Saturday, September 14, 2013

Οκ, αλλά να φέρεις τις μπαταρίες σου!

Αρκετοί από εσάς θα έχετε μια ίδια ιστορία. Σαν παιδιά θέλατε κάτι, συνήθως ένα παιχνίδι ένα gagdet, για τους x,y  (συνήθως σωστοί) λόγους, οι γονείς σας, δεν θα σας το αγόραζαν ποτέ, αλλά κάποιος φίλος ή συγγενής το είχε. Εσείς ξεροσταλιάζατε να παίξετε μαζί του, αν ο φίλος ή συγγενής σας αγαπούσε αρκετά σας το έδινε μέχρι να το λιώσετε και να πάρετε την τζούρα σας.  Αν και αυτή η μικρή απογοήτευση φαντάζει πια στον κόσμο των ενηλίκων και πόσο μάλλον σε εποχές κρίσης, χαζή, τότε ήταν κάπως πικρή. 

Πριν μερικούς μήνες πάτησα τα 33 και για κάποιο λόγο, όπως έχω γράψει και άλλες φορές, όσο μεγαλώνω πάντα μεγαλώνει ο αριθμός των σκέψεων που κάνω για τα παλιά ανέμελα χρόνια. Με πιάνει λίγο και μετά με αφήνει, βυθίζομαι στις υποχρεώσεις, στην καθημερινότητα αλλά και φυσικά στα επόμενα βήματα της ζωής. 

Φέτος αποφάσισα να ολοκληρώσω έναν παιδικό στόχο και το έκανα δώρο στον εαυτό μου. Ήταν αρχές του 90 όταν η πρώτη μου ξαδέρφη, και holiday buddy για πολλά χρόνια Ελένη, παίρνει στα χέρια της ένα Nintendo Game Boy Classic. Αν με ρωτούσες τότε, ήταν το απόλυτο gadget. Οι δικοί μου δεν θα μου το αγόραζαν ποτέ, παρόλο που είχα υπολογιστή (TRS-80) εδώ και χρόνια και γενικότερα δεν μου έλειπε κάτι, τα games ήταν απαγορευμένα. Όσο και αν μου άρεσε τότε να γράφω με QBASIC απλά παιχνίδια στον TRS-80 μου, κάποια στιγμή βαρέθηκα, μόλις έκλεινε το power button έφευγαν και αυτά (δεν είχα το κασετόφωνο). Όπως και να έχει ήταν οι χρονιές του NES, του Super NES και του Gameboy. Εκείνα τα καλοκαίρια η ξαδέλφη μου, με αγάπη με άφηνε να λιώνω μέχρι που πονούσαν τα δάχτυλα το Super Mario και κάναμε διαγωνισμό για το ποιος ήταν καλύτερος. Ότι χρήματα έβρισκα τα έκανα μπαταρίες για να βοηθήσω την κατάσταση. Πόσο μα πόσο μου έκανε εντύπωση εκείνη η συσκευή. Πάντα έμενα με ένα αχ

Ε λοιπόν, έπρεπε να εκπληρωθεί ο πόθος αυτός. Λίγο ψάξιμο, 70 δολάρια, και λίγο περίμενε, αλλά άξιζε τον κόπο, απλά για την χαρά του να αποκτήσω το δικό μου Game Boy Classic. Δεν ήθελα ούτε το colour, είτε το pocket, ήθελα εκείνο που έλιωνα τα καλοκαίρια, το classic , γκρι με το καλύτερο game grip που έχει φτιαχτεί ποτέ για handheld συσκευή! Μαζί με 7 παιχνίδια (φυσικά super mario land, tetris, bubble buble).

Στον κόσμο των Playstation, iphone και της τεχνολογίας αυτή η 8bit συσκευή συνεχίζει να μου κάνει εδώ και μέρες παρέα, έστω και για λίγα λεπτα. Μικρές βουτιές 2 δεκαετίες πίσω και επαναφορά στην πραγματικότητα.

Γελάω με τον εαυτό μου γιατί νομίζω ότι πρέπει να φορέσω ξανά τα γυαλιά μου για να δώ την οθόνη και τον pixelated Mario, σημάδι ότι πέρασαν τα χρόνια, αλλά έχει πολύ πλάκα. Περιμένω λίγα ακόμα games (συμπλήρωμα στον super mario).

Όποιος θέλει να παίξουμε, κερνάω καφέ αρκεί να φέρει τις μπαταρίες του!!!

Και στα δικά σας!!

υγ) το post αφιερωμένο στην ξαδέλφη μου Ελένη, η οποία έχει ήδη έναν γιο :) .


5 comments:

  1. Πωω είχα κι εγώ ένα τέτοιο... Έπαιζα street fighter αν θυμάμαι καλά...

    ReplyDelete
  2. Δεν ξερω αν ειστε της γενιας του Pokemon, αλλα εμεις το ειχαμε λιωσει. Αλλαζαμε τις "κασετες" με τους φιλους μου και προσπαθουσαμε να το τερματισουμε οσο πιο γρηγορα γινεται. Παντως θυμαμαι οτι ειχα ριξει πολυ "παρακαλιτο-κλαμα" για να μου το παρουν. Πολυ προσφατα το ξαναθυμηθηκα κι εγω μετα απο την εγχειρηση που καναμε σε ενα GBC στο εργαστηριο οπως εγραψα και στο Instagram. Περιμενω πως και πως να γυρισω στο πατρικο μου και να το βρω και να λιωσω οπως τον παλιο καλο καιρο, γιατι οπως και να το κανουμε ο emulator καλος ειναι για το κινητο, αλλα GBC δεν θα ειναι ποτε!

    ReplyDelete
    Replies
    1. αυτό που έκανες με το light είναι πολυ καλή ιδέα, αλλά εγω δεν νομίζω ότι έχω τα skill να το ανοίξω!

      Delete
    2. Θυμαμαι παντως, οτι τοτε που ηταν πολυ της μοδας, υπηρχε ενα accessory που εμπαινε μπροστα απο την οθονη και ηταν σαν μεγεθυντικος φακος, αλλα ειχε και φως. Και ετσι μπορουσες να παιξεις και οταν ησουν ξαπλωμενος στο κρεβατι!

      Delete
  3. Με έβαλες πρίζες να φτιάξω το δικό μου :) ...

    ReplyDelete