Wednesday, March 28, 2012

Μια γλυκιά ανάμνηση..Tandy Color Computer 3 (CoCo)

My first computer
Ήμουν τρίτη δημοτικού, το τηλέφωνο χτυπάει και η μητέρα μου φωνάζει να γίνει οικογενειακό gathering - τηλέφωνο από τον μπαμπά στο καράβι. Ο καθένας είχε την σειρά του, εγώ δεύτερος μετά την μητέρα μου και στην συνέχεια η μικρή μου αδερφή. Κλασικές εικόνες για οικογένεια ναυτικού. 

Εκείνο το βράδυ όμως εκτός από τα κλασικά νέα άκουσα και κάτι που αργότερα θα σημάδευε την ζωή μου ή τουλάχιστον τα επαγγελματικά μου όνειρα. Είχα γράψει πριν κανένα μήνα ένα γράμμα και έλεγα ότι ήθελα υπολογιστή, όπως εκείνο τον μοναδικό που είχαν φέρει στο σχολείο (ένα μόνο μηχάνημα Amstrad που το φύλαγαν στο γραφείο των δασκάλων). 'Πάρι, αγόρασα υπολογιστή - είναι πολύ ωραίος έχει πολύχρωμη οθόνη και μπορείς να γράφεις μικρά προγράμματα για να παίζεις'. Οι λέξεις ήχησαν σαν ποίημα και ούρλιαξα από χαρά. 'Ναι υπολογιστή φώναξα' κάτι που η μητέρα μου όμως δεν είχε ακούσει. Το θυμάμαι ακόμα και γελάω, παίρνει το τηλέφωνο και 'τι άκουσα ότι είπες; αγόρασες υπολογιστή; καλά και την κουζίνα πότε θα την φτιάξουμε - τα ντουλάπια πέφτουν'. Είχε δίκιο η γυναίκα γιατί τότε έφυγαν αρκετές χιλιάδες δραχμές για να αγοραστεί ο αγαπημένος μου Tandy Color Computer 3 (γνωστοί και ως Coco) από ένα κατάστημα της RadioShack στην Αμερική...κι έκανε μερικά χρόνια μέχρι και αυτή να κάνει την πολυπόθητη αναβάθμιση της χε χε χε.


Έκανα κάποιους μήνες να τον έχω κοντά μου, ουσιαστικά ήρθε όταν επέστρεψε ο πατέρας μου. Τι χαρά. Δεν ήξερα τίποτα τότε, θυμάμαι τον πατέρα μου να μου δίνει ένα βιβλίο της RadioShack εκμάθησης Basic 1.1 (μιας και ο υπολογιστής ήταν ουσιαστικά ένα shell basic). Μου λέει  'θα ξεκινήσεις να διαβάζεις αυτό για να φτιάξεις τα δικά σου παιχνίδια, γραφικά και άλλα'. Είχε κάτσει και είχε κάνει μια αρχή μόνος του μήνες στο καράβι οπότε μου έμαθε τα πρώτο for loop, πρόσθεση, CLS, LIST και άλλα.

Έτσι ξεκίνησα να προγραμματίζω, στην αρχή μηχανικά δηλαδή ότι διάβαζα από το βιβλίο και άλλαζα τις τιμές για να δω αλλαγές. Μετά απο καιρό ανακάλυψα ότι μαζί με τον υπολογιστή μπορείς να συνδέσεις απο εκείνα τα παλιά κασετοφωνάκια και μπορούσες να παίξεις παιχνίδια απο κασέτα, έχει και υποδοχές για Joystick αλλά και σύνδεση με την τηλεόραση. Επίσης έχει και catridge για τις δικές του 'δισκέτες'. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιος (ο πατέρας μου) είχε φροντίσει να μην προμηθευτεί τίποτα απ'ολα αυτά. Εξάλλου μου είχε φέρει λιγο πιο πριν ATARI με PacMan και Donkey Kong. Το Tandy μου βέβαια ήταν πολύ πιο εξελιγμένο αλλά ποτέ δεν κατάφερα να το δω σαν παιχνιδομηχανή. 

