Friday, December 07, 2012

Πως θα καταφέρω να βρω καλό κόσμο για την IT εταιρία μου; (Human resources, Greek IT)..με απλά λόγια

Πολλές φορές μου κάνουν την ερώτηση ή μάλλον την παρατήρηση/απορία, 'τι πρέπει να κάνω για να φέρω καλό κόσμο στην ΙΤ εταιρία μου;', 'γιατί δεν μπορώ γρήγορα να προσελκύω ταλέντα'; Η δραστηριότητα μου χρόνια με το Java Hellenic User Group αλλά και η εμπειρία μου σαν επαγγελματίας στον χώρο με έχει κάνει να βγάλω κάποια 'προσωπικά' συμπεράσματα.

1. Γενικά 

Δεν ξέρω αν κατέχω την απόλυτη αλήθεια και αν θα συμφωνήσετε με όλα όσα γράψω παρακάτω,  αλλά είμαι σίγουρος για ένα πράγμα, εμείς οι άνθρωποι της τεχνολογίας, πόσο μάλλον οι προγραμματιστές και λοιποί του χώρου, δεν εκφραζόμαστε καθαρά, πολλές φορές γιατί φοβόμαστε, γιατί δεν θέλουμε ή θεωρούμε πράγματα αυτονόητα.  Αυτό είναι λάθος γιατί έτσι δεν βοηθάμε ή τουλάχιστον δεν κάνουμε κατανοητή την κατάσταση και στην πλευρά των ανθρώπων που θα θελήσουν να σε προσλάβουν ή να ενδιαφερθούν για το ταλέντο σου.

Η κρίση, φέρνει σιγά σιγά αλλαγές στον τρόπο που ο κάθε ένας από εμάς σκέφτεται πιθανές αλλαγές ή μετακινήσεις. Θεωρώ ότι παρόλο που ο παράγοντας λεφτά είναι πια σε μειονεκτική θέση - (κάτι το οποίο κατανοώ) ήρθε ο καιρός που εργαζόμενοι προσπαθούν να κερδίσουν σε τομείς που κάποτε δεν το σκεφτόμασταν. Τέλος, μπορούμε για την ώρα να δεχτούμε το γεγονός ότι παρά την μεγάλη ανεργία στην χώρα μας ο χώρος της πληροφορικής συνεχίζει να έχει μια τουλάχιστον σταθερή πορεία σε ότι έχει να κάνει με την ζήτηση, πόσο μάλλον σε πιο συγκεκριμένους παραγωγικούς τομείς όπως το software development και λιγότερο σε υποστηρικτικά profile (support, hi profile tech support - custom platforms κτλ) τα οποία είναι εξαρτημένα από την ευρύτερη οικονομική κατάσταση , μιας και ακόμα στην χώρα μας ο τομέας της Πληροφορικής σε κάθε οργανισμό είναι ένα από τα πρώτα θύματα σε μειώσεις ή κατάργηση (κακώς για μένα).

2. Σημεία και Παράγοντες από την μεριά του εργοδότη.

2.1 Χρήματα

Θα ήταν ψέματα να μην βάλουμε τα χρήματα σαν έναν από τους κυριότερους λόγους που κάποιος θα διαλέξει μια δουλειά. Πόσο μάλλον σε καιρό κρίσης που ακόμα και μειώσεις να μην έχεις δεχτεί από τον εργοδότη σου η φορολογία και οι 'extra' φόροι έχουν κουτσουρέψει 10-20% του καθαρού σου εισοδήματος, μια καλύτερη οικονομική προσφορά είναι μεγάλο δέλεαρ. Από την άλλη θα ήταν ανώριμο από την μεριά μας (εργαζόμενοι) να μην κατανοήσουμε τις δυσκολίες της εποχής και την έλλειψη ρευστότητας ή γενικότερης δυναμικής οικονομικής δραστηριότητας. Οι μισθοί έχουν μειωθεί σε νέα επίπεδα. Αρκεί αυτή η διόρθωση ή μάλλον νέα κατάσταση να μην φτάνει στα όρια του παραλόγου. Άρα λοιπόν θέλουμε και οι 2 πλευρές να έχουν μια λογική προσέγγιση στο θέμα μισθού.

