Saturday, May 25, 2013

Review of the 2013 Oracle Commuity Leaders Summit - Ghent Belgium

Untitled


Last week, I visited my beloved Belgium, Ghent specifically, for this year's Oracle Community Leaders summit. A 2 day mini conference that aims to bring together, community leaders of various kinds within the Oracle Technology 'universe'. This was my second Jug/Leaders summit, the previous one was a couple of years ago at Prague.

I flew very early on Tuesday from Athens with the temperature somewhere close to 30C and arrived on rainy Brussels 3 hours later. A real change of scene :). I got the train from Brussels airport to the beautiful town of Ghent and within 45 minutes I was walking around the city. My destination was the Marriot Ghent hotel at the 'old' town center (the most beautiful part I guess). I had a few walks around the city, which is lovely. The weather was not helping at all but you cant have it all, I guess.

In the very same evening I got to meet some old friends who were also attending the meeting, so I was very happy to see Stephan Janssen who I bombarded with questions about his latest trips to Google IO and his recent JavaOne experience(s). I was also very excited to see again, my favorite Devoxx 2012 speaker, Jose Paumard  (twitter) and tried once again to convince him on translating more of his lecture notes on Java (Concurrency etc) in English. Jose is the treasurer of the ever growing Paris JUG  which managed to organize it's first Devoxx France event. Really exciting and vibrant community the french team has managed to create.

Along with Jose, was the Paris JUG chairman and famous about his Java EE books and presentations (also member of the JCP), Antonio Goncalves (twitter). Antonio is always a very interesting person to meet and share views on the latest java trends, his ideas on the dynamics of the Paris JUG and the evolution of the Java EE spec. I'm always interested about his views and was very happy to see him again, in such a gathering.Last but not least one my all time favorite Java conference speakers, Martjin Venburg  also known as 'the diabolical developer', was there. Very happy to see and talk to Martjin again. (Unfortunately i forgot to bring my copy of the The Java 7 Developer book, to get it signed). Other 'famous' EU Java conference organizers and Jug leaders were also attending such as Mattias Karlsson from JFokus and Bert Breeman from NLJug and Jfall.  So it was a real java all star community gathering, all the major Java developer conferences were attending through their main representatives and it was always interesting to listen about their views and ideas about the future of java conferences within Europe or globally. It was a nice opportunity for me to note ideas and try to 'make' them fit in a smaller scale, in terms of user group size and activities.

The mini conference started on Wednesday morning. This year (comparing to my previous experience) the meet up was balanced in terms of representatives from the Java community and the Oracle tech community (Oracle DB user groups, MySQL representatives, Oracle tech user groups). This was kind of a change and if you ask me it makes sense. Under the Oracle umbrella all these communities merge at some point. There is still lots of work to be done in terms of understanding, these two groups of communities have things in common but also some differences. I would call them cultural differences, but it is always interesting to sit together and learn from each other. Java communities are by nature more independent and want to keep that kind of freedom in some sense. Oracle tech communities are more formal maybe a bit more organized. At the end of the day though it was obvious that most of the communities were consisted of highly passionate geeks. Either a passionate Java or PL/SQL /  or OracleDBA member, we all love technology and software development. We all meet at some point during the development of the software cycle and we all need to understand one another better.

This year, the agenda was a a lot less promotional towards the Oracle Portfolio and I was truly amazed about that. A true sign that Oracle respects and listens to the feedback given during such meet ups. On the contrary two different tracks were arranged so that common interest group members to talk about their 'specific' issues and ideas. The Java and the Database/Oracle track were formed. I spent most of my time attending the Java Track along with other java user group leaders and java champions. This year's focus was on a fairly new initiative that started from Stephan Janssen and BeJug and is now spreading all over Europe. The Devoxx for kids initiative. I got to listen about specifics on how to organize such a event, experiences from JUGs that recently arranged similar events, like the Dutch JDuchess. Wonderful idea, really inspiring. When it comes to smaller java user groups, finding compatible sponsors or finding sponros at all, it is an important milestone towards organizing such an event + legal and organizational issues that raise due to the 'kids' factor.

