρι ή κάποια από τις επόμενες εβδομάδες, δοκίμασε τα. Papo approved.

Λίγο έξω από την Χώρα της Χίου, στο χωριό Θυμιανά , γνωστό για την μεγάλη του εκκλησία αλλά και την κόκκινη πέτρα που έχει χρησιμοποιηθεί για να χτιστούν όλα τα αρχοντικά του κάμπου θα βρεις το συγκεκριμένο εστιατόριο. Δεν είναι μία απλή ταβέρνα και το φαγητό μου θυμίζει κάτι σαν σπιτικό, παραδοσιακό εστιατόριο με απλά πιάτα, φρέσκα υλικά και καλό service. Μερικές συνταγές θα σε παραπέμψουν σε κουζίνα από την Μικρά Ασία.  Μην το χάσεις! Πολύ καλό value for money επίσης. (4Sqr)

Σε ένα από τα γνωστά καστροχώρια του δήμου Μαστιχοχωρίων,  συγκεκριμένα στο χωριό Ολύμποι, θα βρεις το ίσως πιο gourmet like εστιατόριο σε όλο το νησί. Ο Αμέθυστος είναι στον Πύργο του νησιού και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες προσφέρει πιάτα και γεύσεις (πολλές βασισμένες στην μαστίχα) που είναι αρκετά διαφορετικές σε σχέση με τις πολλές ταβέρνες, καφεδενάκια και ουζερί του νησιού. Πιάσε κουβέντα με τον ιδιοκτήτη που φαίνεται ότι εχει αρκετό μεράκι και μιλάει για την προσπάθεια του. Μάθαμε ότι θα ξεκινήσει και μια σχετική προσπάθεια στην χώρα της Χίου.

Κοντά στην χώρα/καμπο της Χίου και συγκεκριμένα σχετικά στην πλαγιά ψηλά, όπου έχεις για θέα  το λιμάνι (και το αεροδρόμιο) και όταν ο ουρανός είναι καθαρός βλέπεις το Τσεμσέ και τα παράλια της Τουρκίας, θα βρεις το Απόμερο. Μια παραδοσιακή ταβέρνα/μεζεδοπωλείο, με αρκετά καλό service, πολλούς μεζέδες και λογικές τιμές. Δοκίμασε το τοπικό ημίγλυκο κρασί και μην ξεχάσεις να δοκιμάσεις το πιάτο που ακούει στο όνομα 'το βυζί της κόρης' :)

+1.. Citrus (4sqr)  
Αφού φας σε ένα από τα παραπάνω πέρασε μια βόλτα από τον κάμπο της χώρας, κάνε μια βόλτα μέσα στα αρχοντικά και βρες το αρχοντικό με περιβόλι/ πολυ-χώρο Citrus. Κάνε μια βόλτα στο κτήριο που λειτουργεί σαν μουσείο, όπου θα μάθεις για την έντονη εμπορική δραστηριότητα μεγάλων οικογενειών του νησιού τον περασμένο αιώνα, καθώς και την έλευση των εσπεριδοειδών στο νησί και την σταδιακή εκμετάλλευση τους. Κάτσε και πιες καφές στον κήπο μαζί με γλυκό του κουταλιού παραγωγής τους ή ένα κομμάτι πορτοκαλόπιτα. Αν θες να γλυκάνεις και μερικούς φίλους, αγόρασε σχετικά γλυκά φτιαγμένα από τα φρούτα του περιβολιού.


update (σουβλάκι): Μετά από σωστή παρατήρηση, θα προσθέσω και κάτι ακόμα πιο απλό και λαϊκό, παράληψη μου. Αν ψάχνεις το καλύτερο σουβλάκι στο νησί, με φρέσκες χειροποίητες πίτες και καθαρό κρέας, τότε αναζήτησε τον 'Κάργα'. Όνομα και πράγμα σε απόλαυση και πολυ καλή τιμή! Κάργα απόλαυση!


εις το επανιδείν.

Friday, August 23, 2013

Η πληροφορική στην ελληνική εκπαίδευση μια πλευρά του ίδιου κακού νομίσματος.

