Monday, September 17, 2012

Η πτώση και ο εγωισμός μας (στο Judo ..και όχι μόνο)


Θα δανειστώ τα λόγια του συναθλητή αλλά και δασκάλου μου (μιας και έχω μάθει και συνεχίζω να μαθαίνω αρκετά από τον ίδιο) Θεοδωρή.

'Είναι σημαντικό κατά την διάρκεια της προπόνησης, ιδιαίτερα όταν παλεύεις σε randori, να πέφτεις- δεν θα μάθεις διαφορετικά...' .

Είναι σημαντικό να ρισκάρεις μια επίθεση και ο αντίπαλος σου να το χρησιμοποιήσει αντίστοιχα για να πετύχει μια ρίψη. Είναι σημαντικό να νιώσεις το λάθος της κίνησης σου ή την μη σωστή τοποθέτηση του σώματος σου, και από θύτης να γίνεις θύμα. Αυτό κατά την διάρκεια της προπόνησης αλλά και γενικότερα της διάρκειας που εξασκείς το Judo (δηλαδή χρόνια) θα πρέπει να γίνει χιλιάδες φορές.

Πόσο συνηθισμένο ακούγεται σωστά; Πόσες φορές δεν το έχουμε πει όχι μόνο για αθλήματα αλλά και γενικότερα σαν στάση ζωής. Πόσες φορές δεν έχουμε δώσει κουράγιο στον εαυτό μας για μια αποτυχημένη προσπάθεια σε κάτι, προσπαθώντας να αποβάλουμε το στιγμιαίο ράγισμα του εγωισμού. Η αλήθεια είναι  ότι πράγματι έτσι γίνεται, προσπαθείς ρισκάρεις κάνεις μια κίνηση, δεν βγαίνει, αποτυχία, ανασύνταξη λίγο παραπάνω σκέψη και ξανά επίθεση. Παρόλο λοιπόν που ξέρουμε την ευεργετική δράση της αποτυχίας μέσα στην μαθησιακή διαδικασία ή γενικότερα στην ζωή μας - φοβάμαι ότι δεν είμαστε και τόσο δεκτικοί. Δεν θα το πλατιάσω, για να γράψω για την ζωή γενικότερα αλλά θα παραθέσω στιγμές από την 'ερασιτεχνική μου πορεία στο Judo αυτά τα χρόνια.

Το Judo είναι άριστο παράδειγμα αθλήματος που μέσα στην φιλοσοφία του έχει συμπεριλάβει και την διδασκαλία αρχών, όπως ο σεβασμός η πειθαρχία και η επιμονή, στον αθλητή. Μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο δημιουργός του ήταν ΄δάσκαλος' στο επάγγελμα και πέρασε και από υψηλά κλιμάκια του 'υπουργείου Παιδείας' της Ιαπωνίας στην εποχή του.

Τα παιδιά μέσα από την ενασχόληση τους με το Judο σε συνδυασμό με την δεκτικότητα της ηλικίας αλλα και την ευκολία που μπορεί ο κάθε δάσκαλος να δουλέψει μαζί τους, είναι πιο 'εύκολοι' στόχοι έτσι ώστε να περάσουν σε μεγάλο βαθμό οι παραπάνω αρχές. Γι' αυτό όπως έχω ξαναγράψει είναι ένας πολύ καλός λόγος να οδηγήσετε τα παιδιά σας προς τα εκεί. Οι ενήλικες όμως είναι μια άλλη ιστορία. Σίγουρα κάποιος εκπαιδευτικός θα μπορούσε να σας μιλήσει ώρες για την ιδιαιτερότητα στην εκπαίδευση ενηλίκων.

Ανήκω σε ένα group ατόμων που φυσικά στην ηλικία μας δεν μπορούμε να σταθούμε ισάξια με επαγγελματίες ή πρωταθλητές που έχουν περάσει πολλά χρόνια της ζωής τους - στα γυμναστήρια και στα dojo. 