During the summit, we had the chance to host Dalibor Topic from the openJDK project. Really great to have such a key person from such a important project (for the Java community), to hear about our concerns and accept questions. It seems that the majority of JUG leaders had lots of comments and ideas about JavaOne. Unfortunately I have not managed to visit JavaOne in the Oracle era, and my only memories are back in 2007(Sun era) . What a trip! (really a life time experience for every european). From what I could hear and read, it seems that the Java community feels a bit disappointed about the current state of JavaOne, maybe some sort of second class citizen feeling, hoping JavaOne to become yet again, a first class developer event. It makes sense, Java is still one of the most popular developer languages worldwide with millions of developers. JavaOne needs to be again One. There was a good question regarding the availability of JavaOne sessions through open channels like YouTube or Parleys. We all noted that for some reason we all watched the Google IO sessions (every year) but not all of us streamed the JavaOne Keynote. There is some work to be done in terms of promotion. Maybe a hint about the declining popularity of such an important conference once.

There were also lots of comments regarding the evolving Oracle - Google fight. We all agreed at some point that this battle hurts Java overall and we wished that the two companies will manage to resolve their differences in the near future. It is in their interest to unite rather than collide under Java. The community would greatly appreciate such a move. We hope that our concerns will be taken into account ,we are after all users and customers of both in one way or another.On the second day, the two groups came together where we had several 'concluding' sessions. We compared our common agenda especially on how we organize events, the community and we talked about better collaboration among each other and of course with various Oracle representatives.

I made a few more additions to my Linkedin account and that is a sign a of successful meet up. I also had the opportunity to meet some Oracle representatives and talk about local and EU JUG issues.

I would like to give credits and thank a lot , Tom Scheirsen ,who did a great job on organizing this event and supporting several EU user groups these recent years, a real great and polite guy!Thanks Tom.

That's all for this year. Lots of Java Community love...and a couple of beers of course :).

Saturday, May 18, 2013

Μικρές στιγμές....προγραμματιστών

Κάποιες φορές στο παρελθόν έχω γράψει για το πως οι προγραμματιστές νιώθουν και μιλάνε για το έργο τους, τον κώδικα τους δηλαδή, με μια αίσθηση πατρότητας. Κάποιες άλλες φορές αυτές οι χιλιάδες γραμμές κώδικα που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί από εκατομμύρια χτυπήματα των δακτύλων σου σε ένα πληκτρολόγιο, παίρνουν στην καρδιά και στο μυαλό σου ζωή.

Φυσικά για τον κόσμο που δεν καταλαβαίνει είναι απλά κείμενο, μάλιστα ακαταλαβίστικο, κατανοητό και δεκτό. Είναι ωραίο λοιπόν όταν έχεις στιγμές στην καριέρα σου που νιώθεις αυτή την αίσθηση πατρότητας (την μοιράζεσαι με μια ολιγομελή ομάδα),να νιώθεις περηφάνια ακόμα πιο πολύ.

Είναι όμως ακόμα πιο συγκινητικό, τουλάχιστον έτσι ένιωσα και αποφάσισα να το καταγράψω και να το θυμάμαι εδώ, όταν και άλλοι 'γονείς' του παιδιού σου, σε θυμούνται και σου δίνουν το credit που σου αναλογεί για τον όποια δουλειά έκανες μέχρι την στιγμή που αποφάσισες να το αφήσεις.

Κάποιες εβδομάδες μετά, κι ενώ ήδη έχω κάνει ένα πολύ ωραίο ξεκίνημα, ένιωσα κάπως παράξενα με την καλή έννοια. Είναι πολύ ωραίο να σε θυμηθούν παλιοί συνάδελφοι με θετικό και χαρούμενο τρόπο.

Γιάννη, Ελένη, Μιλτο, Άρη, Σταύρο...  