Δεν θα μπορούσα να μην γράψω μερικές γραμμές για ένα σημαντικό θέμα στον χώρο της Ελληνικής εκπαίδευσης και της πληροφορικής. Οι πρόσφατες αλλαγές (και πάλι) στο πρόγραμμα μαθημάτων του γενικού λυκείου, την αναβάθμιση και αναδιοργάνωση των ΕΠΑΛ και τις αλλαγές στην μορφή των γενικών εξετάσεων, φέρνει πάλι καθηγητές, μαθητές και οικογένειες μερικές μέρες πριν την έναρξη της χρονιάς σε κατάσταση...απορίας (το πιο ευγενικό που θα μπορούσα να γράψω).

Το ελληνικό κράτος δεν με εντυπωσιάζει για την έλλειψη στρατηγικής σε πολλούς τομείς και η εκπαίδευση είναι ακόμα ένας. Πότε αποκτήσαμε στρατηγική και σταθερότητα σε οικονομία, εξωτερική πολιτική; για να αποκτήσουμε και στην ρημαγμένη μας εκπαίδευση.  Έχω άπειρη διάθεση να γκρινιάζω γενικά και αόριστα για αυτά που συμβαίνουν, αλλά σε αυτές τις διακοπές είχα την ευκαιρία να ακούσω πολύ συγκεκριμένα για την επικείμενη αφαίρεση του μαθήματος της πληροφορικής από την λίστα των υπό εξέταση μαθημάτων και ουσιαστικά την υποβάθμιση της σε μάθημα επιλογής ή ελεύθερης ώρας ή σε play time ή σε ότι άλλο κάτσει μιας και φαίνεται ακόμα στο παρά πέντε το συζητούν. Κάτι που για μένα δεν θέλει συζήτηση και πόσο μάλλον δεν θέλει συζήτηση 5 λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι.

Bonus: Επίσης είχα την ευκαιρία να μάθω πολλές λεπτομέρειες για το σύστημα μετατάξεων /μεταθέσεων και στελέχωσης του κορμού των ελληνικών σχολείων με καθηγητές και το λιγότερο που έχω να πω είναι α) πως στο διάολο κατάφερναν να λειτουργήσουν εθνικό σύστημα εκπαίδευσης με αυτή την υποδομή και απαρχαιωμένη οργάνωση β) αναρωτιέμαι για την ποιότητα και τα κριτήρια επιλογής επαγγέλματος αρκετών καθηγητών γ) αναρωτιέμαι για την ποιότητα εκπαίδευσης στα ελληνικά σχολεία που σώζεται μόνο από ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ και μονάδες καθηγητών και δασκάλων που δίνουν ζωή στο σύστημα δ) η έλλειψη μηχανοργάνωσης και σε αυτόν το τομέα της δημόσιας διοίκησης σε κάνει να θες να κλάψεις από την έλλειψη λογικής. Με αφορμή την τελευταία παρατήρηση γυρνάω στην ουσία και σε αυτή την συνέχεια ανοργανωσιάς που έχει η ελληνική διοίκηση. Είναι η μόνη συνέχεια που έχει το ελληνικό κράτος για να μην δουλευόμαστε έτσι. 

Χρονολογικά ανήκω στους μαθητές που είδαμε την πληροφορική πρώτοι, πιλοτικά στο γυμνάσιο θυμάμαι, στις αρχές του 90. Απαράδεκτα βιβλία (ακόμα και τότε), σχεδόν ανεπαρκείς καθηγητές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν μαθηματικό ο οποίος μας έλεγε, 'ε εγω πάω σε αυτά τα σεμινάρια για την πληροφορική , έχουν καλό σάντουιτς και μας δίνουν και κάποια λεφτά παραπάνω'. 'Όπως και να έχει η αρχή ήταν στραβή σε  ένα κράτος που εκ των έσω δεν είχε αγκαλιάσει καν τις νέες τεχνολογίες (το έβλεπες από το χαρτομάνι και την άπειρη γραφειοκρατία της εποχής σε κάθε λογής δημόσια υπηρεσία). Σαν παιδί δεν με συγκίνησε ποτέ το μάθημα, εξάλλου μόνος όπως και πολλά άλλα παιδιά είχα ξεπεράσει σε γνώσεις το σχολικό βιβλίο αλλά και τον βαριεστημένο καθηγητή - με εξαίρεση έναν από τους 3-4 που συνάντησα. Ήταν αρχή δύσκολη αλλά μπορείς να πεις ότι σε μια αρχή και λάθη θα υπάρξουν. Συνεχίσαμε στο λύκειο όπου η πληροφορική δεν είχε μπει τότε στο πρόγραμμα και την έχασα κάπου εκεί.