Αυτό που έχω να προτείνω στον οποιοδήποτε μελλοντικό εργοδότη είναι να ξεπεραστεί αυτό το ταμπού με τις ομιχλώδεις οικονομικές προτάσεις. Είναι πιο τίμιο να θέσει ένα ταβάνι στο τι λεφτά μπορεί και θέλει να δώσει ή να γίνει κατανοητό από ένα σημείο και μετά. Ας σταματήσουμε πια με τις συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων που τελικά έχουν σαν σκοπό το παζάρι 100 ή 200 euro πιο κάτω. Καθαρές λοιπόν προτάσεις. Τέλος δεν είναι πάντα ευχάριστο και τις πιο πολλές φορές προσωπικά δεν δίνω καν σημασία σε bonus packages με μορφή - κάποιου εταιρικού δείκτη, ή μέσα από μια πολύπλοκη εξίσωση με Αν και Αν και Αν τότε θα πάρεις είτε τόσα λεφτά είτε μερικές μετοχές.  Μπορούμε να πάμε σε πιο απλά μοντέλα ανταμοιβής των καλών εργαζομένων με πιο καθαρούς όρους και άμεσα εξαρτημένους με στόχους και deliverables, ας είναι πιο καθαρό και κατανοητό.

Ίσως εξαιτίας της κρίσης πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μιας και υπάρχει μια τάση για μειωμένες χρηματικές αμοιβές γενικά, ο κόσμος κάνει στροφή και σε άλλα σημεία που μπορεί να του προσφέρει ένας εργοδότης. (Δες παρακάτω).


2.2 Ώρες εργασίας - burn out

Δεν είναι μόνο 'αρνητικό προνόμιο' του χώρου της πληροφορικής ή της ελληνική αγοράς, υπάρχει και θα υπάρχει αλλού. Στον χώρο μας βέβαια είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η πρακτική των πολλών ωρών εργασίας ακόμα και τα ΣΚ. Φυσικά δεν μιλάμε για εξαιρέσεις ή όταν υπάρχει ανάγκη αλλά για τις καταστάσεις όπου τα 10-11ωρα είναι σταθερή πολιτική και η εργασία το Σάββατο-Κύριακο συχνή. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά post για πιθανές λύσεις αλλά και προβλήματα σε μια τέτοια πολιτική. Υπάρχουν περιπτώσεις που το management θεωρεί μια τέτοια πολιτική σαν κάτι φυσιολογικό (σκληρή στάση), υπάρχουν άλλες περιπτώσεις που ναι μεν δεν την θεωρεί φυσιολογική αλλά εξαιτίας στρεβλώσεων και κακής οργάνωσης τμημάτων, ομάδων ανθρώπων ή της συνήθης τακτικής του overpromising στον πελάτη- οδηγούμαστε εκεί. Αυτό που οι εργοδότες ξέρουν ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ξέρουν εδώ και χρόνια είναι ότι εργαζόμενοι ιδιαίτερα στα χρόνια μας έχουν πολύ καλά ανακλαστικά επικοινωνίας και το rate του burnout είναι μια από τις πιο συχνές ερωτήσεις που τουλάχιστον εγώ δέχομαι ή ρωτάνε,όταν είναι να πάνε από ένα μέρος στο άλλο.

Αν υπάρχει μια σταθερή πολιτική για μεγάλες και πολλές ώρες εργασίας σε συνδυασμό με έναν κοινό ή μέσο όρο χρηματικών απολαβών καταλαβαίνουμε όλοι ότι κάποιος δεν δέχεται να θυσιάσει για χάρη μιας μικρής χρηματικής διαφοράς την ψυχική/οικογενειακή τος υγεία. Είναι γνωστό, το έχουν γράψει πολλές φορές και το έχουν αναλύσει. Στον τομέα της πληροφορικής η μεγάλη καταπόνηση με πολλές πάνω από το φυσιολογικό ώρες εργασίας - έχει long term κακά αποτελέσματα με συνεχή μείωση της ποιότητας δουλειάς και φυσικά μειωμένη παραγωγικότητα. Όσο και να θέλουμε να κλείνουμε τα μάτια σε αυτά τα long term side effect αργά ή γρήγορα η ποιότητα της δουλειά μιας κουρασμένης ομάδας θα φθίνει με ρυθμούς ανησυχητικούς. Το ερώτημα είναι (και στις 2 πλευρές, εργαζόμενους και εργοδότες) πόσο μας ενδιαφέρει η ποιότητα; (Αυτό το αφήνω στον καθένα να κάνει την αυτοκριτική του).