Ευχαριστώ







Wednesday, May 08, 2013

Οικογενειακές αναμνήσεις..μέρος τρίτο και τελευταίο,ολοκλήρωση & στατιστικά

Τα κατάφερα! Ψηφίο- ποίησα όλες τις φωτογραφίες της οικογένειας. Μερικές παρατηρήσεις και στατιστικά από την όλη διαδικασία.
  • Ο λόγος που με έκανε να αφιερώσω αρκετό χρόνο και κάποια χρήματα για την αγορά scanner δεν ήταν ο tech-ξιπασμός. Δηλαδή ότι μη ηλεκτρονικό είναι και μη σημαντικό.Αντιθέτως, πριν μήνες όταν για άσχετο λόγο έψαχνα μέσα σε ντουλάπες και συρτάρια κάποια συμβόλαια, άνοιξε πάνω μου μια τσάντα με χύμα φωτογραφίες. Καθώς τις μάζευα για να τις βάλω στην θέση τους παρατηρούσα ότι οι πιο παλιές είχαν χάσει το χρώμα τους, είχαν θαμπώσει άλλες το χαρτί είχε φθαρεί τόσο που λίγο να τις τέντωνες θα γινόταν κομμάτια. Σκέφτηκα ότι είναι μέρος της οικογενειακής κληρονομιάς και επειδή μου αρέσει όπως σε πολλούς να χαζεύω φωτογραφίες (πόσο μάλλον αν είσαι παιδί ναυτικού), αποφάσισα ότι για να τις σώσω πρέπει να τις scan-άρω, πόσο μάλλον όταν δεν είχα τα αρνητικά απ' όλες.
  • Εξοπλισμός: Αγόρασα το Epson Perfection V370. Έχει καλή υποστήριξη για mac (αλλά και Windows) ενώ το συνοδευτικό λογισμικό αν και λίγο bulky, αποδείχτηκε αρκετά χρήσιμο, ιδιαίτερα όταν scan-άρα πολλές φωτογραφίες μαζί. Μου χώριζε τις φωτογραφίες, τις έκανε σωστά crop και η τεχνολογία για ενίσχυση του χρώματα (Color Restoration) και διάφορες διορθώσεις (Dust removal) σε ήδη κατεστραμμένες από τον χρόνο φωτό, έδωσε ξανά ζωή σε αγαπημένες στιγμές.
    • Το μοναδικό αρνητικό, είναι ότι μετά από την συγκεκριμένη χρήση, παρατηρώ έναν θόρυβο στον μηχανισμό που κινεί τον sensora. Κάπου στην μέση της διαδρομής τρίζει. Δεν ξέρω αν απλά η συσκευή δεν αντέχει μια έντονη χρήση ή έπεσα σε ευαίσθητη κατασκευή. Δεν είναι ότι σταμάτησε να λειτουργεί αλλά μια στις 3 όταν ο sensor θα πάει από την μεριά στην άλλη, στην γρήγορη ταχύτητα θα το ακούσεις να τρίζει σαν παλιά πόρτα. Έστειλα ήδη ένα email στο support της Epson στην Ελλάδα, για να δούμε.
  • Ανάλυση: Έκανα μια μικρή έρευνα για το ποια ήταν η καλύτερη επιλογή ανάλυσης, διάβασα για 300dpi, μετά για 600, τελικά επέλεξα τα 720dpi σαν μια μέση λύση (παραπάνω από αρκετή).
  • Scanning: Με την βοήθεια του λογισμικού της Epson, έβαζα τις φωτογραφίες 3 ή 4 μαζί, με ένα κενό μεταξύ τους. Το λογισμικό έκανε ένα preview, μου επέτρεπε να κάνω rotate έτσι ώστε να μην χρειαστεί να ανοίξω την συσκευή και τις διορθώσω εκεί (αν τις είχα ανάποδα). Στην συνέχεια πάταγα το scan, για ένα batch 4ων φωτογραφιών ήθελε σχεδόν 3-4 λεπτά (ανάλογα πόσο μεγάλες ήταν).
  • Data statistics : Σύνολο φωτογραφιών: 1100 ,  Συνολικό μέγεθος του back up : ~ 1,4 GigaByte
  • Τα παλιά album: Το πιο δύσκολο στην διαδικασία ήταν τα album. Ξέρετε αυτά χοντρά με τις ζελατίνες μέσα από το 70, 80 και το 90. Στα πιο παλιά οι σελίδες είχαν κάτι σαν κόλα που και οι φωτογραφίες μετά από τόσες δεκαετίες είχαν γίνει 1. Ενώ φοβόμουν την ζελατίνη το πρόβλημα ήταν το σκληρό χαρτί με την κόλα. Τραυμάτισα μερικές καθώς προσπαθούσα να τις βγάλω. Επίσης η επανατοποθέτηση δεν ήταν πάντα τέλεια, αλλά οκ δεν γίνεται να τα έχουμε όλα. Σε γενικές γραμμές πάντως δεν κατέστρεψα τίποτα και τα έχω σχεδόν στην αρχική τους κατάσταση- αν και αναγκάστηκα κάποιες να τις αφήσω ως έχει και να μην τις βγάλω - μιας και διαλύονταν κατευθείαν. Ένα λεπίδι ή κάτι αιχμηρό να σας βοηθήσει σε ανάλογη περίπτωση. Φυσικά οι πιο 'σύγχρονες' φώτο από το 90 και μετά ήταν χύμα σε χάρτινους φακέλους, όπου και η ψηφιοποίηση τους ήταν απλά μηχανική διαδικασία, βγάλε τις από τον φάκελο, πέρασε τις από το scanner και ξανά στον φάκελο.
  • Αρχικό backup (Dropbox) : Η διαδικασία ήταν σχεδόν online. Είχα ρυθμίσει το πρόγραμμα να σώζει τα αρχεία σε φάκελο του dropbox. Οπότε με κάθε σκανάρισμα οι φωτογραφίες αυτόματα πήγαιναν στο dropbox - με ένα σμπαρο 2 τριγώνια. Στην συνέχεια θα τις αντιγράψω και στα backup μηχανήματα μου, αλλά το σημαντικό είναι ότι επέλεξα καταρχήν το internet-ικο backup και μετά τα local back up. 
Αυτά, σε γενικές γραμμές αξίζει τον κόπο. Θέλει κάποιες ώρες και κατανοώ ότι στην εποχή  μας τέτοιες ασχολίες είναι αρκετά κάτω στην προτεραιότητα του καθένα όταν τρέχουν άλλες υποχρεώσεις. Με αρκετά καλή μουσική (god bless spotify), αρκετά καφεδάκια και λίγες μέρες άδεια τα καταφέρνεις πάντως :). Οι δικοί μου χάρηκαν αρκετά, ειδικά ο πατέρας μου ο οποίος ακόμα και τώρα σε κάθε ταξίδι φροντίζει να μεγαλώνει το οικογενειακό album με φωτογραφίες από τα ταξίδια του.