Μάθαινα τις εξελίξεις από φίλους και καθηγητές με τα χρόνια. Συνέχιζα να έχω αυτή την αίσθηση για το πρόγραμμα σπουδών ήταν απαρχαιωμένο και δεν υποστήριζε καμία κατεύθυνση, ούτε την πρακτική, δηλαδή να δώσεις στα παιδιά από νωρίς πρακτικές γνώσεις ,ούτε την θεωρητική να τους εισάγεις δηλαδή στην επιστήμη της πληροφορικής με ουσιαστικό και δημιουργικό τρόπο.

Η αλήθεια είναι ότι την ίδια αίσθηση, εκεί στις αρχές του 2000, μου άφηναν και αρκετά τμήματα πληροφορικής σε ελληνικά πανεπιστήμια, με πρόγραμμα σπουδών το οποίο ήταν τραβηγμένο τόσο από τα μαλλιά σε έναν δρόμο που μάλλον εξυπηρετούσε μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων, πάντως ούτε τους ίδιους τους φοιτητές βοήθησε (όταν αργότερα βγήκαν στην αγορά εργασίας) ούτε και την ίδια την αγορά. Όπως και να έχει αυτό είναι προσωπική άποψη και έχω πολλές φορές έρθει στα λόγια με απόφοιτους ελληνικών πανεπιστημίων και η απάντηση είναι ότι δεν 'δικαιούμαι' να έχω άποψη αφού είμαι προϊόν του αγγλικού πανεπιστημιακού συστήματος. Let it be που λένε και οι Άγγλοι.

Τα χρόνια πέρασαν και συνέχιζα να έχω αρκετά καλή εικόνα (εκ των έσω) για την κατάσταση στο μάθημα της πληροφορικής. Επιτέλους είχαν καταφέρει να φέρνουν και μερικούς ανθρώπους που είχαν αρκετά καλές γνώσεις, αγαπούσαν την επιστήμη  και ήθελαν να διδάξουν, μειώθηκαν κάπως και οι  βαριεστημένοι με το αντικείμενο φυσικοί ή μαθηματικοί. Οι νέοι καθηγητές καταλάβαινα ότι ήταν υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν ένα σχετικά παλιομοδίτικο πρόγραμμα σπουδών (το πρόβλημα από την αρχή) και προσπαθούσαν με κάθε ευκαιρία να κάνουν και πραγματικά ενδιαφέροντα πράγματα εκτός της ύλης. Γιατί πχ να μην υπάρχει μια ανανέωση στο πρόγραμμα σπουδών κάθε 2 χρόνια σε έναν τομέα που ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ποτέ, γιατί πχ επίσημα να μην διδάξεις  και λογική και προγραμματισμό με το Scratch και εισαγωγή στον προγραμματισμό με το BlueJ. Αντίστοιχα με πείραζε ότι αρκετοί 'συνάδελφοι' μας από τον χώρο, βλέπανε την ευκαιρία να μπουν στο δημόσιο για να διδάξουν, στις συζητήσεις μας έλεγαν ότι δεν άντεχαν στην δουλειά, (όχι τις συνθήκες αλλά το ίδιο το αντικείμενο).

Κάπου εκεί στην μετριότητα λοιπόν αφήνουμε την πληροφορική, χωρίς εκπαιδευτικό προγραμματισμό, χωρίς ανανεώσεις σε πρόγραμμα σπουδών και με 'να αριθμό καθηγητών (δεν θα πω αν ήταν μεγάλο ή μικρό το ποσοστό)  που οι ικανότητες τους ήταν αμφιλεγόμενες μαζί με την διάθεση τους αντίστοιχα.

Έρχεται τώρα λοιπόν η πρόταση να την υποβαθμίσουμε μια και καλή για να ολοκληρωθεί η μετριότητα. Δεν καταλαβαίνω, όταν πάνω από 40 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν σαν βασικό μάθημα και γνώση την πληροφορική, γιατί ο εκάστοτε υποψήφιος να μην μπορεί να διαγωνιστεί σε αυτό το ίδιο το μάθημα αλλά να πρέπει να δώσει πχ Χημεία. Δεν καταλαβαίνω επίσης γιατί η πληροφορική να μην θεωρείται επιστήμη και να περιορίζεται στο πρόγραμμα σπουδών του δημοτικού γυμνασίου, με προφιλ κυριών χρηστικό, δηλαδή να μάθουμε βασικές γνώσεις στα παιδιά από το copy paste μέχρι και μια πιστοποίηση ECDL και μετά στο Λύκειο, παρόλο που μπορεί να θέλει να γίνει προγραμματιστής να διαβάζει 12 ώρες την ημέρα για χημικές ενώσεις. 