2.3 Χώρος εργασίας - Συνθήκες

Πόσα πράγματα θα μπορούσα να γράψω. Πόσα πράγματα έχω φανταστεί, η αλήθεια είναι ότι επειδή τα τελευταία χρόνια ερχόμαστε σε επαφή μέσω άρθρων και απόψεων από το εξωτερικό πιο συχνά και εύκολα από ποτέ, οι προσδοκίας, οι απορίες μας μεγαλώνουν. Θέλω να πιστεύω ότι και στην χώρα μας τα πράγματα θα αλλάξουν σιγά σιγά και ο μέσος Έλληνας πληροφορικάριος θα μπορεί να απολαμβάνει ένα τουλάχιστον αξιοπρεπέστατο χώρο εργασίας, κάτι που αρμόζει και στο είδος,ύφος και σημαντικότητα της δουλειάς του.

Δώστε λοιπόν στον εργαζόμενο έναν ελάχιστον ζωτικό χώρο, και όχι να στοιβάζετε σε μερικά τετραγωνικά εκατοστά μαζί με άλλους. Ένα δικό του γραφείο, έστω και μικρό και μια καλή καρέκλα.

Δώστε του σωστά εργαλεία να δουλέψει, μια μεγάλη οθόνη και ακόμα και αν το PC του δεν είναι τόσο γρήγορο, αν και πάλι αν θέλουμε να είμαστε παραγωγικοί ξέρουμε ότι αυτά στο εξωτερικό τα θεωρούν technicalities, ιδιαίτερα οι developers έχουν μηχανήματα που επιλέγουν γιατί η εταιρία ξέρει ότι είναι ένα μικρό κόστος μπροστά στο prospect να είναι ακόμα πιο παραγωγικός.

Φροντίστε να έχετε χώρους έτσι ώστε ο κάθε άνθρωπος το μισάωρο που του αναλογεί για να φάει να μπορεί να το κάνει με μια ηρεμία και όχι πάνω στο γραφείο του, όχι άλλη μυρωδιά από την φασολάδα ή το σκόρδο του συναδέλφου στο διπλανό γραφείο, πως να δουλέψεις έτσι. Μια μικρή τραπεζαρία και ένα κουζινάκι με ένα ψυγείο για να μπορεί να έχει το φαγητό του.

Φρόντισε να έχεις απαραίτητους χώρους υγιεινής (τουαλέτες) και να τους καθαρίζουν αντίστοιχα. Κάνε μια μικρή προσπάθεια ο χώρος εργασίας να μην παρατημένος εντελώς, ακόμα και κάποια φτηνά νέα, έπιπλα σε καλή κατάσταση κάνουν τον εκάστοτε εργαζόμενο να μην νιώθει παρατημένος σε κάποιο γραφείο ξεχασμένο στην δεκαετία του 80, γιατί απλά υπάρχει, γιατί έτσι είναι και αν σου αρέσει.

Θες να τον ευχαριστήσεις λίγο, πρόσφερε του καφέ, δεν είναι μεγάλο κόστος. Ακόμα θυμάμαι πόσο εντύπωση που είχε κάνει το 2001 στην τότε μεγάλη Intracom, όταν προσέφεραν καφέ αλλά και αναψυκτικά - wow είχα πει!! Μικρά έξοδα που όμως, πιάνουν. Θες να πας ένα βήμα παραπάνω; πρόσφερε του ένα γεύμα ή κάποιο μικρό event. Κάνε τον να νιώσει σαν μέρος μια ευρύτερης ομάδας. Κάποιες άλλες εταιρίες προσφέρουν κουπόνια φαγητού τα οποία μπορεί να τα ξοδέψει και στο super market. (είναι και αφορολόγητα). Δεν ξέρω (δεν το έχω ζήσει) πως είναι και τα παραδείγματα εταιριών που προσφέρουν μέχρι και μικρούς χώρους αναψυχής για (πχ play smoke room κτλ). Δεν θέλω να το φτάσω τόσο μακριά, θέλω να μιλήσω για αυτά που θεωρώ βασικά.