Saturday, May 04, 2013

Οικογενειακές αναμνήσεις ...take 2

 javapapo mini

Έγραψα πριν καιρό για το project ψηφιοποίησης όλου του φωτογραφικού υλικού της οικογένειας και την σχετική αγορά scanner. Με αφορμή τις γιορτές και ένα μικρό διάλειμμα από την δουλειά, ξεκίνησα αρκετά δυναμικά. Ήδη έχω scan-άρει 250 φωτογραφίες και συνεχίζω. Για την ώρα τις σώζω όλες σε φάκελο στο dropbox όπου τον κάνω share αυτόματα με την οικογένεια.

Παράλληλα, αποφάσισα το δικό μου 'σύγχρονο' ψηφιακό υλικό, από το 2003 και μετά, να το ανεβάσω σε ένα bucket στο s3 (εκτός από το backup στο flickr), για να υπάρχει και εκεί. Οπότε κάνω και μεγάλα upload στο Amazon. Έχει πάρει η ADSL μου φωτιά!

Περίεργη διαδικασία το scan-άρισμα. Όχι δεν είναι η βαρεμάρα, ίσα ίσα, με λίγη καλή μουσική (να είναι καλά το spotify) , χαμηλά φώτα και 1-2 καλά καφεδάκια είμαι μια χαρά. Είναι συναισθηματική διαδικασία. Αναγκάζεσαι να βλέπεις την κάθε φωτογραφία και η εικόνα της σου θυμίζει πράγματα, ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια, χαρούμενες στιγμές, στιγμές που θες να γελάσεις με τον εαυτό σου, στιγμές καλές και παράξενες.

Όσο βλέπω τις φωτογραφίες συνειδητοποιώ ότι έχω μεγαλώσει, αλλά  για κάποιο λόγο (πάω στοίχημα και εσύ νιώθεις έτσι) νιώθω ακόμα μικρός.  Οι γονείς  είναι στα μάτια σου πάντα ίδιοι, η αδερφή σου ξεχνάς ότι έχει γίνει ολόκληρη γυναίκα και στα μάτια σου είναι μικρή. Σου λέω πολύ παράξενη διαδικασία. 

Αν η οικογένεια σας έχει φωτογραφικό υλικό πραγματικά σας παρακινώ να κάνετε κάτι αντίστοιχο. Οι φωτογραφίες θα γίνουν πιο εύκολα προσιτές για όλα τα μέλη της, ακόμα και για ένα οικογενειακό δείπνο τέτοιες μέρες να τις κοιτάτε από την αρχή μέχρι το τέλος και να γελάτε!



Friday, May 03, 2013

Μερικές ακόμα φωτογραφίες απ' τον κόσμο και τους ωκεανούς :)

Μετά από κάθε επιστροφή του πατέρα μου,  παίρνω όλο το φωτογραφικό υλικό του ταξιδιού, το διορθώνω, το οργανώνω και φυσικά ανεβαίνει στο ψηφιακό μου backup στο flickr  αλλά και σε δίσκους τοπικά. Δύο πολύ ωραία set από την Βραζιλία και από την ανοιχτή θάλασσα ωκεανό, για ταξιδιάρικες ψυχές. 

Το καράβι σε αυτό το ταξίδι ήταν το νεότευκτο (2012)  MV Transatlantic (A) (Bulk Carrier) .

 Enjoy!


 

Wednesday, May 01, 2013

OBD port, service αυτοκινήτου και οικογενειακά αστεία

Το μικρό διάλειμμα από την εργασία είναι ευκαιρία για δουλειές, υποχρεώσεις και όλα αυτά τα όποια δεν μπορείς να κάνεις, εκτός αν είναι απολύτως απαραίτητο, σε μία καθημερινότητα που σε ρουφάει σαν σφουγγάρι. 

Σήμερα ήταν η μέρα της περιποίησης του αυτοκινήτου. Να είναι καλά ο φίλος και συναθλητής Φώτης, όπου του εμπιστευτήκαμε το αμάξι για μερικές ώρες, και ο μηχανικός του Car Service Ντάνος μας έλυσε απορίες και προβλήματα. Με κέρδισαν σαν πελάτη και σκέφτομαι να τους εμπιστευτώ ξανά στην επόμενη συντήρηση. Για το θέμα της εμπιστοσύνης θα πω παρακάτω. 

Στην οικογένεια έχουμε ένα μικρό ανέκδοτο, εγώ κι ο πατέρας μου. Λέμε, ο ένας ξέρεις να οδηγάει καράβια και ο άλλος ξέρει να 'οδηγάει' υπολογιστές,  από αμάξια δεν είμαστε και οι πιο ειδικοί. Το έχουμε αποδεχτεί. Βέβαια στην Ελλάδα, η μισή χώρα είναι ειδική σε αυτοκίνητα, όπως και σε πολιτική, όπως και σε διάφορες επιστήμες και φυσικά όλοι έχουν άποψη για όλα. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη στρέβλωση. 

Εδώ και κάποιους μήνες η ένδειξη για βλάβη στο σύστημα του καταλύτη ανάβει, αλλά την είχαμε αφήσει. Μετά από συλλογή απόψεων μια στον έναν μάστορα, μία στον άλλο και με μια μικρή καχυποψία ακόμα και στα μεγάλα 'επίσημα' service, είχαμε συλλογή από σενάρια. Καταλύτης είπε ο ένας, ο άλλος  'μεγάλε πρέπει να είναι ο αισθητήρας λ', ο τρίτος είπε μπορεί να είναι οι αισθητήρες του 'εγκεφάλου' που ενημερώνουν για το συστημα του καταλύτη. Πφφφ! 

Υπάρχει ένα θέμα εμπιστοσύνης εδώ, και μιλάω σαν απλός πελάτης. Όπως και όταν ένας γνωστός θα μου πει ότι κάποιος 'ειδικός' του ζήτησε απίστευτα λεφτά για να του κάνει ένα format στα Windows (δεν είναι επιστήμη το format και δεν θα πρέπει να πωλείται as such) έτσι κι εγώ μπορώ να το πω για θέματα αυτοκινήτου. Αν δεν ξέρεις κάτι, δεν μπορείς να κρίνεις αν ο ειδικός είναι ηθικός ή όχι. Είμαι κλασικό παράδειγμα τέτοιου πελάτη. Άντε θα μου πετάξει μια λέξη ο μηχανικός, ας πούμε ότι θα κάνω ένα βήμα το βράδυ να το google-άρω, να ρωτήσω να δω, αλλά και πάλι δεν θα είμαι σίγουρος. 

Η έννοια της εντιμότητας και της ηθικής με απασχολεί ιδιαίτερα, ακόμα και σε απλά πράγματα, από τον υδραυλικό που θα σου φτιάξει μια βλάβη, τον μηχανικό που θα σου δει το αμάξι, τον 'ειδικό' που θα σου διορθώσει τον υπολογιστή. Δεν υπάρχουν αρκετά εργαλεία στα χέρια του τελικού πελάτη (πχ όπως ένα taxibeat ή ένα rating system) οπότε όταν δεν έχεις τις γνώσεις μπορείς απλά να χρησιμοποιήσεις το internet να ψάξεις, να μάθεις να ρωτήσεις αλλά πάλι υπάρχει πιθανότητα να μην βγάλεις άκρη. Βασίζομαι λοιπόν σε όλα τα επίπεδα ακόμα και στα επαγγελματικά, στην εντιμότητα και ηθική που μου έχει δείξει κάποιος και τον τρόπο που διαχειριστεί ένα αίτημα ερώτηση μου. Ξέφυγα πάλι αρκετά.

Το αμάξι μπαίνει στο συνεργείο και ο νεαρός μηχανικός ξεκινάει να ψάχνει κάτω από το τιμόνι και στα πλάγια για μια 'είσοδο' για το μαγικό του σενσορα. Χα, αναφώνησα μεγάλε αυτό το ξέρω, είναι ακριβώς εδώ και του ανοίγω το σημείο όπου υπάρχει η υποδοχή της OBD2 port.



Έμαθα για την OBD και την σχετική τεχνολογία (πρωτόκολλο) όταν πριν μήνες είχα διαβάσει για την μικρή εταιρία Automatic, όπου φτιάχνει ένα μικρό OBD bluetooh σενσορα μαζί με εφαρμογή για το κινητό σου. Βάζεις τον σένσορα στην διαθέσιμη υποδοχή, ξεκινάς και αυτός αρχίζει και stream-άρει δεδομένα από το σύστημα του αυτοκινήτου, στην οθόνη του κινητού σου. Μέρος δηλαδή της πληροφορίας που καταλήγει στον εγκέφαλο του αυτοκινήτου, το καταγράφει και το αναλύει η εφαρμογή παράλληλα. Έχει πολύ πλάκα, ιδιαίτερα σε λίγο πιο παλιάς τεχνολογίας αυτοκίνητα που δεν έχουν τις λαμπρές και έξυπνες touch οθόνες ελέγχου (όπως κάποια πρόσφατα μοντέλα). Για έναν geek σαν και μένα, η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και κάνει το αυτοκίνητο αλλά και την οδήγηση λιγότερο βαρετή! Για την ώρα το Automatic είναι διαθέσιμο μόνο στην Αμερική αλλά θα περιμένω την επίσημη ανακοίνωση τους για Ευρώπη. Μπορείς να διαβάσεις και το αρκετά καλό άρθρο, παρουσίαση του theverge εδώ.

Το αμάξι πέρασε ξανά από έλεγχο, αυτή την φορά με τον μηχανικό μπροστά και όχι εμένα, από εγκέφαλο της 'Peugeot' και το σενάριο του καταλύτη επικράτησε. Ξανά στο θέμα πελάτη και παροχής υπηρεσιών. Αφού εκτίμησα την σωστή δουλειά και το ενδιαφέρον με κέρδισαν και για το μέλλον άρα θα μπορούσα  να τους αναθέσω την δουλειά και όχι σε κάποιο αλλο συνεργείο. Είναι θέμα εμπιστοσύνης και καλής πρώτης εντύπωσης. Με την ίδια λογική λειτουργώ και σε άλλες υπηρεσίες. Εμπιστεύομαι αρχικά τα πρόσωπα και μετά την εταιρία. Αλλά νομίζω ότι αυτό μάλλον ισχύει για τους πιο πολλούς από εμάς.

Μετά από μια σχετικά χρονοβότα ζυγοστάθμιση (που έπρεπε να ειχε γίνει καλύτερα απο άλλους πιο παλιά), επιστρέψαμε και βάλαμε ένα 'check' στην todo list. Μετά το Πάσχα μάλλον θα κάνουμε την αλλαγή.

Καλό δρόμο σε όλους και προσοχή αυτές τις μέρες...drive safely.