Όπως σωστά άκουσα αυτές τις μέρες, το μεγαλύτερο πρόβλημα της νέας αναβάθμισης του προγράμματος σπουδών στα ελληνικά σχολεία είναι ότι συνεχίζει να υποβαθμίζει την πληροφορική σαν ΕΠΙΣΤΗΜΗ και να την θεωρεί κάτι σαν προσόν, όπως πχ να ξέρεις τυφλό σύστημα. Η πληροφορική είναι προσόν είναι και επιστήμη και το ελληνικό κράτος αν θέλει πραγματικά να αναμορφώσει την εκπαίδευση θα πρέπει να δώσει κυρίαρχη θέση στο μάθημα της πληροφορικής και των νέων τεχνολογιών.

Για την υποβάθμιση της πληροφορικής και την μέτρια προσπάθεια του ελληνικού κράτους να την εισάγει στην ελληνική εκπαίδευση φταίνε όλοι, το κράτος και οι κρατικοί λειτουργοί υπεύθυνοι για την ευρύτερη στρατηγική παιδείας, οι ακαδημαϊκοί στα ελληνικά πανεπιστήμια που χρόνια τώρα πολεμάνε σε φατρίες συντεχνιών ή υπο ομάδων σε διαφορετικά πανεπιστήμια και δεν προώθησαν όσο θα έπρεπε την σημαντικότητα του μαθήματος, οι καθηγητές του μαθήματος χωρισμένοι σε 2 ομάδες 'διάθεσης, αυτοί που θέλουν πραγματικά να διδάξουν και κάποιοι άλλοι που είδαν το σταθερό 1000ρικο του δημόσιου μισθού πιο ευχάριστο από τον 10ωρο η 12ώρο της ελληνικής αγοράς, οι γονείς , κοινωνία που δεν πιέσαμε πιο έντονα και όχι τώρα τελευταία στιγμή τα παιδιά να ακολουθούν ένα μοντέρνο πρόγραμμα σπουδών και όχι απαρχαιωμένης αντίληψης και φυσικά κακής οργάνωσης.

Εύχομαι έστω και τελευταία στιγμή η πληροφορική να πάρει την θέση που της αξίζει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά έχω χάσει εδώ και καιρό την πίστη μου στην κρατική μηχανή και τους κρατικούς λειτουργούς (κάθε βαθμίδας) εδώ και καιρό. 

Saturday, August 10, 2013

Αεροπλάνα & αεροδρόμιο- Heathrow απ' το BBC

Αν σου αρέσουν τα αεροπλάνα, τα αεροδρόμια και γενικά τα ταξίδια με αυτά ρίξε μια ματιά στο πολύ καλό και επεξηγηματικό documentary του BBC για το αεροδρόμιο Heathrow, όπου παρουσιάζει με πολύ ωραίο τρόπο, όλα τα διαφορετικά πράγματα και τις διαδικασίες που υπάρχουν για να υποστηρίξουν τις  πτήσεις, σε ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια του κόσμου. Αρκετές βασικές πληροφορίες και για τα ίδια τα αεροσκάφη. Πραγματικά fun to watch. Να είναι καλά το BBC και το youtube φυσικά . (έχει 4 κομμάτια ακολούθησε τα link για το 2, 3, 4).