Ο καιρός πέρασε, είχα μάθει καλά πια BASIC αλλά πάντα είχα ένα μεγάλο θέμα, όσο και να έκανα πολύπλοκα προγραμματάκια, με το που έσβηνες το μηχάνημα όλα χάνονταν και φτου απο την αρχή. Προσπαθούσα, προσπαθούσα αλλά πάντα το τέλος ήταν μοιραίο - ολική επαναφορά αρχικής μνήμης σε καθαρή κατάσταση. Ο CoCo3 εκτός απο μεγάλη χαρά και αρκετή πληκτρολόγηση μου έδωσε και την ώθηση στα πρώτα βήματα της μυωπίας! Η οθόνη του για τα σημερινά μας δεδομένα είναι δολοφονική,

Πέρασαν τα χρόνια ήρθαν στα χέρια μου πιο νέα μηχανήματα, βασικά προχώρησα με μεγάλο κενό στην εποχή των PC με 386SX (πάλι απέξω). Κάποια στιγμή τον έδωσα σε έναν μικρό μου ξάδερφο και μετά απο λίγο τον έβαλε κι αυτός στην αποθήκη μιας και απέκτησε PC μήνες αργότερα. Πρέπει να ήταν τουλάχιστον 10 χρόνια στην αποθήκη,

Στο σήμερα. Ένα μεγάλο μου όνειρο ήταν ότι όταν πάρω δικό μου σπίτι στο γραφείο μου θα του αφιερώσω την δική του γωνία  και ήλπιζα να δουλευει. Πριν απο 1 εβδομάδα τον έφερα πίσω απο εκείνη την αποθήκη και έλαβε την θεση που του αξίζει στο γραφείο. Το μεγάλο μου όνειρο ειναι να τον συντηρήσω και ίσως μια μέρα να δείξω στο δικό μου παιδί πως ξεκίνησα το επάγγελμα μου. Δυστυχώς για λόγους που ακόμα δεν ξέρω - ο υπολογιστής ανοίγει, η οθόνη δουλεύει αλλά δεν έχω πια BASIC Shell. Φαντάσου να μην έχεις command promp, απλά μια μάυρη οθόνη στο PC σου. Υποθέτω ότι ίσως λόγω υγρασίας ή παλαιότητας να είμαι σε μια απο τις 3 περιπτώσεις που γράφει κάποιος χομπίστας εδώ. Θα προσπαθήσω να αναζητήσω βοήθεια από ανάλογα άτομα στην Ελλάδα μήπως κάποιος με τις σχετικές γνώσεις μπορεί να με βοηθήσει να βγάλω τον Tandy μου από το κώμα. Αν έχεις κάποια σχετική πληροφορία άφησε ένα μύνημα. Το μηχάνημα είναι απίστευτης συναισθηματικής αξίας για μένα, φταίω αντίστοιχα (πάντα έτσι ήμουν γαμώτο σαν παιδάκι) που δεν το πρόσεξα πιο πολύ + να είχα προνοήσει να τον αποθηκέυσω κατάλληλα.

Όπως και να έχει μια γλυκιά ανάμνηση τουλάχιστον είναι πάλι κοντά μου να μου θυμίζει κάθε μέρα πως ξεκίνησα. :)

Αν έχεις κι εσύ κάτι αντίστοιχα παλιό - με αφορμή το post αυτό ψάξε την αποθήκη και τις ντουλάπες, δες σε τι κατάσταση είναι και φρόντισε το. Θα έρθει μια στιγμή που θα στεναχωρηθείς όπως εγώ και είναι κρίμα. Είναι μέρος της geek κουλτούρα μας.


Sunday, March 25, 2012

CunninLynguists live - Αθήνα 2012


Καιρό είχα να πάω σε hip hop live. Το Σάββατο μαζί με την καλύτερη παρέα (έχουμε εδώ και χρόνια βέβαια μια απουσία το 1/3 το οποίο το περιμένουμε να επιστρέψει) βρέθηκα στo Δίπυλο θέατρο στα στενά του Ψυρρή (στην περιοχή της Κουμουνδούρου). Δεν είχα βρεθεί ποτέ ξανά σε αυτό τον χώρο, για τέτοιο live ήταν ότι πρέπει από πλευρά σκηνικού αν και φανερά η έλλειψη εξαερισμού τον κάνει ανυπόφορο (θα μπορούσαν να το διορθώσου λίγο το συγκεκριμένο θέμα). Γέρασα μάλλον και τώρα πια κοιτάω και άλλα πράγματα σε live, το κοινό ήταν ήδη μικρότερης ηλικίας. Θυμάμαι τον εαυτό μου παλιότερα σε live που κοίταζα μεγαλύτερους σε  live και έλεγα 'μα τι θέλουν αυτοί', τώρα ήρθε η σειρά μου.

