Sunday, November 18, 2012

εγώ παιδιά είχα ορθογραφία...

10 περίπου άνδρες, μεγάλοι, μικροί, εκκολαπτόμενοι σε έναν κύκλο, με ανάσες βαριές και ιδρώτα να τρέχει στο πρόσωπο τους. Με σημάδια από την πίεση, την δύναμη και την ορμή που χτυπάει το ένα σώμα το άλλο, όταν παλεύουν. Κάθε ένας και μια ιστορία στα μάτια, στο πρόσωπο.

Ένας να σκέφτεται την δουλειά μετά, ένας άλλος την οικογένεια που τον περιμένει στο σπίτι και τις υποχρεώσεις. Ένας άλλος να σκέφτεται ένα λαμπερό χαμόγελο που ήρθε ξαφνικά, ένας άλλος σκέφτεται ταξίδια σε χώρες μακρινές.

Υπάρχει και ένας που το βλέμμα του σε διαπερνά, θέλει τόσα να σου πει και να μην σου πει,  καθώς ο κύκλος  από αυτά τα βλέμματα προσπαθεί να αποβάλλει την ένταση και τον πόνο από πριν. Οι ματιές διασταυρώνονται, και οι σκέψεις.

Ένας που πρέπει να συνεχίζει να παλεύει, που πρέπει να κάνει το πιο δύσκολο πράγμα στο κόσμο και το λέει με τόσο παράπονο. Που πρέπει να πάρει τα πράγματα στα χέρια του, να προστατεύσει το μέλλον του αλλά και να αποχαιρετήσει ....το παρελθόν. Δεν αντέχεις ουτε να το σκεφτείς, η έννοια του irreversible σε διαλύει, όπως το ένα σώμα πέφτει με ορμή πάνω σου και για 1 δευτερόλεπτο νιώθεις την δύναμη και την πτώση σε κάθε σου κύτταρο ,αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι, απλά πέφτεις.

Είναι και ένας μικρός...ο οποίος μέσα στην αθωότητα του φωνάζει μέσα στην σιωπή, εγώ παιδιά ...είχα ορθογραφία όλη την ημέρα και ήταν δύσκολα.

Ένας κύκλος από βλέμματα και συναισθήματα που σου θυμίζει το πόσο μικρός είσαι μπροστά στα καμώματα της ζωής.

Ίσως περισσότερη αγάπη και συναισθήματα να είναι η απάντηση...γιατί το βλέμμα εκείνο με το παράπονο δεν μπορώ να το ξεπεράσω.