Monday, April 30, 2012

Η ψήφος μου...γιατί θέλω να είμαι πολίτης και όχι πελάτης.

Μέσα από αυτό το blog τόσα χρόνια δεν έχω διστάσει να πω ελεύθερα την γνώμη για πολλά πράγματα στην χώρα, να εκφράσω άποψη για πολιτικά γεγονότα αλλά και στρεβλώσεις (όπως τις κατανοώ εγώ).

Έχω δεχθεί αντίστοιχα σχόλια επικριτικά για 'σκληρές' απόψεις και θέσεις τις οποίες πιστεύω ακόμα και τώρα. Δεν εκφέρω την απόλυτη αλήθεια και ούτε το έκανα ποτέ, είμαι κι εγώ μια φωνή σε ένα blog τίποτα παραπάνω ή λιγότερο. Όπως και στις προηγούμενες εκλογές και τις προ- προηγούμενες έτσι και τώρα μένω σταθερός στις απόψεις μου για την πρόθεση ψήφου.

Μάλιστα αφού διάβασα τα post των Μ.Τζεμεπλίκου, Π.Βρυώνη, Γ. Τ είπα κι εγώ να προσθέσω κάτι σχετικό.

Η ΔΡΑΣΗ εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις ιδέες και απόψεις που πιστεύω εδώ και χρόνια, για το εξαιρετικά στρεβλό και ανίκανο κράτος που έχουμε δημιουργήσει, για το τι πρέπει να γίνει  γρήγορα και χωρίς άλλες σάλτσες και 'περίμενε λίγο να δώ κάτι' λύσεις. Σαν πολίτης απαιτώ ένα καλύτερο, πιο ευέλικτο και πιο φτηνό κράτος - μιας και για την ώρα δεν λαμβάνω ούτε το ελάχιστο των υποτιθέμενων υπηρεσιών που πληρώνω. Θεωρώ τον κρατισμό ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας αυτής και θεωρώ ότι όσο πιο γρήγορα και άμεσα ξεκινήσει η διάλυση των 'βασιλείων΄ που έχουν δημιουργηθεί από την μεταπολίτευση και μετά τόσο πιο εύκολα θα περάσουν οι όποιες αλλαγές. Ο Έλληνα έχει γίνει εδώ και 30 χρόνια πελάτης και ξέχασε να είναι πολίτης. Το βλέπω κάθε μέρα στον δρόμο, στην παρέα, στην κοινωνία. 

Με ενοχλούν αφάνταστα χρόνια τώρα φαινόμενα όπως ο συνδικαλισμός, η προστασία θεσμική και μη σε κάστες και συντεχνίες επαγγελμάτων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, η  μη απόδοση δικαιοσύνης άμεσα σε πολίτες αλλά και πολιτικούς. Θέλω να αλλάξουν όλα τα παραπάνω και το πιο σημαντικό δεν θέλω σχέδια, ούτε λόγους, θέλω πράξεις.

Δεν επιθυμώ να σκύψω το κεφάλι αλλά ούτε να σφίξω το χέρι σε κανένα πολιτικό που βγαίνει να ζητιανέψει την ψήφο μου - είμαι πολίτης και επιλέγω μόνος μου (άσχετα αν είμαι σωστός ή όχι) ποιον/ποια να με αντιπροσωπεύσει.  Δεν θέλω πολιτικούς ζητιάνους, ψεύτες, απατεώνες με μίζες, εραστές της εξουσίας, αγράμματους ή ναυάγια της ζωής. 





Thursday, April 26, 2012

Kuvva Wallapers - μια πολύ ωραία πρόταση για το θέμα των wallpaper!

Όπως αρκετοί, έτσι κι εγώ έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στα wallpaper και στις εναλλάγες αυτών κάθε λίγο και λιγάκι. Ακόμα διατηρώ μια συλλογή από σχέδια - κυρίως illustrations και τα μεταφέρω απ' εδώ κι απ΄εκεί. 

Πριν μερικές εβδομάδες μου 'σφύριξαν' την εφαρμογή Kuvva Wallpapers. (Credits @Νικολίνα) και δηλώνω κατα-εθνουσιασμένος. To Kuvva.com είναι ένα site το οποίο φιλοξενεί κάθε εβδομάδα δημιουργίες και wallpaper διάφορων καλλιτεχνών (συνήθως γραφίστες και illustrator) που διαλέγουν να υποθέσω οι administrator του site. 

Μπορείς να κατεβάσεις ένα μικρό προγραμματάκι, διαθέσιμο για Mac και Windows,  αυτό θα κατεβάζει κάθε μέρα για σένα μια νέα δημιουργία από μία νέα συλλογή που θα έχει συμπεριληφθεί στο site. Αν δεν σου αρέσει η εκάστωτε επιλογή, είσαι ένα κλικ μακριά από το επόμενο και το επόμενο. Αν φιάξεις και λογαριασμό στο site μπορείς μέσα από την εφαρμογή να δηλώνεις την υποστήριξη σου (κάτι σαν like) για ένα wallpaper ή τον καλλιτέχνη!

Με την ίδια λογική μπορείς να αλλάζεις καθημερινά το twitter background σου - μέσα από το Kuvva (cool) για όσους θέλουν κάθε μέρα κάτι διαφορετικό. Οδηγίες εδώ.

Πραγματικά μια ευχάριστη νότα κάθε μέρα στο σπίτι ή στην δουλειά να βλέπεις κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον. Κρίμα που το ανακάλυψα σχετικά αργά. 

Wednesday, April 18, 2012

Λίστα με τα google shared item των Ελλήνων blogger

Λοιπόν, το google reader μας ξενέρωσε πριν μήνες όταν αποφάσισε να βγάλει την υπηρεσία των Shared Items (rss feed). Χάσαμε όλοι μας πηγές νέων άρθων και ειδήσεων, απο τούς αγαπημένους μας blogger.

Μετά ξεκινήσαμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο (εγώ πχ έκανα αυτό) να δημιουργεί ένα δικό του feed από shared items. To πρόβλημα είναι ότι παρόλο που διάβασα για 1-2, τρεις ότι το προσπάθησαν δεν κράτησα τα RSS τους, η μόνη εξαίρεση ο vrypan που το έφιαξε πιο ωραία στο δικό του blog. 

Αποφασίζω να βάλω ένα τέλος χα χα. Αν έχεις φιάξει κι εσύ δικό σου feed με shared items - μπορείς να πάς εδώ (σε αυτό το public spreadsheet) και να δηλώσεις το blog σου και το custom rss feed  για τα Shared Items. Παρακαλώ ο καθένας είναι υπεύθυνος για το τί βάζει και θα το κάνω monitor μια στο τόσο - σε περίπτωση που κάποιος θέλει να κάνει πλάκα. 

please RT που λένε και στο twitter.

update: ΠΡΟΣΟΧΗ στο spreadsheet βάζουμε το RSS feed των επιλογών μας (αν έχουμε κάτι τέτοιο, αν δεν έχεις τότε όπως έγραψα πάνω μπορείς να φιάξεις με αυτό τον τρόπο.). Δεν προσθέτουμε το rss του blog μας, δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη όλοι έχουμε RSS reader.

Tuesday, April 17, 2012

4 λόγοι που αξίζει να σκεφτείς την αγορά σπαστού ποδηλάτου

Untitled

Το ποδηλατικό μου προφίλ

Μιας και πρόκειται να υπερασπιστώ μία συγκεκριμένη αγορά, είναι νομίζω σωστό να παραθέσω το background μου ως ποδηλάτης. Ανήκω στην μεγάλη ομάδα των πρόσφατων χρηστών ποδηλάτου στην Αθήνα, όπως μάλλον κι εσύ που με διαβάζεις. Όπως αρκετοί έτσι κι εγώ είχα αφήσει την υπόθεση ποδηλάτου, κάπου εκεί στα μαθητικά μου χρόνια και δεν είχα ασχοληθεί ξανά. Το κύμα εισαγωγής του ποδηλατου στην Αθήνα πριν από 3-4 χρόνια, με τις τότε μικρές ποδηλατικές ομάδες (Αλητόγατοι)  ή τις γνωστές πια βόλτες (βλέπε Freeday - τότε μερικές 10αδες ποδήλατα), με πιάνει πάλι στον ύπνο. Ο καλός μου φίλος που είναι έμπνευση (αν διαβάσεις σε άλλα post και για άλλες δραστηριότητες που έχω καταπιαστεί) έχει κάνει όμως την αρχή και μέσα από συζητήσεις μου βάζει το μικρόβιο. Ξεκινώ με την αγορά Trekking ποδηλάτου (πόλης) (Ghost CR1800) και συμμετέχω σε κάποιες λίγες βόλτες μερικών ομάδων ενώ γίνομαι αρκετά φανατικός και τακτικός του Freeday για κάποιο διάστημα. Οι Παρασκευές βράδυ απέκτησαν για μένα άλλο νόημα, όργωσα την Αθήνα όσο ποτέ άλλοτε, σε σημεία που δεν είχα φανταστεί ότι θα πήγαινα. Μετά, το ποδήλατο έγινε και αφορμή για ομαδικές βόλτες της παρέας για μία μπύρα ή μια σύντομη απόδραση στην πόλη. Τέλος, όταν τα αγαπημένα μου Μ.Μ.Μ είχαν απεργία δεν δίστασα να το 'καβαλήσω΄ και από τα δυτικά προάστια (Χαϊδάρι) να φτάσω στο κέντρο, μέχρι τους Αμπελόκηπους, στο γραφείο. Η χρήση του ήταν κυρίως βόλτα και αναψυχή και μερικές φορές μέσο μεταφοράς. 

H αλλαγή στο προφίλ χρήσης

Ο καιρός περνάει και οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν (τι σύνηθες για τον καθένα). Ο διαθέσιμος χρόνος για βόλτες με το ποδήλατο ή ακόμα μεγαλύτερη δράση μέσα από οργανωμένες ομάδες γίνεται μικρότερος, σχεδόν ανύπαρκτος. Παράλληλα το ποδήλατο μπαίνει ακόμα πιο δυναμικά στην ζωή του Αθηναίου - οι βόλτες από 10-άδες ποδήλατα είναι πια 100αδες, ο κόσμος ενδιαφέρεται και όλο και πιο πολύ, συχνά θα δεις σε μεγάλους κεντρικούς δρόμους ποδήλατα το πρωί ή το Σ.Κ. Μιας και οι λόγοι για βόλτα ήταν όλο και πιο λίγοι αναζητούσα τρόπους έτσι ώστε να αλλάξω την χρήση του ποδηλάτου μου από μέσο αναψυχής να το κάνω  μέσο μεταφοράς. Ήθελα με άλλα λόγια να αυξήσω την χρήση του (και πιο πολλές φορές και για πιο χρήσιμα πράγματα της καθημερινότητας). Όλα τα προηγούμενα πάντα στα πλαίσια της αστικής ποδηλασίας και συγκεκριμένα σε μια δύσκολη και μη φιλική ποδηλατικά Αθήνα. Η μεγάλη αλλαγή λοιπόν έγινε όταν πέρασα σε ένα πολύ πιο φιλικό προς την χρήση ποδήλατο, ιδιαίτερα στην πόλη. Ένα σπαστό (folding bike) που μου έδωσε λύσεις σε μερικά από τα προβλήματα ή ανάγκες που θα αναλύσω παρακάτω.


Οι λόγοι...

1. Μικρό και εύκολο στην μεταφορά - στο σπίτι ή στο γραφείο - (αποθήκευση)

Μερικές φορές ήθελα να πάω από το σπίτι σε μια σχετικά μικρή απόσταση (με το ποδήλατο), το πρόβλημα μου ήταν ότι έμενα στον δεύτερο όροφο πολυκατοικίας και το ασανσέρ ούτε χωρούσε το μεγάλο μου Trek αλλά και το ανεβοκατέβασμα με τα χέρια πολλές φορές ήταν εφιάλτης, αφού είτε θα έκανα τους τοίχους μαύρους στα σκαλιά ή θα σφήνωνα στα κάγκελα. Θα μου πεις μικρή δικαιολογία αλλά αυτό το πάνω κάτω στον ώμο - 2-3 ορόφους και επίσης το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα να το βάλω κάπου στο μικρό τότε διαμερισματάκι μου, με έκανε να λέω 'άσε θα πάω με τα πόδια΄.  Παράλληλα, έστω και αν το κατέβαζα και πήγαινα εκεί που ήθελα, μετά είχα το πρόβλημα ωραία εκεί που θα το βάλω; θα πρέπει να το αφήσω έξω, να το κλειδώσω; θα αντέξει η αλυσίδα; θα με αφήσουν να το αφήσω λίγο μέσα στην πόρτα; Άγχος για την αποθήκευση λοιπόν είτε στο δικό σου σπίτι είτε στο μέρος που ήθελες να πας.  

Με το σπαστό δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Όταν είναι 'σπασμένο' μπορείς απλά να το αφήσεις σε μια γωνία ή σε ένα μικρό μπαλκόνι, μπορείς να το βάλεις στο ασανσέρ στο σπίτι αλλά και στο γραφείο. Μέχρι και κάτω από το γραφείο μου χωράει - στην δουλειά, ή ακόμα και δίπλα μου σε μαγαζιά και καφετέριες που γενικά δεν είναι ανεκτικοί με όλα αυτά. Αυτή η ευκολία ανεβάζει κατακόρυφα τα ποσοστά χρήσης - καθημερινά. Το να το πάρεις πχ και να πας σε ένα διπλανό προάστιο για το γυμναστήριο σου είναι απλά μια κίνηση. Ούτε άγχος πως θα το βγάλεις από το σπίτι, πως θα το βολέψεις εκεί που θα πας, αν θα έχεις άγχος να στο κλέψουν.

2. Εσύ και τα Μ.Μ.Μ (πας και μπαίνεις παντού)

Ξέρουμε ότι εδώ και κάποια χρόνια έχει γίνει μια σοβαρή προσπάθεια από τους πρώτους Αθηναίους ποδηλάτες και το γενικότερο κίνημα, να μπουν ποδήλατα στα μέσα μεταφοράς και συγκεκριμένα σε αυτά σταθερής τροχιάς. Αυτή η προσπάθεια έχει αποδώσει καρπούς και έχουμε ένα σχετικό πλαίσιο σε Μετρό και ΗΣΑΠ για την μεταφορά τους.

[Παρένθεση] Λυπάμαι αρκετά που προσπάθειες ανθρώπων καιρό τώρα, για να σπρώξουν τα πράγματα έτσι ώστε το ποδήλατο να μπει στα ΜΜΜ, πάνε στράφι από ανεγκέφαλους μικρούς και μεγάλους που τους βλέπεις να θεωρούν τα ΜΜΜ, αλάνα για βόλτα και καμαρωτοί να περνάνε μέσα από τους πεζούς ή ακόμα και μέσα στα τραίνα - πάνω στο ποδήλατο τους. [Παρένθεση]

Το σπαστό ποδήλατο λοιπόν είναι σαν αποσκευή, δεν έχει περιορισμούς. Το διπλώνεις και το φέρνεις μαζί σου σε μια γωνία στο Μετρό ή στον ΗΣΑΠ. Το ίδιο μπορείς να κάνεις με τα λεωφορεία που αν δεν είναι πίτα μπορείς σε μια περίπτωση ανάγκης, να μπεις κανονικά. 
Άρα ένα σπαστό ποδήλατο σου δίνει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις στην βόλτα ή ανάγκη σου συνδυασμό Μέσων (μαζί με το ίδιο) και να φτάσεις ίσως πιο ρεαλιστικά και ξεκούραστα στον προορισμό σου. Πχ μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για  τα 3-4 χλμ που απέχει το σπίτι σου από το Μετρό, μετά να μπεις στο ΜΕΤΡΟ και να συνεχίσεις ξανά ποδηλατικά μέχρι το γραφείο ή όποιον άλλο συνδυασμό θες. Το ίδιο ισχύει και με την χρήση Ι.Χ ένα σπαστό ποδήλατο μπορεί να μεταφερθεί στο πορτ-μπακαζ. Επίσης, μπορεί να είναι χρήσιμο και σε περίπτωση βόλτας ή το βράδυ που πχ θα ήθελες να αποφύγεις κάποιους πολυσύχναστους δρόμους. Η χρήση ΜΜΜ σε βοηθάει να κάνεις τις βόλτες σου πιο χρήσιμες και μερικές φορές πιο ξεκούραστες, χωρίς το άγχος αν θα σου πει κάποιος αν επιτρέπεται ή αν πρέπει να κοιτάς δεξιά και αριστερά σαν το κλέφτη που τόλμησες να το βάλεις στον σταθμό.

Το μεγάλο ποδήλατο θα είναι πάντα ένα θέμα στην μετακίνηση, τουλάχιστον με την τωρινή νομοθεσία. Επίσης πάντα θα έχεις τα προβλήματα μετακίνησης σε κάθε σταθμό, με χρήση είτε του ασανσέρ  είτε κυλιόμενων είτε απλά στον ώμο.(Δεν είναι ακατόρθωτο αλλά σίγουρα δεν είναι τόσο εύκολο και φυσικό όσο το αναδιπλούμενο 

3. Ξεκούραστο (κι όμως ναι) + αντέχει.

Είναι αρκετοί οι οποίοι θεωρούν τα σπαστά ποδήλατα, ιδιαίτερα αυτά με την μικρότερη σε σχέση με τα κανονικά, ζάντα (ρόδα), πιο δύσκολα και ίσως κουραστικά. Αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο λάθος. Το σπαστό ποδήλατο με την μικρότερη ζάντα σίγουρα δεν μπορεί να αναπτύξει την ίδια τελική ταχύτητα με ένα αντίστοιχα μεγαλύτερου διαμετρήματος (αν και μπορώ να μπω σε συγκρίσεις ότι ένα σπαστό ποδήλατο πόλης είναι ουσιαστικά πιο γρήγορα σε περιπτώσεις από πολλά τερατώδη mountain bike που αρκετός κόσμος αγοράζει για να χρησιμοποιεί στην Αθήνα - κάτι το οποίο δεν κατάλαβα ποτέ). Στο θέμα μας, λοιπόν το σπαστό ποδήλατο εξαιτίας γεωμετρίας - σε βάζει σε μια πιο όρθια στάση ποδηλασίας που τελικά σε βοηθάει να κάνεις πιο ξεκούραστα ποδήλατο. Ανηφόρες μέσα στην πόλη που με το κανονικό μου Trek με δυσκόλευαν αρκετά με το σπαστό είναι πολύ πιο ξεκούραστες και πιιο εύκολες για μένα. Βοηθάει αντίστοιχα και η μικρότερη ρόδα και το αποτέλεσμα είναι πιο εύκολες ανηφόρες και πιο ευέλικτη ποδηλασία (εξαιτίας μικρότερου σκελετού) ιδιαίτερα μέσα στην πόλη όπου μπορεί να στριμωχτείς στην άκρη του δρόμου, να περάσεις σε κάποιο πεζοδρόμιο ή κάτι αντίστοιχο.

Επίσης υπάρχει ο μύθος της απόστασης, ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά χιλιόμετρα. Θα πάρω μια μέση κατάσταση. Σίγουρα δεν είναι ένα ποδήλατο που θα πάρεις θα βγεις στην εθνική και θα γράψεις 100αδες χιλιόμετρα. Γι' αυτές τις αναζητήσεις σίγουρα υπάρχουν καλύτερες λύσεις (κούρσα), αλλά για να καλύψεις αποστάσεις 10άδων χιλιομέτρων μέσα στο αφιλόξενο περιβάλλον μιας πόλης σαν την Αθήνα, πίστεψε με δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα. Μια απόσταση 10+ χλμ Χαϊδάρι - Πανόρμου δεν έκανα τραγικά διαφορετική ώρα όταν ποδηλατούσα με το 'μεγάλο' μου Trek και τώρα που την κάνω με το σπαστό. Μην σου πω ότι σε κάποιες περιπτώσεις επειδή είμαι πιο ευέλικτος μπορώ να κόβω δρόμο πολύ πιο εύκολα. Έχω δει ποδηλάτες στις μεγάλες βόλτες (100αδες χλμ) του Freeday να φτάνουν από το κέντρο στο Καλαμάκι και πίσω χωρίς κανένα πρόβλημα.

4. H τιμή, τιμή δεν έχει...

Είναι αρκετοί οι οποίοι θα παραπονεθούν για τις σχετικά μεγαλύτερες τιμές (για ένα τόσο δα ποδήλατο) σε σχέση με άλλες λύσεις. Να πω εδώ ότι υπάρχουν αυτή την στιγμή στην αγορά πολλές επιλογές και ο καθένας μπορεί να δώσει ένα σχετικό ποσό ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Όπως και με τα 'μεγάλα' ποδήλατα βέβαια υπάρχουν 2 τάσεις και βλέπω ότι αρκετός κόσμος πέφτει στην παγίδα. Υπάρχει η λύση να πάρεις ένα επώνυμο ποδήλατο γενικά - να διαλέξεις τα χαρακτηριστικά του και την ποιότητα του και η λύση να πάρεις ένα φτηνιάρικο από κάποιο super market ή αποθήκη, αμφίβολης ποιότητας και περιφερειακών. Αρκετός κόσμος μπαίνει στον κόπο να δώσει πχ 100-150 euro για ποδήλατα με κακά περιφερειακά, βαριά σε σκελετό και με αρκετά φτωχή εμπειρία χρήσης και μετά από λίγο καιρό να συνειδητοποιήσει το λάθος του και να μπει στην διαδικασία να δώσει άλλα τόσα για να πάρει ένα μετρημένο (φτηνό) αλλά ποιοτικό ποδήλατο. Ιδιαίτερα όταν συζητάμε για την περίπτωση που θες πραγματικά να προσπαθήσεις να εντάξεις το ποδήλατο στην καθημερινότητα σου (να γίνει μέσο μεταφοράς) τότε η επιλογή ποιοτικής επιλογής (δεν είναι απαραίτητο να είναι ακριβό) είναι σημαντική.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν έχουν σημασία είτε θελήσεις να αγοράσεις σπαστό ή μεγαλύτερο ποδήλατο. Αν πραγματικά ψάχνεις και αναρωτιέσαι τι θα μπορούσες να πάρεις και με τι λεφτά μην διστάσεις να πάρεις την γνώμη κάποιου γνωστού σου ποδηλάτη ή αν δεν έχεις να κάνεις μια ερώτηση σε site όπως το podilates.gr. Η κοινότητα είναι αρκετά θερμή και μεγάλη σε αριθμούς και πάντα θα βρεθεί κάποιος να σε κατευθύνει στον σωστό δρόμο από άποψη μάρκας, σημείο πώλησης, ποιότητας και γενικά προφίλ χρήσης.

Στην αγορά συγκεκριμένα 'σπαστού' ποδηλάτου εν μέρη μπορεί να δικαιολογηθεί μια διαφορά στις τιμές αλλά και η αναζήτηση μας σε κάτι σχετικά ποιοτικό. Ο λόγος είναι η ιδιαιτερότητα της κατασκευής. Αν το σκεφτείς ότι αυτό το πράγματα διπλώνει μαγικά και μπορείς να το έχεις σαν βαλιτσάκι και την άλλη στιγμή με ασφάλεια και πολύ καλή οδηγική συμπεριφορά σε μεταφέρει στον κόσμο - παίρνεις την απάντηση που θες. Σε αυτές τις κατασκευές δεν υπάρχει και αρκετά μεγάλος 'φτηνός' ανταγωνισμός μιας και δεν είναι εύκολο να βγάλεις χαμηλής ποιότητας και σχεδίασης κόπιες- μιας και με τις πρώτες χρήσεις θα ξεκινήσουν τα προβλήματα.

Άρα, γενικά ναι θέλεις να δεις ένα ποιοτικό σπαστό και εξαιτίας της  ιδιαίτερης σχεδίασης αλλά και γενικά όπως είπαμε παραπάνω, όσο πιο πολύ ποδήλατο κάνεις τόσο θα καταλαβαίνεις την ανάγκη για κάτι ποιοτικό, με καλά περιφερειακά, λίγες βλάβες και καλή οδηγική συμπεριφορά (ιδιαίτερα στην πόλη).

Η δική μου επιλογή ήταν στην εταιρία Dahon (ελληνικό site εδώ), και την έκανα μετά από συμβουλή κατόχων και την γενικότερη εικόνα που απέκτησα γι' αυτά από τις διάφορες βόλτες που τα έβλεπα ή δοκίμασα. Άλλες γνωστές σε μένα μάρκες είναι η Orbea, Brompton (λίγο πιο ακριβά) και  TernBicycles, Oyama (τα 2 τελευταία contributed by @kchristidis). Το δικό μου μοντέλο Vitesse D7 (γύρω στην μέση της γκάμας) κόστισε 500 euro και αν το σκεφτείς με την τιμή της βενζίνης  τώρα αλλά και την αυξημένη συχνότητα χρήσης (κάθε μέρα) - πριν κλείσει χρόνο θα έχει καταφέρει να κάνει μεγάλο ποσοστό του αρχικού κεφαλαίου - απόσβεση! 

Συμπέρασμα

Έχουν περάσει σχεδόν 8, 9 μήνες από τότε που αγόρασα το σπαστό μου ποδήλατο και αν μπορούσα να πω κάτι τελευταίο είναι ότι μετανιώνω που δεν είχα κάνει την κίνηση και ήμουν διστακτικός στην αρχή της ποδηλατικής μου πορείας. Με αυτό το ποδήλατο μπορώ και εξασκώ την 'ποδηλασία΄ πιο πέρα από την ιδέα της βόλτας, έχω καταφέρει να καλύψω καθημερινές μου ανάγκες (δουλειά μερικές φορές, να πας σε άλλες δραστηριότητες πχ γυμναστήριο, judo) και το ποδήλατο δεν με κουράζει ούτε με δυσκολεύει. Θεωρώ ότι το ποδηλατικό προφίλ πολλών νέων Αθηναίων που σιγά σιγά είτε οικονομικής ύφεσης είτε μόδας είτε περιέργειας - δοκιμάζουν να επανέλθουν, ταιριάζει απόλυτα με τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας κατασκευής.

Ελπίζω να έκανα κάποια πράγματα πιο καθαρά.







Saturday, April 14, 2012

Η τέχνη του να είσαι δρομέας...και το runner's corner.

Σίγουρα δεν θα διαβάσεις κάτι σχετικό με τις τεράστιες εμπειρίες μου στο τρέξιμο, ούτε την τεράστια αγάπη που του έχω. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να συμφιλιωθώ μαζί του και τρέχω περιστασιακά απλά για να βοηθάω όσο μπορώ τον μεταβολισμό μου, ο οποίος από την γέννηση μου δεν είναι και ο βέλτιστος. (κλαψ)

Τώρα που ανοίγει ο καιρός θα με δεις μια στο τόσο να αγκομαχώ πραγματικά γύρω από το πάρκο της περιοχής, προσπαθώντας να αυξήσω την αντοχή μου και να κρατήσω το βάρος μου, κάτι το οποίο θέλω και για το άθλημα που αγαπώ και είμαι απόλυτα αφοσιωμένος, το Judo.Έχω θέσει στόχο μέσα στα επόμενα 1-2 χρόνια να δώσω για την μαύρη ζώνη (κανονικά και με το νόμο) και θέλω να είμαι σε καλή κατάσταση από θέμα βάρους αλλά και φυσικής κατάστασης.