2.4 Χώρος εργασίας - τοποθεσία 

Αν λάβουμε υπόψιν, (παράδειγμα η Αθήνα), θέματα όπως ευκολία πρόσβασης με μέσα ΜΜΜ, την δυσκολία μετακίνησης αλλά και το αυξημένο κόστος μετακίνησης, η τοποθεσία του χώρου εργασίας γίνεται πια σημαντικός παράγοντας. Σίγουρα δεν είναι κάτι που ο κάθε εργοδότης μπορεί να αλλάξει άμεσα ή εύκολα. Ίσως νέες εταιρίες, ή σχήματα που ξεκινάνε τώρα να μπορούν να το σκεφτούν καθώς θα προσπαθήσουν να βρουν έναν συνδυασμό φτηνής και ποιοτικής επαγγελματικής στέγης. Η πρόσφατη κρίση εικάζω ότι θα έχει δημιουργήσει μια τάση για φτηνότερα ενοίκια σε χώρους εργασίας (εικάζω αλλά δεν είμαι σίγουρος). Ίσως να είναι ευκαιρία αυτή η εποχή. Η ύπαρξη μέσου σταθερής τροχιάς κοντά είναι σίγουρα για το περιβάλλον της Αθήνας πχ πολύ μεγάλο πλεονέκτημα.

2.5 Αντικείμενο εργασίας / Εταιρικό κλίμα

Το αντικείμενο εργασίας, δηλαδή η δουλειά και ο ρόλος είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, αλλά είναι κάτω στην λίστα μου μιας και είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί άμεσα να ελέγχει ο εκάστοτε εργοδότης. Πχ,  μπορεί να έχει ανάγκη για 2-3 προφίλ εργασίας που για την ώρα τα βιογραφικά που έχει διαθέσιμα, να μην είναι ούτε κατάλληλα αλλά ούτε και οι υποψήφιοι να είναι ενθουσιασμένοι με αυτά. Οι εταιρικές ανάγκες είναι πάντα εταιρικές ανάγκες και δεν μπορούν να αλλάξουν, με άλλα λόγια είναι σεβαστές. Αυτό που εγώ έχω να προτείνω σε αυτή την κατάσταση από την μεριά των εργοδοτών είναι να έχουν όσο μπορούν μια σαφή εικόνα για το προφίλ που αναζητούν, τι σημαίνει αυτό για τον εκάστοτε υποψήφιο. Είναι ιδιαίτερα άσχημο να γίνεται μια πρόσληψη με συγκεκριμένα expectation και από τις 2 πλευρές και μετά από λίγο καιρό να ανακαλύπτουν  ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.

/startup
Μια μικρή παρένθεση - περίπτωση των start-up που μεγαλώνουν σε αριθμό στην ελληνική επικράτεια και προσπαθούν να προσελκύσουν ταλέντο. Δεν είναι πάντα σίγουρο ότι ο κάθε  πιθανός υπάλληλος, έχει την ίδια ιδέα, vision αλλά και λαχτάρα πίσω από την επιχειρηματική ιδέα κάποιου/ κάποιων. Μάλιστα θα έλεγα ότι τις πιο πολλές φορές η μετάβαση από ένα συμβατικό εργασιακό περιβάλλον σε μια startup γίνεται για λόγους που λίγο σχετίζονται με το ίδιο το vision της startup. Δεν πρέπει να περιμένεις αυτόματα ο καθένας να θέλει να δουλέψει για σένα για τους ίδιους λόγους που ξεκίνησε/ξεκινήσατε μια προσπάθεια. Το να μεταλαμπαδεύσεις το πάθος αυτό μπορεί να θέλει υπομονή, θάρρος αλλά και ειλικρίνεια κατα την διάρκεια μιας συνεργασίας.

Εταιρικό κλίμα. Δύσκολο θέμα και ίσως εξαιρετικά αισιόδοξο να προσπαθήσει κάποιος να αναλύσει το θέμα, σε μια παράγραφο. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι πολλές φορές εξαιτίας πίεσης αλλά και κακών συνθηκών εργασίας παρατηρείς ολόκληρες ομάδες να μην αναπτύσσουν εταιρικό bonding και καλές σχέσεις. Περνάς με τους συναδέλφους σου, πιο πολύ ώρα κάθε εβδομάδα πάρα με τους δικούς σου ανθρώπους, είναι εξαιρετικά θετικό να υπάρχει μια καλή συνύπαρξης και η ίδια η εταιρία να προσπαθεί α) με τις πολιτικές της, β) με το management της αλλά και τους ηθικούς κανόνες που θέτει γ) με σχετικές δραστηριότητες να φέρνει τους εργαζόμενους πιο κοντά, και να μην δημιουργεί όσο γίνεται (μιας και είμαστε άνθρωποι και ο καθένας μας είναι διαφορετικός και με παραξενιές), ανισότητες, ίντριγκες χωρίς λόγο και καταστάσεις πίεσης.


Τέλος.

