Saturday, May 18, 2013

Μικρές στιγμές....προγραμματιστών

Κάποιες φορές στο παρελθόν έχω γράψει για το πως οι προγραμματιστές νιώθουν και μιλάνε για το έργο τους, τον κώδικα τους δηλαδή, με μια αίσθηση πατρότητας. Κάποιες άλλες φορές αυτές οι χιλιάδες γραμμές κώδικα που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί από εκατομμύρια χτυπήματα των δακτύλων σου σε ένα πληκτρολόγιο, παίρνουν στην καρδιά και στο μυαλό σου ζωή.

Φυσικά για τον κόσμο που δεν καταλαβαίνει είναι απλά κείμενο, μάλιστα ακαταλαβίστικο, κατανοητό και δεκτό. Είναι ωραίο λοιπόν όταν έχεις στιγμές στην καριέρα σου που νιώθεις αυτή την αίσθηση πατρότητας (την μοιράζεσαι με μια ολιγομελή ομάδα),να νιώθεις περηφάνια ακόμα πιο πολύ.

Είναι όμως ακόμα πιο συγκινητικό, τουλάχιστον έτσι ένιωσα και αποφάσισα να το καταγράψω και να το θυμάμαι εδώ, όταν και άλλοι 'γονείς' του παιδιού σου, σε θυμούνται και σου δίνουν το credit που σου αναλογεί για τον όποια δουλειά έκανες μέχρι την στιγμή που αποφάσισες να το αφήσεις.

Κάποιες εβδομάδες μετά, κι ενώ ήδη έχω κάνει ένα πολύ ωραίο ξεκίνημα, ένιωσα κάπως παράξενα με την καλή έννοια. Είναι πολύ ωραίο να σε θυμηθούν παλιοί συνάδελφοι με θετικό και χαρούμενο τρόπο.

Γιάννη, Ελένη, Μιλτο, Άρη, Σταύρο...  

Ευχαριστώ







1 comment: