Wednesday, August 29, 2012

ξενιτιά - going home

Θα μπορούσα να γεμίσω τα πόσα χρόνια συγγραφής σε αυτό το blog σε αντίστοιχα post με τον αριθμό των σκέψεων και προβληματισμών για την ξενιτιά, την μετανάστευση το εξωτερικό. 

Στην αρχή, μιας και έρχομαι με ταχύτητα από τον κόσμο του 'το έκανα το στρατιωτικό μου, νιώθω ξένος. πάντα ήθελα να γυρίσω στην χώρα μου' δεν τα έπαιρνα και τόσο σοβαρά. Καθώς περνάει ο καιρός. ο κλοιός σφίγγει, σε τέτοιο βαθμό που πολεμάω, έχω μια κάπως διπλή συζήτηση με τον εαυτό μου, από την μία το συναίσθημα και από την άλλη η λογική. 

Όχι δεν τρελάθηκα και όχι δεν  έχω μαζέψει τις βαλίτσες μου και όχι δεν έχω αποφασίσει τίποτα.Ίσα ίσα, οδήγησα (ή τουλάχιστον οδηγώ για την ώρα) την ζωή σε καταστάσεις και αποφάσεις που με δένουν με τον τόπο του. Όπως σωστά παρατήρησε ένας φίλος ' όπως και να το δεις έκανες πραγματικότητα ένα όνειρο σου' , αγόρασες ένα σπίτι στο μέρος που ήθελες, είναι μια εξέλιξη για την ζωή σου'. Μικρο- μέσο αστική ζωή μου θα προσδιόριζα εγώ, για να μην κατηγορηθώ για μεγαλομανία (ξανά). Αλλά ναι είναι μια αλήθεια,  δύσκολη μεν (για την τσέπη μου) αλλα ουσιαστική και μεγάλη αλλαγή για μένα.

Αλλά είναι πια αυτή η καθημερινή τριβή με διαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικών στρωμάτων και από διαφορετικά σύνολα του κοινωνικού μου κύκλου, μοιράζομαι έναν καφέ ή 10 λεπτά στον δρόμο καθώς γρήγορα προσπαθείς να πεις τα νέα σου. 

Ο επαγγελματίας σου λέει ότι βλέπει αδιέξοδο και δεν ξέρει πως θα συντηρηθεί η επιχείρηση του μιας και το γενικότερο κλίμα τραβάει το πράγμα προς τα κάτω, το κατανοείς συμφωνείς.  Οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι δηλώνουν ασφυξία, ' δεν βλέπω μέλλον, δεν βλέπω ελπίδα' , ' δεν θέλω να γυρίσω πίσω, θέλω να προσπαθήσω εδώ ('εξω'), τους καταλαβαίνεις , ακούς τον προβληματισμό, βρίσκεις λογική την απόφαση τους.

Παρόλα αυτά, για να είμαι ειλικρινής απλά παραμένω σταθερός στο όνειρο μου, αυτό που πάντα ήθελα από τα 19 μου, όταν δηλαδή πρώτο έφυγα από το σπίτι και έζησα στην Αγγλία. Ήθελα να γυρίσω πίσω, αλλά αρκετά με τους συναισθηματισμούς, τους έχω περιγράψει πολλές φορές εδώ, ίσως πιο πολύ για να κάνω έναν διάλογο ξανά με τον εαυτό μου, να δικαιολογώ την θέση μου σε καταστάσεις και στιγμές που έλεγα από μέσα μου 'τι κάνω εγώ εδώ, γιατί ασχολούμαι με αυτό ή το άλλο' .

Όσο περνάει ο καιρός, μαθαίνω να τιθασεύω τον συναισθηματισμό και ίσως οικογενειακά βιώματα, ως παιδί ναυτικού γαρ. Που σταματάει το συναίσθημα που ξεκινάει η λογική. Ποια είναι τα λογικά σημεία αυτή την στιγμή, τα οποία πέφτουν στο τραπέζι, γιατί μένω ακόμα εδώ, γιατί δεν γεμίζω την βαλίτσα μου και... γεια σας. 