Έχω ακόμα κάποιες σκέψεις αλλά ίσως ακολουθήσει άλλο post μέσα στην εβδομάδα ιδιαίτερα για τον ελληνικό χώρο των head hunters αλλα και το ίδιο το recruiting. Παρακαλώ διαβάστε όλα τα παραπάνω με καλή διάθεση και φυσικά, είναι κατανοητό και αποδεκτό ότι δεν μπορεί η κάθε εταιρία να τα παρέχει όλα. Σίγουρα κινήσεις στους βασικούς τομείς έστω και μικρές είναι ευπρόσδεκτες. Το βασικότερο πράγμα είναι η σχέση μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου να φτάσει σε ένα επίπεδο όπου και οι 2 πλευρές να νιώθουν ότι η εκάστοτε προσπάθεια προς το καλύτερο είναι προς όφελος και των 2 πλευρών και όχι μονόπλευρη ή χωρίς αντίκρισμα!

Σχόλια, αντιρρήσεις, παρατηρήσεις σε comment!


12 comments:

  1. Πάρη θα διαφωνήσω με την "σταθερή πορεία". Και ο χώρος της πληροφορικής (όντας κρατικοδίαιτος στο μεγαλύτερο μέρος του) έχει πάρει την κατηφόρα...

    ReplyDelete
  2. Πάρι τα είπες όλα, δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Για εμένα η σειρά προτεραιότητας (αυτή τη στιγμή) είναι

    α) Χρήματα
    β) Περιβάλλον εργασίας (χώρος, επικοινωνία με συναδέλφους, τεχνολογίες)
    γ) Προοπτικές εξέλιξης
    δ) Απόσταση

    Προ κρίσης, όταν τα λεφτά που έπαιρνα ήταν περισσότερα, το α και β ήταν ανεστραμμένα. Τώρα, που μας έχουν τσακίσει με τις φορολογίες και τις μειώσεις και που χρειάζομαι μέχρι και το τελευταίο ευρώ, πρώτα βάζω τα χρήματα.

    ReplyDelete
  3. Πάρη πολύ καλό το post.
    Να προσθέσω κάτι που ίσως βοηθέσει:
    Ένας τρόπος να καταλάβεις μερικά πράγματα για την εταιρία είναι και το joe test που σου δείχνει αν μέρη την κατάσταση του dev τμήματος της εταιρίας
    (http://www.joelonsoftware.com/articles/fog0000000043.html)
    12 πράγματα/ερωτήσεις που θα μπορούσαν να μπουν στο check list του καθενός όταν κάνει την συνέντευξη. Έτσι αποφεύγεις τα φαινόμενα του να φεύγεις σε 3 μέρες από την δουλεία λόγο της κακής ποιότητας του IT τμήματος

    ReplyDelete
  4. @Antonis.me
    Αντώνη είναι θέμα perception ίσως όχι καλή διατύπωση. Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι ανθηρά αλλά αν συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε στην Ελλάδα της κρίσης και πράγματι αρκετός κόσμος σε άλλους τομείς είναι εκτός εργασίας, τότε ίσως η παρατήρηση μου να φαντάζει πιο ..αληθοφανής..ίσως λέω.

    @Pano
    Για να μιλήσουμε καθαρά, όταν πια τα λεφτα κατα Μ.Ο είναι σχεδόν ίδια σε όλους τους πιθανούς εργοδότες εγώ κάνω fall back στα άλλα πράγματα μην σου πω ότι δεν τα θυσιάζω και για 100-200 euro

    @Zisis
    Σωστός Zisi!

    ReplyDelete
  5. Κατά την άποψη μου το πιο σημαντικό είναι το περιβάλλον εργασίας. Δεν θέλω να περιγράψω τις τραγικές καταστάσεις που ζούμε στην εταιρία όπου εργάζομαι, παρόλο που είμαστε θυγατρική αυστριακής εταιρίας. Νομίζω πως το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε έναν προγραμματιστή είναι να τον κάνεις να νοιώθει ότι δεν είναι παραγωγικός και περιβάλλον εργασίας συνδέεται άμεσα με την παραγωγικότητα.
    I am a developer, I have no life, δεν νομίζω πως βγήκε τυχαία.