Πριν ξεκινήσουν οι CunninLynnguists, είδα τον Tαυ..Λάθος. Πολύ καλός MC, ωραία άρθρωση και γενικότερα εξαιρετικά 'skill'. Πολύ καλό ζέσταμα λοιπόν, πέρασα ευχάριστα η ώρα και φυσικά με έκανε να αναζητήσω δουλειές του στο youtube.
Δεν άργησαν λοιπόν και το hip hop τρίο ή μάλλον κουαρτέτο αν βάλεις μέσα και τον DJ εμφανίστηκε. Ανακάλυψα τους CunninLynguists σχετικά αργά, πριν 2 χρόνια συγκεκριμένα. λίγο κάτι ακούσματα από φίλους, ένας DJ σε κάποιο bar του Κεραμεικού που τον ρώτησα ένα βράδυ τι είναι αυτό που ακούω και το Shazam μου έδωσαν την απάντηση. Η δουλειά τους δεν μπορεί να χαρακτηριστεί mainstream hip hop, είναι εξαιρετικά μελωδικοί και οι στίχοι ξεφεύγουν πολλές φορές απο τον κλασικό στερεότυπο bitches, niggaza,drugs, fast cars ..και άλλα πολλά. Το πιο διάσημο μέλος τους είναι ο Kno ο οποίος έχει κάνει και προσωπικό δίσκο στο ίδιο στυλ. Οι πιο πολλές συνθέσεις και beat είναι ουσιαστικά εύρημα δικό του και μίξη αντίστοιχα.



Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετός κόσμος που δεν θέλει ή δεν του αρέσει η συγκεριμένη μουσική βρίσκει τα κομμάτια του group πολύ ωραία και μελωδικά. Σας προτρέπω να ψάξετε στο youtube μουσική τους και είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε αρκετά που θα σας κάνουν 'κάτι' όπως πχ το παρακάτω.




Το  live ξεκίνησε  'δυνατά' με κομμάτια όπως το KKΚΥ που έκανε τους πάντες να κουνάνε το κεφάλι τους πάνω κάτω η να χοροπηδάνε. Συνέχισαν και με άλλα γνωστά όπως αυτό κι αυτό. Ήταν μια υπέροχη βραδιά και χάρηκα αρκετά που τους είδα live,  τα  10 euro του live   ήταν πάρα πολυ τίμια τιμή. Παρά τα 31 μου χρόνια συνεχίζω να νιώθω σαν teeenager  όταν ακούω καλά sample, beat και MC να 'πυροβολούν' στο μικρόφωνο. Τίμησα την υποστήριξη μου στο group με ένα ακόμα T-shirt. 


Δώστε τους μια ευκαιρία αν δεν τους έχετε ακούσει παλιότερα, αξίζουν.



Saturday, March 24, 2012

Απενεργοποίηση Application resume / Reopen Windows στο MacOSX Lion...γενικά

Το μοναδικό πράγμα που με ενοχλεί στο τελευταίο MacOSX Lion, είναι το αυτόματο 'σώσιμο' της κατάστασης των ενεργών εφαρμογών κατά το κλείσιμο του υπολογιστή και η επανενεργοποίηση τους μετά από επανεκκίνηση. 

Ανήκω στην κατηγορία των χρηστών που όταν κλείνουν τον υπολογιστή, θέλουν να εκκινεί σε καθαρή κατάσταση χωρίς application resume χωρίς τίποτα. Δεν μου αρέσει το Libre Office ή το iPhoto ή η Χ εφαρμογή να θυμάται το τελευταίο διαθέσιμο αρχείο και να κάνει κάποιο χρόνο να το επαναφέρει. 

Υπάρχει αυτή η επιλογή στο System Preferences -> General -> (ξε κλίκαρε) το Restore windows when quitting and re-opening apps,  μαζί με το set-άρισμα των πάνω Επιλογών (και των 3ων) Applications, Documents, Severs στο 0. To πρόβλημα είναι ότι δεν δουλεύει για όλες τις εφαρμογές και η 'ενοχλητική συμπεριφορά παραμένει'.

Μετά από λίγο ψάξιμο, βρήκα την υγεία μου σε comment του παρακάτω thread. Για να το απενεργοποιήσεις ολικά λοιπόν πρέπει να πας στον κρυμμένο φάκελο 

\toUsernameSou\Library\ 

Για να τον δεις στον Finder άνοιξε ένα Terminal και γράψε 'chflags nohidden ~/Library' (πάτα Enter). , μέσα εκεί στον υπο-φάκελο Saved Application State να του κάνεις δεξi, Get Info και στο Sharing & Permissions - κάνε τον Read only για όλους. Επίσης έσβησα οτιδήποτε είχε μέσα, για να είμαι 100% σίγουρος.

Έτσι το λειτουργικό δεν θα μπορεί να σώσει ποτέ και τίποτα εκεί μέσα - και φυσικά αφού δεν θα σώζει τίποτα δεν θα προσπαθεί να στα φέρει πίσω μετά από κάθε restart. Επιτέλους τα restart μου έγιναν ξανά πιο ανάλαφρα και επανήλθε η παλιά 'καθαρή' συμπεριφορά.

Αν τώρα σου την σπάει και το παράθυρο κατά το restart που σε 'ρωτάει' Reopen windows when logging back in? Τότε μπορείς να βρεις μια λύση εδώ (εκτέλεσε στο terminal την εντολή που γράφει).


αγάπη προς την πατρίδα, μια σύντομη σκέψη

Στην πολυκατοικία μας δεν χρειάζεται να βάλει ο καθένας σημαία - κάποιος Ελληνάρας την έβαλε στην ταράτσα..να πιάνει σήμα εθνικοφροσύνης για όλους μας. Καημένε νέο -Έλληνα την αγάπη σου για την πατρίδα και όσους πολέμησαν γι'αυτή την δείχνεις μόνο με σημαίες (που πουλάνε πια στους δρόμους σαν τους χαρταετούς) - δεν την δείχνεις όμως καθημερινά στην ζωή σου, γιατί είσαι άξεστος, αγενής και έχεις την απατεωνιά μέσα σου για τον διπλανό σου και γενικότερα για το κοινωνικό σύνολο. Είναι ακριβώς η ίδια στάση ζωής όπως με τους κάθε καημένους μαλάκες που ποζάρουν τα χρώματος ματ καγιεν τους στα σκυλάδικα της παραλιακής.

Sunday, March 18, 2012

Εγώ ελπίζω να την βολέψω (θεατρική παράσταση)


Χθες πήγαμε μετά απο πολύ καιρό θέατρο. Συνεχίζω να προτιμώ μικρές προσπάθειες, εναλλακτικές. Για κάποιο λόγο ακόμα η ιδέα του mainstream θεάτρου δεν κολλάει καλά στο μυαλό μου. Λοιπόν σε ένα ανακαινισμένο νεοκλασικό με το που τελειώνει ο αρχαιολογικός χώρος στην Αδριανού, κάνε αμέσως δεξιά είναι η οδός Bρυσακίου. Ένας από τα σοκάκια που σε βγάζει στην Πλάκα.

Εκεί λοιπόν υπάρχει ο Χώρος Τέχνης και Δράσης, Βρυσάκι. Παλιό σπίτι της Αθήνας με εσωτερική αυλή και πολύ- όροφη κατασκευή. Φιλοξενεί πια θεατρικές ομάδες και διάφορες εκδηλώσεις.

Δεν είχα ακούσει πριν για το σχετικό βιβλίο του δασκάλου Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα. ο οποίος καθώς κατέβηκε απο τον πλούσιο Ιταλικό βορρά  στον φτωχό νότο ως δάσκαλος - αντιμετώπισε μια νέα πραγματικότητα την οποία κατέγραψε μέσα απο τις χιουμοριστικές και πολύ αληθινές εκθέσεις των μικρών του παιδιών. 


Η παράσταση  αποτελείται απο 5 νέους ηθοποιούς οι οποίοι μερικώς αλλάζουν δυναμικά ρόλους. Το σκηνικό είναι 5 θρανία δημοτικού που ανάλογα με την ιστορία που εξιστορούν αλλάζουν θέση και σε βάζουν στην διαδικασία να φανταστείς ότι είναι κομμάτι πλοίου, μαγαζιού αγοράς. Η σκηνοθεσία αρκετά έξυπνη και βοήθησε αρκετά στο χιουμοριστικό στυλ της παράστασης. Νομίζω ότι δεν σταμάτησα να γελάω από την αρχή. Επειδή το θέατρο ουσιαστικά είναι ένα μεγάλο δωμάτιο του χώρου, είσαι ουσιαστικά μέσα στην παράσταση με τις θέσεις των θεατών ακριβώς δίπλα από τους ηθοποιούς. 


10 euro το εισιτήριο και νομίζω αξίζουν  -1+ ώρα γέλιου και με κρυμμένα μηνύματα για την φτώχεια του Ιταλικού Νότου που τόσο πολύ θυμίζει και την χώρα μας. 


Στα link του post θα βρείτε πληροφορίες για την παράσταση και τον χώρο. Μέχρι αρχές Απριλίου θα είναι εκεί. 

Saturday, March 17, 2012

μακάρι...



Πάντα ήθελα να μεγαλώνω, να κάνω skip κάποιες περιόδους. Τώρα που μεγαλώσα ξεκίνησα να θυμάμαι τα παλιά, τότε που η μουσική ήταν το νο1 θέμα συζήτησης με τον Κώστα και τον Ηλία και όχι τα spread η δουλειά και όλα αυτά, η ρουτίνα η καθημερινότητα. Η ζωή είναι ωραία και περνάει γρήγορα. Μακάρι να το σκεφτόμουν και τότε που με τοσο αγωνία ήθελα να περάσει το σχολείο, να σπουδάσω, να πιάσω δουλειά.

στους φίλους μου...

Tuesday, March 13, 2012

Nage-no-Kata, η πρώτη φορά.

Θα ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα. Την περασμένη Πέμπτη καθώς τελείωσε η προπόνηση και περνάγαμε την πόρτα των αποδυτηρίων, ένας απο τους δασκάλους λέει,  'Πάρι το Judo λύνει πολλά προβλήματα, τα δικά μου τα έχει λύσει όλα εδώ και χρόνια' και γέλασε χαρακτηριστικά. 

nagenoKataUke2012-1
Προσπαθούσα να πάρω ανάσες μετά την κοπιαστική προπόνηση και να ετοιμαστώ για μια δεύτερη πιο μικρή, όπου θα έκανα το 'ταίρι' Uke σε έναν συναθλητή μου ,που ετοιμαζόταν για το 'δευτερο' dan της μαύρης ζώνης.

Κούνησα καταφατικά το κεφάλι και σκέφτηκα στα γρήγορα πόσο πολύ με έχει βοηθήσει αυτό το άθλημα, πολυεπίπεδα. Πολλές φορές έχω γράψει τα τελευταία χρόνια, λόγια παθιασμένα, για το Judo. Μια ασχολία- αγάπη που λειτουργεί σαν φίλτρο της έντασης και πίεσης της καθημερινότητας. Θα το γράφω κάθε φορά, λυπάμαι που το ανακάλυψα στα 26 μου και όχι στα 16 μου ή ακόμα πιο νωρίς. Αν είστε γονιός μην βαρεθείτε να ξοδέψετε μια ώρα απο την σκληρή και πολυάσχολη (συμφωνώ) καθημερινότητα, για να 'βάλετε' στο παιδί σας το μικρόβιο της άθλησης - μετά θα βρεί τον δρόμο μόνο του.

