Monday, June 18, 2012

Μετεκλογικές...σκέψεις.

Λοιπόν θα καταγράψω τι σκέψεις μου για τα αποτελέσματα, πιο πολύ σαν log για το τι σκεφτόμουν και σε αυτές τις εκλογές. Μία ακόμα άποψη στις πολλές των ημερών.

Φιλελεύθερη τάση

Όπως έχω δηλώσει καθαρά εδώ και πολλά χρόνια, τα κόμματα του συγκεκριμένου χώρου - παίρνουν την ψήφο μου σταθερά.Έτσι και χθες. Τα αποτελέσματα ήταν για ακόμα μια φορά απογοητευτικά (κακά τα ψέματα) .

Θεωρώ ότι μάλλον κάπου εδώ έχουμε το τέλος (ίσως για μένα) της πολιτικής πορεία του Στέφανου Μάνου, τον οποίο θεωρώ αξιόλογο πολιτικό, μπροστά από την εποχή του και εξαιτίας των ιδεών του και της στάσης του δεν κατάφερε ποτέ να βρει τον δρόμο του έτσι ώστε να βρίσκεται στα έδρανα της βουλής - πιο συχνά. Πιστεύω στις ιδέες του και σε όσα είπε και σε αυτές τις εκλογές, λυπάμαι που διάφοροι τυχάρπαστοι θα πάρουν την θέση του - έστω και τώρα είχε να προσφέρει. Θεωρώ ότι τώρα θα ήταν καλό να βοηθήσει στο να δημιουργηθεί μια νέα φιλελεύθερη δύναμη με νέους, τεχνοκράτες ανθρώπους και αυτόν ως  σύμβουλο.Έχει φανεί ότι έχει μεγάλη πολιτική κουλτούρα και θα αναφερθώ σε αυτή λίγο πιο κάτω και πιστεύω ότι θα κάνει το σωστό. 

Σε ότι έχει να κάνει με την Δημιουργία Ξανα- Δράση - Φ.Σ. Δεν συμπάθησα ποτέ κάποιες από τις απόψεις του Θ.Τζήμερου, ούτε και το στυλ του αλλά αυτό δεν ήταν λόγος να μην διακρίνω στα βασικά (και για μένα είναι το οικονομικό μοντέλο) σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με την Δράση. Θεώρησα λοιπόν με βάση τις οικονομικές προτάσεις (πιο μετά γι' αυτό) ότι το πιο λογικό θα ήταν να ενωθούν. Χαίρομαι, πραγματικά χαίρομαι, ιδιαίτερα από την μεριά του Σ.Μάνου που αρκετοί, ακόμα και από την Δημ.Ξανά τον θεωρούσαν απομεινάρι της παλιάς πολιτικής εποχής, που έδειξε τι σημαίνει συνεργάζομαι, συμβιβάζομαι - συμμαχώ για έναν κοινό σκοπό. Με άλλα λόγια, τα κόμματα αυτά είχαν διαφορές, αλλά ήταν ένδειξη πολιτικού πολιτισμού να ενωθούν να προσπαθήσουν να έχουν μια συνοχή στις εκλογές. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος λόγος που τους ψήφισα. Την στιγμή που ακόμα και τώρα τα 3 πρώτα μεγαλύτερα κόμματα πίσω από ανούσιες πολιτικές ή στημένα παιχνίδια δεν μπορούν να κάνουν μια κυβερνητική ένωση - τέτοιες πράξεις είναι αξιοσημείωτες για μένα.

Γιατί δεν πήγαν καλά;

 Θα τολμήσω να κάνω μια ανάλυση - αν και δεν είμαι ούτε οικονομολόγος ούτε κοινωνιολόγος- κατά βάση απλά θα καταγράψω την δική μου άποψη. Δεκτές παρατηρήσεις και διαφορετικές απόψεις. Οι οικονομικές προτάσεις και το μοντέλο ανάπτυξης αυτών των κομμάτων δεν μπορεί να γίνει δεκτό από την Ελληνική κοινωνία και αμφιβάλλω αν θα γίνει ποτέ δεκτό. Κάτι το οποίο αναγνωρίζω και σέβομαι. Ο λόγος βρίσκεται όχι στο μνημόνιο αλλά δεκαετίες πριν σε μια στρέβλωση ιδεολογική (κατά την άποψη μου) η οποία με την βοήθεια αντίστοιχης πρόχειρης οικονομικής διαχείρισης - κοίμισε μια ολόκληρη χώρα. Αρκετοί άνθρωποι της γενιάς μου συνεχίζουν να κοιμούνται μέσα σε αυτή την πλάνη (αυτό πάλι καθαρά προσωπική άποψη).