    ReplyDelete
  6. Πολύ υποκειμενικό θέμα. Προσωπικά χωρίς απαραίτητα να τα λαμβάνω υπόψιν με αυτή τη σειρά, καθώς αυτή αλλάζει από περίοδο σε περίοδο και ανάλογα με τις καταστάσεις που βιώνει ο κάθε ένας θα έλεγα ότι το αντικείμενο εργασίας αυτό καθ αυτό (δλδ, σε χ χρόνια κλείνει ο κύκλος και φεύγω από την ψ εταιρεία, τι θα έχω μάθει, τι θα έχω κερδίσει και επίσης πόσο θα μου αρέσει αυτό που θα κάνω καθημερινά να τελικά δεχθώ), οι αποδοχές και το ωράριο εργασίας, είναι τα μοναδικά που πραγματικά θα σε κάνουν να πάρεις μια απόφαση.
    Όλα τα υπόλοιπα επικαλύπτονται απο αυτά και δεν νομίζω οτι είναι deal breakers αλλά περισσότερο nice to have.
    Τώρα πιο συγκεκριμένα για την χώρα μας, εδώ κόσμος είναι χαρούμενος που πληρώνετε στην ώρα του... οπότε σαν να είναι λίγο ουτοπική η γενική συζήτηση, χωρίς αυτό να σημαίνει οτι δεν πρέπει να γίνεται.

    ReplyDelete
  7. Διαφωνώ έντονα, για μένα δεν είναι καθόλου υποκειμενικά. Και μόνο το γεγονός ότι το να πληρώνεσαι στην ώρα σου είναι δείκτης φυσιολογικού..και οτι δεν πρέπει να συζητάμε για άλλα ουσιαστικά πράγματα. Δεν είναι τυχαίο που αρκετός ΚΑΛΟΣ κοσμος εχει αποφασίσει ότι να φύγει έξω, τώρα πιο πολυ απο ποτέ, γιατί δεν αντέχει άλλο ανέκδοτα του στυλ θα σε πληρώσω αύριο- του χρόνου..

    ReplyDelete
  8. Μάλλον δεν έγινα σαφής, επέτρεψε μου να διευκρινίσω.
    Υποκειμενικό θεωρώ το θέμα του τι είναι τελικά αυτό που προσελκύει έναν εργαζόμενο σε μια εταιρεία. Άλλος είναι για τα χρήματα και μόνο, άλλος είναι για τις προοπτικές εξέλιξης και ως εκ τούτου είναι διατεθειμένος σε κάποιες εκπτώσεις στον μισθό του, άλλος ειδικά τώρα στην όποια αίσθηση σταθερότητας του αποπνέει ο μελλοντικός του εργοδότης.

    Το παράδειγμα με τις πληρωμές το ανέφερα για να επισημάνω την υποκειμενικότητα των κριτηρίων. Για εμένα είναι το αυτονόητο, για κάποιον όμως που έχει να πληρωθεί 4 και βάλε μήνες είμαι σίγουρος πως στην επόμενη συνέντευξή του θα είναι ένας σημαντικός παράγοντάς.

    Σίγουρα υπάρχουν κάποια στάνταρ τα οποία και καλό θα ήταν να είχε μια εταιρεία που θα θέλει να σέβεται τον εργαζόμενο της. Στον κλάδο μας ειδικά, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι μεγάλες εταιρίες και δυστυχώς πολλές από αυτές δεν πληρούν ούτε τα μισά από τα κριτήρια που περιγράφεις.

    ReplyDelete
  9. Στην ελλαδα, οι εταιριες πληροφορικης και οχι μονο, συνηθως, αντιμετωπιζουν τον εργαζομενο σαν 'σκλαβο'.
    Μινιμουμ μισθο(μιλαμε για φραγκοπνιχτες, κακομοιρια) για να εχει το αφεντικο πχ την 5η cayenne, κι οχι γιατι δεν βγαζει φραγκα η εταιρια.

    Ωραριο εργασιας? Τι ειναι αυτο? Εγω εφευγα απο τις εταιριες επειδη συνεχεια μου ξεσκιζαν το ωραριο. Ρε μπινέδες εργοδοτες, ειμαι ανθρωπος, θελω να κανω βασικα πραγματα στη ζωη μου. Δεν εχω το δικαιωμα? Ζω για να εργαζομαι? Ή εργαζομαι για να ζω? Ψιλα γραμματα για τους ελληνες εργοδοτες. Οταν σχολας στις 7, τι ζωή να εχεις? Και ρε καρμοιρη εργοδοτη, αν δεν εχω μια φυσιολογικη ζωη, τι μπορεις να περιμενεις απο μενα, και τον καθενα τον οποιο του χεις κανει τη ζωη, να ειναι διαταραγμενη;

    Περιβαλλον εργασιας; Εδω γελανε. Θες και περιβαλλον. Μια γωνια και πολυ σου ειναι. Οι περισσοτεροι εργοδοτες ετσι το βλεπουν. Πενηντα νοματαιοι σε μια αιθουσα, λες κι ειμαι στην τραπεζα που δουλευε στην ταινια ο Δημητρης Χορν.