Η απάντηση που δίνω είναι απλή, είναι η δουλειά και νομίζω τελικά είναι και ο λόγος για το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων. Υπάρχει και ένα μικρότερο ποσοστό θέλει να φύγει για να ξεφύγει από κάτι εδώ στην χώρα, αλλά νομίζω ότι δεν ανήκω σε αυτό.

Είναι πια φανερό ότι ο συναισθηματισμός μου θα χανόταν με μιας αν έπρεπε ξανά - να βρεθώ στην αγορά εργασίας όπως πέρσι και να κάνω μια βόλτα.Ωραίο το σπίτι, ωραίο το προάστιο μου αλλά αν δεν μπορώ να συντηρώ την κατάσταση τότε θα είναι δύσκολα.  Ναι τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα και η αλήθεια είναι ότι ένα χρόνο μπροστά αν αποφάσιζα να αλλάξω δουλειά μάλλον δύσκολα θα έμενα Ελλάδα.

Τελικά που καταλήγω; Πουθενά. Δεν μπορώ να εκλογικεύσω πια καμία απάντηση για κάνενα ή καμία συμβουλή. Η κατάσταση είναι πια τόσο ρευστή που οι αποφάσεις μερικές φορές μας προλαβαίνουν με την μορφή εξελίξεων. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα ξημερώσει τον άλλο μήνα αν και γενικότερα το άγχος μου είναι σε κλίμακα μερικών ετών. Το αντίστοιχα ανύσηχο είναι ότι η κατάσταση και η αγορά δεν σου δίνει μια ελπίδα ότι θα δημιουργηθούν έστω και αργά νέες ευκαιρίες, μια νέα αρχή μια καθαρή αρχή όπου θα λες ' κάνω υπομονή τώρα κρατάω με τον α ή τον β τρόπο' γιατί το μέλλον ίσως είναι καλύτερο. 

Το μέλλον στην Ελλάδα γίνεται χειρότερο και δεν το λέω γιατί θέλω να  τα γράψω δακρύβρεχτα μιας και είναι της μόδας, θα γίνει χειρότερο πιστεύω,γιατί προσωπικά έχω χάσει την πίστη μου στην ικανότητα του μέσου Ελληνα, στην χώρα γενικότερα.Έχω χάσει την πίστη μου σε αυτό που με περιβάλλει κάθε μέρα από την στιγμή που ξυπνάω και βγαίνω στον δρόμο. Το μεγάλο λάθος μου ή μάλλον ανωριμότητα είναι ότι δεν είχα την ωριμότητα ή την εξυπναδα ή όπως θες πες το να το γράψω να το συζητήσω και πιο παλιά, γιατί και εγώ όπως και όλοι μας είχαμε κουκουλωθεί σε κάποιο σύννεφο. Ίσως δεν είμαι και τόσο μακρία από τον μέσο Έλληνα που τόσες φορές αναθεματίζω, και αρκετοί με κατηγορούν για την φρασεολογία. Είναι μια εικόνα που περιγράφω από τον συνάθρωπο σου που παρκάρει στην διάβαση των πεζών, από αυτόν που κλέβει εσένα το κράτος τον οποιονδήποτε, από τον κουτοπόνηρο μπλα μπλα μπλα.Ήθελα να πιστεύω ότι είμαι λίγο καλύτερος....ίσως όχι σημαντικά;

Όπως και να έχει, what to do? Adapt...Είναι καλύτερο να έχεις μια ξεκάθαρη εικόνα και να την αποδέχεσαι από το να την ζεις αλλά να μην την αποδέχεσαι. Συνεχίζουμε όσο επιπλέουμε. Όταν ξαφνικά κάτι μας τραβάει προς το κάτω ο κάθε ένας μας θα κάνει αυτό που πρέπει.