Όπως και να έχει εγώ λοιπόν δεν είμαι δρομέας αλλά ζω με άτομα που είναι, όπως η κοπέλα μου αλλά και ένας από τους καλύτερους μου φίλους. Μέσα από τις συζητήσεις και τις ιστορίες που έχει να πει ο καθένας μαθαίνω διάφορα κόλπα και λεπτομέρειες που αγγίζουν την πλευρά του geek. Πχ πόσα χλμ μπορεί να αντέξει ένα παπούτσι, πως πρέπει να επιλέγεις παπούτσια, τι πρέπει να κάνεις με τις ανάσες σου, πως μπορείς να προπονηθείς σωστά για μεγάλες αποστάσεις, τι πρέπει να τρως πριν και μετά και άλλα πολλά. Μπορεί εγώ ο ίδιος να μην συμμετέχω τόσο ενεργά αλλά αυτή η ροή πληροφορίας (χρήσιμης) με ενδιαφέρει αρκετά, άσε που πάντα μου αρέσει η συγκεκριμένη και ουσιαστική γνώση για οτιδήποτε μέσα από κατανοητό και εύστοχο λόγο.

Χθες λοιπόν είχα μια τέτοια εμπειρία σαν παρατηρητής. Η αγορά σωστού παπουτσιού για τρέξιμο είναι μια από τις σημαντικές ενέργειες που θα κάνει κάποιος που έχει σκοπό να ασχοληθεί με το άθλημα και φυσικά να συνεχίσει να το κάνει. Πολλοί από 'μάς τους 'άσχετους' στο τρέξιμο, φοράμε οτιδήποτε στα κατά γενική ομολογία απαίδευτα πόδια μας και ξεκινάμε σαν τα γαϊδουράκια να τρέχουμε εδώ κι εκεί, σύντομα καταλήγουμε με πληγές, με πόνους σε διάφορα σημεία του ποδιού και ίσως κάποιες φορές όλα τα παραπάνω να γίνουν ο λόγος να λήξει σύντομα η σχέση μας με το τρέξιμο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που έκανα τα 10χλμ στην διοργάνωση του κλασικού μαραθωνίου, με τα αθλητικά Adidas που είχα  και τα οποία δεν ξέρω αν ήταν τα σωστά, μετά είχα 1 εβδομάδα πληγές και πόνους στο πέλμα. Την επόμενη χρόνια δέχτηκα δώρο από τον φίλο μου - λίγο πιο σωστά παπούτσια Nike - και με την ίδια φυσική κατάσταση και βάρος - δεν είχα ούτε πόνους ούτε τραυματισμούς. Φαντάσου, ότι σύμφωνα με τα λεγόμενα του τα παπούτσια αυτά ήταν αρκετά μέτρια αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα από τα αρχικά δικά μου. Εκεί κατάλαβα την σημαντικότητα του παπουτσιού όταν πραγματικά θες να εξασκηθείς και να τρέχεις (έστω και πολύ χαλαρά). 

Χθες λοιπόν βρεθήκαμε σε μια γειτονιά της Καλλιθέας στο μαγαζί Runner's Corner. O στόχος ήταν αγορά παπουτσιού για την κοπέλα μου με στόχο προπόνηση για μαραθώνιο και σχετικούς αγώνες. 'Έκατσα σε μια γωνιά και παρακολούθησα την διαδικασία σωστής επιλογής υποδήματος -από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού ο οποίος είναι ενεργός μαραθωνοδρόμος. Στους κύκλους των runner (runner's community) είναι ήδη γνωστός οπότε αν είσαι μυημένος στα κόλπα δεν σου λέω κάτι καινούργιο.  Στο μαγαζί δεν θα βρεις παπούτσια για κάθε χρήση ούτε απεριόριστη επιλογή χρωμάτων και γούστων. Είναι ένα μέρος που όπως λένε στις business αναφέρεται σε niche market , των ανθρώπων που τρέχουν συστηματικά (ερασιτεχνικά και μη) και όχι όσων θα το θυμηθούν μια φορά το χρόνο, εκεί γύρω στο Πάσχα γιατί έφαγαν αρκετό αρνί. (lol).

Η διαδικασία ξεκινάει με τον πελάτη να περνάει τα πέλματα του πάνω ένα ένα μεγάλο scanner.  Εκεί τα scan-άρει και βλέπει με την βοήθεια ειδικής εφαρμογής τις τάσεις του πέλματος σου (πώς πατάς συγκεκριμένα). Στηρίζεσαι προς τα μέσα προς τα έξω και άλλες λεπτομέρειες. Είναι σημαντικό γιατί ανάλογα με την φυσιολογία του πέλματος σου πρέπει να διαλέξεις και παπούτσι που σε ενισχύει στην ανάλογη περιοχή που θα το καταπονήσεις. Μετά το scan - μπαίνεις πάνω σε έναν διάδρομο και με μια camera πίσω από τον διάδρομο τρέχεις. Η κάμερα καταγράφει (και σου δείχνει σε οθόνη μπροστά σου) το περπάτημα/ τρέξιμο σου. Έχει απίστευτη πλάκα γιατί βλέπεις πραγματικά τις όποιες ιδιαιτερότητες στο περπάτημα σου (στραβό ή μη) αλλά και στο τρέξιμο. Μετά από όλα αυτά, γίνεται η πρόταση για κάποιο παπούτσι (ένα, δυο) - συγκεκριμένα. Τα δοκιμάζεις και είσαι έτοιμος. 

Γενικά ενθουσιάστηκα από τον ενθουσιασμό αλλά και την έμφαση στην λεπτομέρεια. Ένα καλό ζευγάρι παπούτσια θα σου κοστίζει πάνω από 100 euro (οι τιμές δεν είναι τραγικά διαφορετικές με ζευγάρια μεγάλων και γνωστών εταιριών που θα βρεις στο γενικό εμπόριο) - μην σου πω οι ίδιες. Αλλά η τεχνολογία και τα χαρακτηριστικά παπουτσιών από εταιρίες οι οποίες στοχεύουν σε δρομείς και δεν βγάζουν πιο γενικής χρήσης παπούτσια είναι αξιοπρόσεκτη. Λεπτομέρειες όπως η δομή της σόλας, η ανατομία και οι αποστάσεις στα διάφορα σημεία υποστήριξης του πέλματος, τα ειδικά υλικά κατασκευής και άλλα.