    Οσο για την εξελιξη/προοπτικες. Αλλο ανεκδοτο.
    Δουλευεις σαν το σκυλι, και στο τελος σου φερνει για προϊσταμενο/διευθυντη τον κολλητο του που τον απελυσε καποια αλλη εταιρια κι εψαχνε καπου να χωθει! Και τον κανει και προισταμενο. Κατσε εσυ και περιμενε να εξελιχθεις, σε χρημα, σε ιεραρχια.

    Εχω απηυδυσει απο τους εργοδοτες της ελλαδας.

    Μονη λυση, για πολλοστη φορα το λεω, σε ολα τα επιπεδα, η μεταναστευση εξωτερικο.
    Αλλη κουλτουρα, σεβασμος στον εργαζομενο, αλλες αποδοχες, αλλες προοπτικες.
    Εδω ειμαστε και θα ειμαστε μπαγκλαντες.

    Thats my 2 cents...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Γεια χαρά, δεν μπορώ να πω ότι αυτά που λες από πάνω δεν υπάρχουν, δυστυχώς υπάρχουν :( και καλά τα λες. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν εκεί έξω και εργοδότες που έχουν σεβασμό και ξέρουν ότι το καλό των εργαζομένων τους είναι και καλό δικό τους, γιαυτό εδώ και καιρό θέλω να πιστεύω ότι όσο μιλάμε για αυτά τα πράγματα έστω και στην στρεβλή ελληνική πραγματικότητα μπορούμε να σπρώξουμε λιγο τα πράγματα προς το καλύτερο. Έτσι θέλω να πιστεύω, δεν σου λέω ότι θα γίνει ... :/

      Delete
  10. να καταθέσω και εγώ την εμπειρία μου...
    από την τελευταία δουλειά έφυγα καθώς το 12ωρο ήταν στάνταρ τις καθημερινές και η δουλειά το σκ κάτι φυσιολογικό. Αν δε σε αυτό προσθέσουμε και τις ώρες μετακίνησης έφτανε στις 14 ώρες τουλάχιστον ανα μέρα. Υπήρξε φάση που έμενα νηστικιά επειδή δεν υπήρχε τίποτε πια φαγώσιμο και δεν προλάβαινα σουπερ ανοιχτό για να ψωνίζω. Όταν έγινε κουβέντα για 10ωρο η απάντηση ήταν ή ζωή θα έχει η δουλειά.
    Από όλο αυτό τι έμαθα; άμα το ωράριο είναι φυσιολογικό δέχομαι και μικρότερες αποδοχές. γιατί υπάρχουν και άλλα πράγματα σε αυτή τη ζωή που δεν περιστρέφονται γύρω απο τη δουλειά. και όταν η δουλειά γίνεται σκλαβιά σταματάς να αγαπάς αυτό που κάνεις.

    ReplyDelete
  11. Μιλώντας ως εργοδότης σήμερα και manager παλιότερα σε τεχνολογικές εταιρίες αλλά χωρίς να είμαι developer ό ίδιος: (ήμουν όμως παλία)

    Το θλιβερό είναι ότι 9 στα 10 πράγματα που αναφέρεις είναι πράγματα που με σχετική ευκολία και πολύ μικρό κόστος μπορεί να προσφέρει ένας εργοδότης. Π.χ. το να παρεις ένα 27" iMac είναι ίσως 500-100 ευρώ ακριβότερο από ένα μέτριο desktop αλλά ανεβάζει την παραγωγικότητα (και την ικανοποίηση) ενός developer που σου κοστίζει δεκάδες χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Το να δώσεις 5,000 να στείλεις κάποιον σε ενα MongoDB training workshop ακούγεται πολύ αλλά μπορεί να έχει κερδίσει μήνες "ψαξίματος" και λαθών που θα κόστιζαν πολύ περισσοτερο. (να μην πω ότι σιγά μη φύγει ποτέ για άλλο εργοδότη ένας developer που του προσφέρουν απλόχερα εργαλεία και training, αυτά είναι πράγματα που για τους engineers έχουν τεράστια προσωπική αξία)