Το πρόβλημα είναι πιο παλιό από το μνημόνιο...

Θεωρώ ότι στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και μετά μεγαλούργησε στην πολιτική ζωή και στο πολιτικό σύστημα η δύναμη της ανταπόδοσης. Δώσε ψήφο πάρε μια χάρη ή ένα βόλεμα. Γενιές ολόκληρες Ελλήνων - ηλικιακά πχ οι γονείς μας ίσως και λίγο πιο μικροί μεγάλωσαν μέσα σε έναν κόσμο τον οποίο τότε έκριναν ως άκρα πολιτικοποιημένο και μάλιστα ένιωθαν περήφανοι γι' αυτό. Πολιτικές παρατάξεις μεγάλωσαν την δύναμη τους με το να σκορπάν τα δημόσια χρήματα σε πολίτες αλλά και επιχειρηματίες με σκοπό την διατήρηση τους στην εξουσία. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (ιδιαίτερα το πρώτο) εναλλάχτηκαν στην εξουσία και αν το δεις πρακτικά και χωρίς πολλές φιλοσοφίες - δεν ενήργησαν δυναμικά στο να αλλάξουν ή να οδηγήσουν την χώρα σε πιο μοντέρνα παραγωγικά μοντέλα, αντί αυτού κατάφεραν και διόγκωσαν τον δημόσιο τομέα σε μεγάλο βαθμό, τον κατέστησαν αντιπαραγωγικό μιας και έβαλαν στο πολιτικό τους μίξερ τον συνδικαλισμό, τον φτηνό δημόσιο δανεισμό, την μονιμότητα και τέλος την δημόσιο-powered επιχειρηματικότητα

Όσο το χρήμα υπήρχε είτε στην μορφή πληθωριστικής δραχμής με το μέσο-βιοτικό μας επίπεδο αμφιλεγόμενα χαμηλό, είτε στο ισχυρό euro μέσα από τα αρχικά πακέτα στήριξης, αυτός ο φαύλος κύκλος της ανταπόδοσης, του ιδιαίτερα χαμηλού ρυθμού προσαρμογής/ανάπτυξης, του κρατισμού σε όλα τα επίπεδα κράταγε τον λαό σε ύπνωση. 

Όλους μας βασικά, για να μην θεωρηθώ ότι ήμουν κι εγώ κανένας φωστήρας ή Ελληνάρας που έλεγε (σας τα έλεγα). Η ύπνωση αυτή είχε 2 όψεις 1) στατικότητα στην εξέλιξη της χώρας και της οικονομίας 2) στρέβλωση στο πολιτκό DNA του μέσου Έλληνα, όλο και πολύ μέσα μας , ασυνείδητα στο σπίτι μας, στον κοινωνικό μας κύκλο συνδέαμε την έννοια της προκοπής με την επαγγελματική ασφάλεια και χαλάρωση μια θέσης στο δημόσιο. Αυτή η αλλαγή στο DNA μας νομίζω ότι είναι και το χειρότερο  side effect των πολιτικών αυτών και όχι το Χ,Υ χρέος που έχει δημιουργηθεί και χρειαζόμαστε στην α ή β μορφή δάνεια για να ξεπληρώσουμε. 

Το μνημόνιο είναι το επιστέγασμα, απλά το τελευταίο κομμάτι του καταστροφικού puzzle που ξεκίνησε με πολιτικές χωρίς ουσία, με καταστροφική οικονομική στρατηγική και μηδαμινή προσπάθεια να αλλάξουμε το προφίλ της οικονομίας μας.

Προφανέστατα η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού δεν συμμερίζεται ουσιαστικά την εξήγηση αυτή ή μάλλον μπορεί να το αντιλαμβάνεται. Το αντιλαμβάνεται (ίσως και δικαιολογημένα) ως μια επιθετική αρπαγή των όσων είχαμε αποκτήσει - και τώρα μας τα κλέβουν.
 
Σε κανένα μας δεν είναι εύκολο να βλέπουμε μείωση αποδοχών και βιοτικού επιπέδου - πραγματικά σε κανένα μας. Δεν διακρίνω όμως αρκετές φωνές που να προσπαθούν να εξηγήσουν την κατάσταση και να αντιληφθούν ότι και το ταμείο είναι μείον, και η δυναμική μας σαν χώρα είναι μείον και φυσικά (προσωπική άποψη κι εδώ) με τον έναν ή τον άλλον τρόπο - το party για όλους μας εχει τελειώσει είτε στην κυβέρνηση είναι η Αριστερά είτε η ΝΔ είτε η σύμπραξη. Ακόμα και μια αλλαγή οικονομικού μοντέλου και αλλαγή νομίσματος η μετάβαση θα ήταν ακόμα πιο βίαιη τουλάχιστον στην αρχή και με την ΜΗΔΕΝΙΚΗ παραγωγική δυναμική της χώρας (κάτι το όποιο όπως είπα έπρεπε να φροντίσουμε δεκαετίες πριν) δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε την κατάσταση. Εδώ υπάρχουν να υποθέσω πολλές απόψεις, όποτε δεν διεκδικώ την απόλυτη αλήθεια.