Παιδικές αναμνήσεις ...ζωντανεύουν ξανά. Tomix n-scale model train





Πριν πολλά πολλά χρόνια, σε ένα από τα ταξίδια του (νομίζω στην Ιαπωνία) ο πατέρας μου είχε φέρει ένα τεράστιο κουτί - σετ από τραινάκια. Δεν ήταν όμως ένα απλό τραινάκι, το μοντέλο 900Χ  της Ιαπωνικής Tomix σε κλίμακα N (n scale) ήταν από τα πρώτα και διασημότερα μοντέλα γραμμών αλλά και μηχανών, για παιδιά και φανατικούς του μοντελίσμου. Τότε, δεν είχα ιδέα ότι πραγματικά είχα ένα πολύ αξιόλογο σετ στα χέρια μου. Σαν παιδί έπαιξα, κάθε Χριστούγεννα το στήναμε, ήθελε σχεδόν ένα σαλόνι για να απλώσεις όλες τις διαφορετικές γραμμές, τους σταθμούς και την κάθε λεπτομέρεια. Καθώς μεγάλωσα σταμάτησα να το βγάζω από το πατάρι, μια χρονιά προσπάθησα να το παίξω ηλεκτρολόγος και έκαψα 2 από τις 3 μηχανές, οπότε έμεινε το σετ στο πατάρι, γραμμές, τροφοδοτικά, μοντέλα σταθμών βαγόνια αλλά νεκρές μηχανές- κλαψ. Κάπου εκεί σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του. Μετανιώνω βέβαια γιατί σαν παιδί δεν πρόσεξα όσο θα έπρεπε κάποια πράγματα (είχα μια διάθεση να καταστρέφω) και είναι κάτι το οποίο δεν θα ήθελα να το δω να το κάνουν τα παιδιά μου στο μέλλον, οπότε θα φροντίσω να τους μάθω να είναι πιο προσεκτικοί (ίδωμεν μέχρι τότε). 

Πριν 2 εβδομάδες στα πλαίσια εργασιών στο σπίτι των γονιών, η μητέρα μου έβγαλε τις κούτες με τις ράγες και όλα τα σύνεργα και μου είπε, 'μεγάλωσες, έχεις δικό σου σπίτι έχεις και μεγάλη αποθήκη ήρθε η ώρα να μας αδειάσει την γωνιά'. χεχε. Το έφερα λοιπόν σπίτι, το άνοιξα, το καθάρισα, είδα ότι έχω ακόμα ζωνταντό μεγάλο δίκτυο από ράγες, έχω βαγόνια, οι μετασχηματιστές των 110V δουλεύουν ακόμα (εστω και αν κάνουν θόρυβο) αλλά είχα μια μισοπεθαμένη μηχανή, που είχα προλάβει πριν μερικά χρόνια ανεπιτυχώς να την φτιάξω, φυσικά φυσικά.

Ξανά έβρισα τον εαυτό μου, που ήμουν απρόσεκτο παιδί και δεν το τίμησα όσο θα έπρεπε, μιας και μαζί με τον πρώτο μου υπολογιστή (Tandy TRS 80 - με το οποίο πρέπει να κάνω κάτι και να ζητήσω βοήθεια ειδικών - μήπως και ξυπνήσει από ηλεκτρονικό του κώμα) , και το πρώτο μου ATARI ήταν αγαπημένα μου 3 δώρα for ever. Το ATARI δεν το έχω πια δεν ξέρω που είναι ίσως το έδωσα κάπου σε συγγενείς, τα άλλα 2 είναι ξανά μαζί μου. Στα πλαίσια των γενεθλίων  μου και του σχετικού παλιμπαιδισμού :p , είπα να κάνω 1-2 δώρα μικρά στον εαυτό μου μιας και δεν είχα σκοπό να αγοράσω κάτι.

Έψαξα στο internet και με σοκ παρατήρησα ότι καινούργια κομμάτια από τόσο παλιά set έχουν μέχρι και 200 ή 300 δολλαρια. Ανακάλυψα και μια άλλη εταιρία που φιάχνει αντίστοιχες μηχανές την Bachmann. Τελικά με την βοήθεια του ebay, κατάφερα να παραγγείλω 2 νέες μηχανές. Η μία είναι από παλιό set αλλά την έχουν διορθώσει η άλλη είναι σχεδόν καινούργια. Τα έβαλα λοιπόν λίγο πριν γράψω το ποστ,  και το τραίνο ξαναζωντάνεψε. Στα video πάνω θα δεις μόνο ένα μικρό track απλά για τις τεστάρω. Έχω σκοπό τα Χριστούγεννα να το στήσω στο καθιστικό ολόκληρο αντί για δένδρο, όπου θα ποστάρω ξανά σχετικές φωτογραφίες.


Αναχώρηση αμαξοστοιχίας PAPO-1 με προορισμό σαλόνι, παρακαλώ επιβιβαστείτε :) 

αγαπάς την Ελλάδα απόδειξη..(ξανα γελάμε).

Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον την σταυροφορία κυβερνητικών υπαλλήλων, δημοσίων υπηρεσιών αλλά και των media, για να πατάξουν την φοροδιαφυγή σε μια αγαπημένη προς όλους ομάδα επαγγελματιών, τους ιδιοκτήτες καφέ, εστιατορίων και νυχτερινών club. 

Θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον αφελής, για να πιστέψεις έστω και την καλή πρόθεση για το ηθικό και νόμιμο, της όλης προσπάθειας. Δεν υπονοώ ότι δεν κάνουν έλεγχο ή είναι άδικοι, όχι νομίζω ότι τώρα κάτι ψιλο προσπαθούν να κάνουν. Αλλά κάθομαι και σκέφτομαι ή μάλλον θυμάμαι από τις απλές  δικές μου αναμνήσεις, τις δεκαετίες που έχουν περάσει και τον κάθε παράνομο επιχειρηματία που έχει όχι μόνο κλέψει, έχει ανοίξει έχει κλείσει και ξανά- ανοίξει 10 διαφορετικές επιχειρήσεις με αυτή την τακτική χρόνια τώρα.

Όλο αυτό το χαμένο πλούτο και τις υπεραξίες που έχω δώσει κι εγώ σαν πελάτης από το πιο 'σένιο' εστιατόριο που μπορεί να τα έσκασα σαν μαλάκας μέχρι και τον καφέ της γειτονιάς. Μετά θυμάμαι μια ας πούμε τοπική μου ανάμνηση από ελέγχους 10 ή 15 χρόνια πριν που ερχόταν οι τοπικοί έφορες και υπάλληλοι τους ΙΚΑ, και τους βάζανε τραπεζάκι στην καφετέρια, με ποτάκι και φυσικά δωράκι ένα μάτσο χιλιαρικάκια. Μετά θυμάμαι τους χρόνια τώρα φίλους και γνωστούς που δουλεύουν υπό καθεστώς μαύρης εργασίας. Όχι δεν κλαίω και τόσο γιατί ακόμα και στις καλές μέρες, τότε που είχαν όλοι και δεν είχαμε κρίση, το μαύρο μεροκαματάκι ήταν δέλεαρ για όλους. Τώρα πια εχουν μειωθεί οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας οπότε μέσα στα άλλα, αναδεικνύουμε και τα ψιλά (πχ μάυρη εργασία, χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών).

Με παράδειγμα αυτή την συγκεκριμένη συντεχνία, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό κράτος και η κάθε ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την θέληση να θεσπίσει πραγματικά μέτρα εναντίον της φοροδιαφυγής. Ο εκάστοτε επιχειρηματίας λειτουργεί όπως και όλοι υπό το καθεστώς - τσιφλικά, κάνω ότι θέλω, κλέβω όσο θέλω. Ο εκάστοτε εργαζόμενος σε αυτές τις επιχειρήσεις ο οποίος είναι συνάμα και φορολογούμενος, βολεύεται με το μαύρο μεροκαματάκι, εξάλλου  σιγά μην πληρώνει την άδικη πια εφορία και τα άχρηστα σε μεγάλο βαθμό λεφτά κρατήσεων του χρεοκοπημένου ΙΚΑ.

Ένας άψογος φαύλος κύκλος οποίος καλύπτει τους πάντες, το κράτους, τους επιχειρηματίες το κεφάλαιο, αρκεί το κράτος να μπορεί να βρίσκει χρήματα για να ζήσει από αλλού. Κάπως έτσι ήταν δεκαετίες τώρα, δεν μίλαγε κανείς, φυσικά και όχι. 

Γι' αυτό πραγματικά γελάω λοιπόν με τις πρόσφατες κυβερνητικές σταυροφορίες, γελάω και με την μαγκιά του κάθε επιχειρηματία, γελάω επίσης και με τη αφέλεια του κάθε εργαζόμενου (τα πιο παλιά χρόνια γιατί τώρα εν μέσω κρίσης μπορείς να πεις ότι δεν έχει άλλη επιλογή και το δέχομαι).


Όταν πραγματικά το κράτος θελήσει να πατάξει την φοροδιαφυγή, και να κάνει έλεγχο στους πάντες ξυπνήστε με. Μέχρι τότε γελάμε με την γυφτιά του καθένα, λες και δεν ξέραμε ότι δεν κόβουν αποδείξεις, ή μας κοροϊδεύουν.

Technical debt...in software- read it!

This one of the most simple and concrete articles I've recently red, related to what is technical debt in plain words and how it affects any software business (no matter the size). Give it a read, simple and easy to grasp.  (Credit to P.Papapetrou, for bringing up the link, i know he is also working on a book about technical debt in software).