    Αν καταλαβαίνεις γιατί το κάνεις, το οικονομικό σκέλος του είναι no-brainer. Και πήρα και το ακριβότερο παράδειγμα. Να μη σχολιάσω για το αμελητέο πρακτικά κόστος του να έχεις καφέδες/σνακ, ένα συμπαθητικό χώρο (κι η κουτσή μαρία μπορεί πλεον να πάει στο ΙΚΕΑ και να πάρει μερικά όμορφα, μοντέρνα και σχετικά φτηνά πράγματα για να φτιάξει έναν όμορφο χώρο) μια άνετη καρέκλα, κλπ. Σε σχέση με το συνολικό κόστος μιας εταιρίας και το κόστος εργασίας γενικά, αυτά τα πράγματα έχουν τεραστιο value for money, ειδικά για πολύ παραγωγικούς ανθρώπους, όπως οι engineers.

    Από την άλλη, οι developers είναι γενικότερα μια κατηγορία εργαζομένων που ίσως λόγω κακής πρότερης εμπειρίας σε κακές ελληνικές εταιρίες, έχουν καλλιεργήσει μία καχύποπτη στάση και τους βγαίνει μία σχετική γκρίνια - όχι πάντα δικαιολογημένη. Και ένα sense of entitlement, πάλι όχι δικαιολογημένο μέχρι να έχει κανείς αποδείξει ότι φέρνει το ανάλογο αποτέλεσμα.

    Αν και, σαν εργοδότης, πιστεύω ότι αρκεί να δείξεις τη σωστή στάση και κερδίζεις γρήγορα την εμπιστοσύνη τους. Είναι και ένα καλό φίλτρο αυτό κατά τη γνώμη μου. Αντί να ζητάς κάτι πριν δώσεις κάτι, δίνεις πρώτα το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον που μπορείς, αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ειλικρινά "ε, άμα με τόσα που προσφέρω δε σ'αρεέσει πάλι, τότε δικό σου πρόβλημα" και μετά περιμένεις να δεις αποτέλεσμα. Με αυτή τη σειρά. Οι περισσότεροι καλοί και λογικοί εργαζόμενοι θα το εκτιμήσουν και θα γίνουν πιο ενθουσιώδεις και παραγωγικοί από μόνοι τους - και σε ποιον δεν αρέσει να τον φροντίζουν;

    Η συμβουλή μου είναι ότι ένας developer καλό είναι να προσπαθεί να βρει δουλειά σε software company - αληθινό software company με την έννοια ότι το προϊόν το ίδιο, αυτό που πουλάει είναι software και όχι μια υπηρεσία που έχει και κάποιο software για να εκτελεστεί. Αυτό γιατί σε μία τέτοια εταιρία ο διαχωρισμός εμπορικού-προϊοντικού-τεχνικού τείνει να είναι ανύπαρκτος και η σημασία του development δικαιολογεί απόλυτα τις καλύτερες συνθήκες εργασίας και παροχές. Επίσης, σημαντικό είναι να κοιτάει κανείς άν στο top management της εταιρίας έχει software guys, αυτούς δηλαδή που καταλαβαίνουν γιατί δεν πρέπει καν να συζητάμε αν θα πάρουμε δίσκους SSD και μεγάλες οθόνες για το πιο παραγωγικό τμήμα της εταιρίας.

    Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε λίγα genuine software companies - το development εισήχθη σε εταιρίες ώς μία τεχνική αναγκαιότητα δευτερεύσουσας σημασίας, και γι'αυτό εντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο.

    Να πω και κάτι τελευταίο και πεστε να με φάτε!

    Μην υποτιμάτε πόσο δύσκολο είναι για έναν ειλικρινά καλοπροαίρετο εργοδότη να κάνει τη δουλεία του σε ένα περιβάλλον που ο κόσμος θεωρεί εκ προοιμίου ότι είναι γουρούνι, καπιταλιστής, εκμεταλλευτής, πίνει το αίμα μικρών παιδιών τις νύχτες και στοιβάζει τους εργαζόμενους στο υπόγειο. Και για του εργοδότες, η κακή παράδοση κωλοεταιριών έχει δημιουργήσει ένα κλίμα που πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας πια. (έχω φτάσει σε interview να λέω αυτονόητα πράγματα όπως ότι όλοι εργάζονται νόμιμα, έχουν ασφάλιση, κλπ, σα να ήταν τίποτα ειδικά benefits που δίνει η εταιρία, γιατί έχουν πάψει ακόμη και αυτά τα βασικά να είναι αυτονόητα!)

    ReplyDelete