Για εμάς το judo είναι καταρχήν ένας τρόπος άθλησης και μετά μια έντονη ψυχοθεραπεία, κυρίως αγχολυτικό για να φεύγουν οι εντάσεις της καθημερινότητας. Αυτό όμως δεν είναι πάντα δεδομένο, και εδώ χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια απο τον ίδιο τον 'ερασιτέχνη' αθλητή να δαμάσει τον εγωισμό του αλλά και το  καθημερινό βάρος που ελπίζει να ξεχάσει για 1-2 ώρες σε κάθε προπόνηση. Μερικές φορές θέλει παραπάνω προσπάθεια απ' οτι φαντάζεσαι και παρόλο που ολοι ξεκινούν με καλές και ευγενικές διαθέσεις - πολύ σύντομα με το που καταφέρεις μια ρίψη στον ίδιο, ξεκινάει αυτός ο πόλεμος της έντασης και του εγωισμού . Τα σώματα σκληραίνουν, η δύναμη ανεβαίνει και οι αθλητές μάλλον χαραμίζουν την ώρα τους αλλα και την δύναμη τους έτσι ώστε να αποφύγουν την αντε-πίθεση αλλά και να επιτεθούν πάση θυσία πριν λήξη του randori. Το ένα λάθος φέρνει το άλλο, και η λάθος ψυχολογία και η απώλεια για λίγο αντίληψης,  ότι ο συναθλητής μας δεν είναι αντίπαλος στο δρόμο αλλά σύμμαχος για να βελτιώσουμε και την φυσική μας κατάσταση αλλά και τεχνική μας - φέρνει τραυματισμούς. Συνήθως μικροτραυματισμούς αλλά μερικές φορές ακόμα χειρότερους. 

Είναι πραγματικά απίστευτο αλλά τις περισσότερες φορές που ένας αθλητής θα βγει 'εκτός' είναι αποτέλεσμα της απώλειας ελέγχου - ψυχολογικού κυρίως και όχι άγαρπης κίνησης. Εξάλλου το  μυαλό ελέγχει το σώμα :). 

Δεν έχω καταλήξει ακόμα ποια είναι η σωστή μεθοδολογία για να τιθασεύσεις έναν ενήλικα με καλές μεν προθέσεις, αλλά όχι τόσο δουλεμένο ψυχισμό και εγωισμό για να δεχτεί την πτώση του ξανά και ξανά κατά την  διάρκεια της προπόνησης. Η εύκολη απάντηση είναι ότι δεν είμαι ΄δάσκαλος' ούτε του Judo ούτε και κανονικός και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν κάποιες γνωστές ή μη μεθοδολογίες.Θα ήθελα κάποια στιγμή να μελετήσω το θέμα παραπάνω.  

Παρατηρώ ότι μερικοί είναι δεκτικοί στα λόγια και με τον καιρό μπαίνουν στο πραγματικό πνεύμα του Judo που ορίζει τον σεβασμό προς τον συναθλητή και συνάνθρωπο ως πολύ σημαντική αξία - όχι μόνο μέσα στο τατάμι αλλά και έξω. Άλλοι είναι πιο 'δεκτικοί΄ σε μια λίγο πιο έντονη δραστηριότητα όπου τον πρώτο καιρό καταρρέει η εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους - ότι τίποτα δεν τους ρίχνει κάτω ή ότι είχαν κάνει παλιότερα και ξέρουν. Άλλοι δεν αλλάζουν ποτέ! Αυτοί για μένα είναι και οι χειρότεροι μαθητές...ίσως μια ουσιαστική αποτυχία να κατανοήσουν την φιλοσοφία του αθλήματος. 

Έχουν πολύ ενδιαφέρον όλοι αυτές οι παρατηρήσεις γιατί επι της ουσίας μπορείς να τις δεις σε άλλες μορφές στην καθημερινότητα μας. Όσο για μένα, αν σκεφτώ σε πια κατηγορία θα με έβαζα, νομίζω ότι καταφέρνω να διατηρώ το κεφάλι κάτω και να συνεχίζω να ρισκάρω όσο μπορώ και αντέχω για να πέφτω. Είμαι σίγουρος ότι πρέπει πέσω πολλές φορές ακόμα πόσο μάλλον αν θέλω να δω το όνειρο μου να γίνεται πραγματικότητα και να καταφέρω να πάρω την μαύρη ζώνη. Ίσως σαν αντίδραση ή μάλλον καταπίεση άλλων πτυχών της προσωπικότητας μου που...είναι πιο...έντονες. Κανείς δεν είναι τέλειος after all - αλλά με το Judo γίνομαι καλύτερος. Το ίδιο εύχομαι και για εσάς.