Εκεί είδα και έμαθα για διάφορες εταιρίες που είχα ακούσει μόνο σε συζητήσεις με δρομείς αλλά δεν είχα μάθει πιο πολλά, όπως η Brooks, η Saucony, Salomon και άλλες. Αν λοιπόν κάποια στιγμή αποφασίσεις ότι θες να τρέξεις λιγο πιο συστηματικά, αν δεν έχεις ιδέα για το τι πραγματικά πρέπει να προσέξεις στην επιλογή υποδήματος και έχεις πόνους ή σε ταλαιπωρεί το τωρινό σου ζευγάρι, το runner's corner είναι ένα μαγαζί το οποίο αξίζει να γράψει κάποιος ένα καλό λόγο. Άριστος επαγγελματισμός για το μέγεθος του μαγαζιού, τιμές σε λογικά πλαίσια και γενικά ίδιες με άλλες εταιρίες - πόσο μάλλον σε μάρκες που δεν θα βρεις τόσο συχνά σε πιο γενικά μαγαζιά - και μια αρκετά τίμια εμπειρία σαν καταναλωτής. Δεν αγόρασα για μένα, δεν ξέρω αν θα ασχοληθώ τόσο πολύ με το τρέξιμο - ίσως λίγο πιο μετά, αλλά σαν παρατηρητής και καταναλωτής - ιδιαίτερα στην χώρα μας που γενικά το retail customer experience είναι για τα μπάζα (και δεν φταίνε μόνο οι υπάλληλοι) θεώρησα ότι δεν μου κοστίζει τίποτα να γράψω 1-2 λόγια - να δώσω τα εύσημα σε έναν καλό επαγγελματία, σε εποχές που θες τα λεφτά σου να τα δίνεις εκεί που αξίζει.

Μακάρι να υπάρχουν αντίστοιχα μέρη από επαγγελματίες σε κάθε είδος που να δίνουν αντίστοιχη σημασία και ο πελάτης να φεύγει όχι μόνο με μια απόδειξη και ένα προϊόν στην τσάντα του αλλά και ένα ποσοστό consulting. 

Foursqure link για το μαγαζί εδώ.





Sunday, April 08, 2012

OpenStreet maps...βοήθησε κι εσύ.


Διάβαζα το πρωί εδώ, ότι και η Wikipedia μαζί με άλλες εταιρίες αποφασίζουν να στηρίξουν τις geo-location υπηρεσίες τους στο openstreem map , μια 'ανοιχτή' εκδοχή του google maps, όπου βασίζεται στην διάθεση του καθένα να παρέχει μετα-πληροφορίες για την γειτονιά, πόλη του κτλ - (ελεύθερα).

Μου αρέσει η ιδέα του crowd sourcing αλλά και των ανοιχτών wiki based - υπηρεσιών όπου μπορεί να συλλεχθεί 'meta' πληροφορία πάνω σε κάτι στατικό όπως ένας χάρτης.  Είναι απο τις πιο χρήσιμες θα έλεγα εκδοχές των crowd wiki και μπορεί να αποτελέσει βάση για να στηρίξουν κι άλλοι μετά εφαρμογές (δωρεάν) και χωρίς περιορισμούς.

Πέρασα μερικά λεπτά κι διόρθωσα ή συμπλήρωσα ονόματα δρόμων στην περιοχή μου, έβαλα σημεία στάσης λεωφορείων και χρήσιμα μέρη όπως φαρμακείο, δημαρχείο κτλ κτλ. Έχει την πλάκα του γιατί βλέπεις παράλληλα πως άλλοι χρήστες ανά τον κόσμο προσθέτουν κι αυτοί παράλληλα με σένα. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο το κοινό είναι του open street map αλλά με τον βαθμό που μεγάλες εταιρίες και site προσφεύγουν σε αυτό, θα υποθέσω ότι μεγαλώνει.

Αν έχεις όρεξη (ναι το ξέρω ακούγεται κάπως παράξενο όταν έχεις 2000 άλλα πράγματα που υα ήθελες να κάνεις) ρίξε μια ματιά και γιατί όχι διόρθωσε λίγο τους δρόμους στην γειτονιά σου ή στον δήμο σου!

the power of the crowd
:)


Monday, April 02, 2012

Πέρασμα στην εποχή των SSD ή πως ο OCZ Vertex 3 δίνει ζωή στο MacbookPro μου

Λοιπόν δύσκολοι καιροί για αγορές, πόσο μάλλον για αγορές πολλών χιλιάδων euro. Αξίζει όμως μερικά χρήματα, ιδιαίτερα αν τα μηχανήματα σας είναι βασικό εργαλείο στην δουλειά, για να τους δώσετε την απαραίτητη δύναμη και να επεκταθεί η χρήση τους.

Μετράει ήδη 3 χρόνια ζωής το MacBookPro (Mid 2009)μουm  (είναι το δεύτερο που έχω).Το πρώτο συνεχίζει να κρατά γερά στους ωκεανούς μαζί με τον πατέρα μου στα ταξίδια του. Πριν απο μερικούς μήνες του έβαλα το maximum της μνήμης Ram που μπορεί να δεχτεί (8 γιγα) και σκεφτόμουν πότε θα περάσουν οι μήνες έτσι ώστε να ωριμάσει ακόμα πιο πολύ η κατάσταση με τα Solid State Drive και μπω εγκαταστήσω έναν τέτοιο.

Δεν ήταν τα πράγματα τόσο 'βολικά' μιας και τα χρόνια του laptop μόλις που του έδωσαν μια ευκαιρία για τέτοια αναβάθμιση. Οριακά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι θα μπορούσα απλά να το αφήσω έτσι. Μιλάω για τον SATA Controller που έχουν τα συγκεκριμένα μοντέλα όπου δεν είναι καθαρό SATA 3, άρα για πολλούς η αγορά κάποιου SSD πόσο μάλλον με SATA3 interface είναι λίγο παράξενη. 

Να σας προλάβω. Επέλεξα έναν δίσκο που μπορεί να παίξει και σε πιο γρήγορο interface, μιας και οι υλοποιήσεις με τα διάφορα μοντέλα SSD εχουν σημαντικές διαφορές σε θέματα σταθερότητας και επιδόσεων από μοντέλο σε μοντέλο. Επίσης, ένας τέτοιο δίσκος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε κάποια άλλη αναβάθμιση σε πιο νέο μοντέλο.

Επέλεξα να αγοράσω τον OCZ Vertex 3 (120GB) και να μεταφέρων τον συμβατικό δίσκο στην θέση του DVD_R το οποίο και αφαίρεσα. Στο slot του DVD έχει μπει ειδική θήκη με υποδοχές που είναι η βάση του συμβατικού μου 250άρι. Συνολικά λοιπόν το μηχάνημα πήγε στα 120+250 γίγα χωρητικότητα, ενώ σχεδιάζω όλες μου τις εφαρμογές να τις τρέχω από τον SSD και τον άλλο δίσκο να τον χρησιμοποιώ σαν Backup / storage . Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ρισκάρω οποιοδήποτε κατσαβίδωμα (μιας και είναι το work horse μου) και η όλη αναβάθμιση έγινε στην systemgraph σε λιγότερο από 2 ώρες. Το πρωί το άφησα και μετά από λίγο πετάχτηκα να το πάρω. Big thank στον εδώ και χρόνια τεχνικό των πιο πολλών μου mac Chris.P.

Αίσθηση αναβάθμισης.

Από το πρώτο boot βλέπεις πόσο γρήγορα έρχεται το μηχάνημα σε κατάσταση έτοιμη για δουλειά. Θα έλεγα ότι ο boot χρόνος έχει βελτιωθεί στο μισό παραπάνω. Οι εφαρμογές του OS ανοίγουν πολύ γρήγορα και όταν πας να κάνεις access δεδομένα στον συμβατικό δίσκο τότε καταλαβαίνεις πραγματικά τις διαφορές. Είναι αυτό που λένε ότι αν συνηθίσεις σε SSD δίσκο μετά οι συμβατικοί και τα μηχανήματα που τους χρησιμοποιούν θα σου φανούν αργά. 
Σε ότι έχει να κάνει με μετρήσεις (κάτι απλό και κατανοητό).

Πριν τον SSD
Μετά τον SSD


Τεχνικά στοιχεία.



Java Develοpers
Εγκατέστησα ΟΛΑ τα εργαλεία που χρησιμοποιώ στον SSD, συγκεκριμένα Eclipse, διάφορους editor κτλ. Το start-up time του Eclipse (Indigo SR2) έχει πέσει πιο κάτω από το μισό μιας και το ίδιο το workspace των εφαρμογών επέλεξα να το έχω και αυτό στον SSD. Εκεί που όμως που έμεινα έκπληκτος ήταν σε μια χρονοβόρα και  απαιτητική διαδικασία μιας αρκετά μεγάλης και πολύπλοκης J2EE εφαρμογής. 

Στο εταιρικό μου pc το οποίο είναι ένα HP με Intel Xeon 2.66 (4 core) 6 giga RAM και Win7 Premium η διαδικασία του create distribution (clean, compile, repackage, και άλλα πολλα) θέλει 2' 09'' . (2 λεπτά και κάτι). Στο MacBookPro του 2009 με Intel Core 2 Duo (2.53) (2 Core) 8 giga Ram  και MacOSX θέλει 1 λεπτό και 17 λεπτά.

Βλέπεις πως ένα πιο παλιό μηχάνημα σε cpu αλλά και transfer speed στους διαύλους του ρίχνει στα αυτιά ένα πολύ πιο μοντέρνο PC. Προφανέστατα το παραπάνω μου σχόλιο και μέτρηση δεν έχει να κάνει με την ανωτερότητα του MacOSX αλλά το πως ένα δίσκος τέτοια τεχνολογίας ουσιαστικά φέρνει τους διαύλους επικοινωνίας δεδομένων του μηχανήματος σου - στα όρια τους.

vertex 3 ocz


Γενικά - εντυπώσεις.
Φαίνεται ότι τα λεφτά που έδωσα έδωσαν στον μηχάνημα μου μια πολύ καλή ανάσα, αρκετή για να συνεχίσει να με υπηρετεί για 1-2 χρόνια χωρίς να δείχνει τα χρόνια του. Είναι ήδη 3 ετών. Παίζει να είναι η πιο value for money αναβάθμιση που έκανα ποτέ σε μηχάνημα, mac ή pc. Επειδή λοιπόν περάσαμε σε μια νέα εποχή και με το καλό θα πράξω το ίδιο όταν η οικονομική μου δυνατότητα το επιτρέπει στο imac στο σπίτι που είναι καθαρόαιμο SATA 3 - είπα για πρώτη φορά στην Mac ζωή μου να κολλήσω sticker στο Mac μου.


sticker on my MBP


Και στα δικά σας,  αξίζει :)

update: το TRIM το ενεργοποοίησα με τις οδηγίες εδώ (και όχι TrimEnabler) . Θέλει μια μικρή διόρθωση σε κάτι αποστρόφους (δες comment) - μετατροπή σε ( ' )