Το Nage-no-Kata είναι μια αλληλουχία 15 διαφορετικών τεχνικών του Judo (μέρος μεγαλύτερης λίστας τεχνικών που έχει το άθλημα). Οι τεχνικές αυτές ανήκουν σε διαφορετικές υπο- ομάδες ανάλογα με το πιο μέρος του σώματος χρησιμοποιεί ο αθλητής να ρίξει. Σαν διαδικασία η εκμάθηση του βοηθάει φυσικά στην τελειοποίηση ή βελτίωση της τεχνικής κάποιου μαθητή και χρησιμοποιείται σαν εργαλείο εξετάσεων (επίσημων) έτσι ώστε ο μαθητής να πάρει την μαύρη ζώνη (1ο και 2ο dan).  


nagenoKataUke2012-2Για να δώσει κάποιος για μαύρη ζώνη πρέπει να εξεταστεί στην καλή εκτέλεση του Nage-No-Kata (εκτός των άλλων). Οι εξετάσεις είναι επίσημες σε προπονητές και μέλη της ομοσπονδίας οπότε, δεν μπορείς απλά να ξεγελάσεις κανέναν - θα πρέπει να εξεταστείς απο άτομα που δεν είναι οι 'δικοί' σου προπονητές. Η εκτέλεση του Kata θέλει 2 άτομα (όπως και τα πάντα στο Judo). Αυτός που θα κάνει τις επιθέσεις, και αυτός που θα δέχεται τις επιθέσεις. (Tori και Uke). 

Τον τελευταίο 1.5 μήνα μετά την κανονική προπόνηση, μου ζητήθηκε να κάνω τον Uke για έναν συναθλητή μου ο οποίος θα εξεταζόταν στο δεύτερο μέρος του Nage-No-Kata. (Σύμφωνα με τους τωρινούς κανονισμούς = 2o dan).

Τo kata και η εκμάθηση του σαν διαδικασία σε βγάζει αρκετά απο την καθημερινή (αθλητική προπόνηση).  Συνειδητοποιείς ότι πρέπει να κάνεις μια στροφή στην λεπτομέρεια, την κινησιολογία και λιγότερο στην δύναμη ή την γρηγοράδα της πάλης στον αγώνα. Αν το σκεφτείς καλύτερα βέβαια η συνεχής προπόνηση για το Kata είναι ένας άριστος τρόπος να βελτιώσεις τελικά όλες σου τις κινήσεις - μιας και πρέπει να ελέγχεις το σώμα σου αρκετά καλά.

Μεγάλη εμπειρία για μένα λοιπόν την Κυριακή που μόλις μας πέρασε. Η ομοσπονδία είχε εξετάσεις οι οποίες και έγιναν στο γυμναστήριο του Εθνικού (Φωκιανός).

Παρόλο που όλη η διαδικασία είναι κάτι σαν χορευτικό show (αν γίνει με τελειότητα) για τον Uke δεν είναι και το πιο ευχάριστο μιας και σε λιγότερο από 20 λεπτά μετρά παραπάνω από 30 πτώσεις. (Όλες οι τεχνικές είναι από δεξιά και αριστερά). Σε αυτό μπορείς να προσθέσεις και τις 100δες πτώσεις που έγραψε το σώμα μου - κατά την διάρκεια των προπονήσεων - και μπορείς να καταλάβεις ότι την Κυριακή το βράδυ - απλά ένιωθα ..κάτι σαν εξάντληση με την δεξιά μου πλευρά ειδικά (όλο το σώμα) να πονάει.

Παρά την κούραση ήταν ένα μεγάλο μάθημα. Έμαθα ότι έχω αρκετό δρόμο ακόμα στο να προσέξω πολλές λεπτομέρειες ακόμα και σε κινήσεις που θεωρώ ότι ξέρω, είδα ότι με την ανάλογη προσπάθεια και επιμονή η ώρα της μαύρης ζώνης για μένα δεν είναι τόσο μακριά (υπολογίζω σε ένα με 2 χρόνια από τώρα) τέλος πρέπει να καταφέρω να νικήσω την  αυτόματη πια αντίδραση του σώματος μου να είναι σφιχτό στον αγώνα - κατάλοιπο μάλλον από την σπασμένη κλείδα (2 φορές) - κάτι σαν αυτό συντήρηση. Ελπίζω ο συναθλητής μου να τα καταφέρει και να πάρει το δεύτερο dan - εγώ σίγουρα πάντως κέρδισα.

Αν θες να δεις πως είναι το Nage- No - Kata παραθέτω το video. Enjoy!