2 comments:

  1. Pari η δική μου παρόμοια ιστορία σε μερικές γραμμές:

    http://chrisk.wordpress.com/2012/02/18/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B7-%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-information-workers/

    Βρέθηκα μπροστά σε αυτή την ερώτηση 3 φορές. Τις 2 επέλεξα Ελλάδα (η μία όταν τελειώσαμε από το ΚΕΠΥΕΣ το καλοκαίρι του 2006 ήταν καθαρά θέμα τύχης) και "έχασα" 6-7 χρόνια. Την 3 φορά επέλεξα Αγγλία και μετά από 2 χρόνια μπορώ να πω πως έχω ξαναγίνει χαρούμενος και μπορώ να οραματιστώ ένα μέλλον (αν και πλέον πάω στα 37).

    Ναι, έχω γίνει πιο κυνικός ως προς τη δουλειά (it is just a job) και δουλεύω με πολύ χαμηλότερους ρυθμούς από τα 4 χρόνια που ήμουν η μπάντα που έπαιζε τα πάντα. Έτσι αποφάσισα πως το να δουλεύω για την ίδια εταιρεία είναι ακόμα μία φούσκα και η λύση είναι η εξής:

    Συμβόλαια 3-6 μηνών με > 250 λίρες ώστε να μην προλαβαίνεις να βαλτώνεις/εκνευρίζεσαι με το εκάστοτε κλίμα, διάλειμμα για 1-2 μήνες και πάμε για το επόμενο συμβόλαιο. Αν θέλεις σου στέλνω και τα σχετικά κόστη.

    Με δεδομένη την ποιότητά σου, ενδεχομένως να μπορείς να βρεις και κάτι που θα σου επιτρέπει να μένεις στην Ελλάδα ή έστω work from home ή 8ωρο μεν αλλά με πιο χαλαρούς ρυθμούς δε. Η αγορά είναι τεράστια και ο ανταγωνισμός έχει να κάνει με τα managerial/people skill και όχι με τα τεχνικά σου skills.

    Καταλαβαίνω τη φούσκα που σε περιβάλλει και σου θολώνει την κρίση αλλά πες μου πως θα διατηρήσεις σταθερό βιοτικό επίπεδο ειδικά αν σκέφτεσαι και οικογένεια σε 3-5 χρόνια.

    Όπως και να έχει μπορούμε να συζητήσουμε και πιο αναλυτικά αν θέλεις από κάποιο άλλο κανάλι :-)

    ReplyDelete
  2. Πάρη έχουμε κάνει συζητήσεις και γνωρίζεις πολύ καλά την θέση που βρισκόμουν πριν πάρω τον δρόμο. Δε θα αναμασήσω τα ίδια. Βρίσκεσαι σε deadlock. Μου το είχες πει και εσύ κάποτε.

    Θα κρατήσω μόνο μία πρόταση από τα λόγια σου.

    "Adapt...Είναι καλύτερο να έχεις μια ξεκάθαρη εικόνα και να την αποδέχεσαι από το να την ζεις αλλά να μην την αποδέχεσαι."

    Αυτό. Βάλτα κάτω. Δες τι σου προσφέρει η Ελλάδα. Σπίτι, φίλους, γονείς, τρόπο ζωής. Δες τι μπορεί να σου προσφέρει το εξωτερικό και πάρε την απόφαση.

    Αν η απόφασή σου είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ, δε θα σε κουνάει τίποτα. Δεν αρκεί το να "γνωρίζεις". Πρέπει να το ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ. Αν αποδεχτείς όλα αυτά που σε χαλάνε στην Ελλάδα και πάρεις την αποφασή σου θα λυθούν ως δια μαγείας όλοι οι προβληματισμοί σου.

    Προσωπικά ΔΕΝ μπόρεσα να τα αποδεχτώ και έφυγα. Το ίδιο συνειδητά με όταν γύρισα μετά τις σπουδές.

    Πάρε μια εβδομάδα off, ανέβα στο βουνό και δες τα από ψηλά. Όταν κατέβεις, θα ξέρεις.

    ReplyDelete