7 comments:

  1. μπράβο ρε φίλε.. όλα τα ατομικά αθλήματα προσθέτουν στο χαρακτήρα.. και τα ομάδικά στην κοινονικοποιηση αν κρατηθούν κάποιες αρχές.. μου θύμισες τα νιάτα μου στην ελληνορωμαική.. αλλά τώρα πιά θα διαλυόμουν στην πρώτη πτώση.. μακάρι να κατάφερνα ένα τρέξημο.. αλλά θα μου πάρει χρόνο να τα καταφέρω.. έιχα ένα ατύχημα το 07.. κι ακόμα να επανέλθω εντελώς.. :) :)
    καλη επιτυχία :) :)

    ReplyDelete
  2. keep it up koulpa!!! Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

    ReplyDelete
  3. Πάρι συγχαρητήρια για το blog και για το post. Πόσο εύκολο θεωρείς ότι είναι να ξεκινήσει ένας σχετικά αθλητικός 28αρης Judo; Και πώς είναι η συνήθης περίπτωση με τα μαθήματα; Γίνονται ομαδικά, ατομικά; Είναι ακριβά;

    Ευχαριστώ,
    Δημήτρης

    ReplyDelete
  4. Γεια σου Δημήτρη. Καθόλου δύσκολο. Εγώ ήμουν ένας σχεδόν καθόλου αθλητικός 26άρης όταν ξεκίνησα και μετα χρόνια βρήκα τον δρόμο μου. Άρα μην σε αγχώνει!

    Τα μαθήματα όπως και σε άλλα παρόμοια αθλήματα ή πολεμικές τέχνες γίνονται ομαδικά - και ο λόγος είναι η καλύτερη εκπαίδευση των λιγότερο έμπειρων με τους πιο 'μεγάλους'.

    Ακριβά δεν είναι, δεν ξέρω τι τιμές που παίζουν στα γυμναστήρια ανά την Αθήνα ή Ελλάδα αλλά θα βρεις λογικά από 30-60 euro το μήνα. Αν είσαι κοντά στο Περιστέρι μπορείς να έρθεις στον σύλλογο που πάω εγώ!

    Ελπίζω να σε κάλυψα! Τόλμησε το!!

    ReplyDelete
  5. Όταν βρεθείς σε περιβάλλον καθαρών πολεμικών τεχνών - και όχι κλωτσοπατινάδας τύπου kick box... - καταλαβαίνεις πόσο μικρός και αδαής είσαι. Καθώς και πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις αν προσπαθήσεις και επενδύσεις στον εαυτο σου.

    Οι μάγκες που ανεβαίνουν στο tatami για να τροφοδοτήσουν τον εγωισμό τους, συνήθως τον τρώνε... μαζί με τα μούτρα τους. Γιατί οι πολεμικές τέχνες είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό - και ο μόνος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

    Για τους φίλους που θέλουν να ξεκινήσουν, αλλά φοβούνται λόγω φυσικής κατάστασης / ηλικίας συστήνω έντονα το Aikido. Απλώς ψάξτε καλά το δάσκαλο. Δεν θα πιστεύετε αυτα που θα ζήσετε σε λίγο καιρό.

    ReplyDelete
  6. Πάρη μου άρεσε πολύ η τοποθέτηση του εγωισμού και της πτώσης. Είναι μεγάλο ατού στη ζωή να ξέρεις πως να πέφτεις...ανεβαίνεις πιο γρήγορα. είμαι ένας 38αρης που θέλει να ξαναμπει (tang soo do, kick box) στο χώρο της πολεμικής τέχνης, να ξεσκουριάσει και να κάνει τη 'ψυχοθεραπεία' του. Έχω κάνει δοκιμαστικά σε διάφορες τέχνες αυτή τη φορά, το έψαξα και μου άρεσε το bjj αλλά το βρήκα λίγο υπερβολικά στο πάτωμα και μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Νομίζω ότι το judo που έχει περισσότερο όρθια στάση και είναι πιο γρήγορο με καλύπτει και θα πάω να το δοκιμάσω. είδα ότι διαφοροποιείται μεταξύ αγωνιστικού στυλ εκμάθησης και kosen judo που έχει κομμάτια εδάφους όπως το bjj. Τι λες για την ηλικία μου και ξέρεις κάποια σχολή που να τείνει προς το kosen? Μένω Γλυφάδα και οι πιο κοντινές μου από αυτές που έχει η ομοσπονδία είναι Αργυρούπολη και Ηλιούπολη.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Γεια σου αγαπητέ, το judo νομίζω θα σου αρέσει αρκετά και τουλάχιστον κάνε ένα πείραμα και θα δεις αν σου ταιριάζει ή όχι.
      Δεν έχω συγκεκριμένη άποψη για τις σχολές, μπορώ να ρωτήσω αν θες. Πάρολα αυτά πρεπει να σου τονίσω ότι το judo περιέχει newaza και ashi waza σε ισορροπία οπότε σε μια σωστή σχολή πρέπει να ασχοληθείς αντίστοιχα και με τα 2.

      Delete