Tι θα ήθελα να γίνει

  • Το κράτος θα πρέπει να μειωθεί άμεσα (μέσα από διαφανείς διαδικασίες) και να αλλάξει ο τρόπος management και ελέγχου. Λίγότερο κράτος, λίγοτεροι δημ. υπάλληλοι, άμεσο σύστημα ελέγχου παραγωγικότητας, άρση ακόμα και αυτής της γκρίζας μονιμότητας μεγαλύτερος βαθμός μηχανογράφησης. Απλοποίηση διαδικασιών απο την πιο μικρή ως πιο μεγάλη υπηρεσία - το ελληνικό κράτος θα πρέπει να μηχανογραφηθεί ουσιαστικά και όχι με επιδοτήσεις φιλικών επιχειρήσεων με 100αδες εκατ. για συστήματα τα οποία δεν λειτούργησαν ποτέ και ούτε θα λειτουργήσουν.
  • Το κράτος είναι φανερό ότι δεν είναι καλος manager - εν έτη 2011 δεν ήξερε καν πόσους και ποιους πληρώνει, δεν μπορεί να διαχειριστεί καν την παραγωγικότητα αυτών που δουλεύουν γιαυτό. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να μειωθούν οι υπηρεσίες και κλάδοι στο οποίο συμμετέχει και να επικεντρωθεί στα βασικά α) υγεία-πρόνοια, β) παιδεία, γ) ασφάλεια . Κατά την ταπεινή μου άποψη θα πρέπει να μπει στην διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων σε πολλούς τομείς. Καθώς θα δίνει διάφορους κλάδους στην αγορά για να γίνει ότι είναι να γίνει - (αυτορύθμιση) θα πρέπει να σκεφτεί τρόπους ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ να γίνει regulator - ρυθμιστής και να παρεμβαίνει ουσιαστικά έτσι ώστε να κρατάει μια ισορροπία. Προτιμώ ένα κράτος νομικά δυνατό να παρεμβαίνει σαν ρυθμιστής παρά ένα κράτος που παρεμβαίνει με το να συμμετέχει και το ίδιο στο παιχνίδι με εταιρίες τις οποίες πολλές φορές εκμεταλλεύονται οι εργαζόμενοι. Επίσης αν ο παρεμβατισμός του ελληνικού κράτους επιχειρηματία - ξεκινάει και τελειώνει στην στρατηγική του μονοπωλίου - τότε την κάτσαμε την βάρκα.
  • Θα πρέπει να σταματήσει σε μεγάλο βαθμό η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα. Όχι λοιπόν δεν φταίνε μόνο το χοντρό κράτος αλλά και ο χοντρός κρατικοδίαιτος επιχειρηματικός τομέας (ο οποίος αντί να επενδύει- περιμένει το επόμενο πακέτο, το επόμενο έργο, την επόμενη ευκαιρία). Δεν είναι εύκολο να σταματήσει αυτό με την μία αλλά ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι κατα την ταπεινή μου άποψη, είναι η απελευθέρωση γρήγορα πολλών κλειστών επαγγελματών, διάφορες πολιτικές προστατευτισμού γύρω από κάστες επαγγελματιών που τις ευλόγισε ο κρατικός θεός και άλλα συναφή. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο η απλοποίηση διαδικασιών για την έναρξη επιχειρήσεων, η μείωση της φορολογίας και των εισφορών για επιχειρήσεις θα βοηθήσουν αρκετά.
  • Το ζητούμενο είναι είναι μείωση της ανεργίας - μόνο αυτό θα φέρει ανάπτυξη. Η ανεργία θέλει επενδύσεις είτε από έξω είτε από μέσα αλλά αυτές οι επενδύσεις θέλουν σταθερό οικονομικό περιβάλλον, απλοποιημένο νομικό πλαίσιο (και όχι χάος), λιγότερο κρατισμό, πιο πολύ regulation σε σημεία και πολιτική πράξεων και όχι λόγων.
  • Κοινωνική συνοχή - την οποία δεν έχουμε. Αν δεν εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε την κατάσταση και τι πραγματικά φταίνε δεν μπορούμε να δουλέψουμε προς τον ίδιο κοινό σκοπό. Θα μου πεις 'Ποια είναι η αλήθεια, αυτή που λες εσύ; ' Δεν συμφωνώ θα ανταπαντήσεις. Είμαι έτοιμος να ακούσω και άλλες αλήθειες μιας και έχω το θάρρος να γράφω την δική μου.
 Αρκετοί πάω στοίχημα θα ανεβάσουν πίεση με τα παραπάνω, μείωση κράτους, αποκρατικοποιήσεις, μείωση φορολογίας εταιριών. Είναι καθαρά προσωπική μου άποψη και δεν ξέρω αν θα βρεθούμε ποτέ σε θέση στην Ελλάδα να δούμε μια κυβέρνηση που θα περπατήσει σε αυτό το μοντέλο. 

Τι θα γίνει...τώρα

Να πω ότι δεν περιμένω να αλλάξει τίποτα.
  • Μια κυβέρνηση ουσιαστικα και ιδεολογικά απο συνεχιστές ή απομεινάρια του ανταποδοτικού πολιτικού συστήματος 30 ετών δεν μπορεί να φέρει την αλλαγή πόσο μάλλον όταν έχει επέλθει ήδη η οικονομική κατάρρευση και η πίεση των δανείων είναι μια πραγματικότητα που πολλοί μέσα στον ιδεολογικό τους ύπνο την...ξεχνάνε.
  • Μια αντιπολίτευση η οποία θα βολευτεί στο να κατακρίνει και να επικρίνει όπως έκανε πάντα ιδεολογικά ο αριστερός χώρος χωρίς διάθεση να συμμετέχει ή να πάρει μέρος της ευθύνης. Φυσικά αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της αντιπολίτευσης της αριστεράς, και άλλα κόμματα στο παρελθόν κράτησαν τέτοια στάση. Με τον πρώτο νόμο που θα πάει η κυβέρνηση να περάσει οι ορδές των αντιπαραγωγικών συνδικαλιστών θα βγουν στους δρόμους. Συνδικαλισμός ένα ακόμα θύμα της ελληνικής μηχανής παραγωγής στρεβλώσεων. Μια νέα απεργία για να μην πάμε στην δουλειά μας, για να μην περάσει το πλοίο απο το λιμάνι, για να μην γίνει το ένα και το άλλο.
  • Δεν πιστεύω ότι θα κρατήσει αρκετά το σχήμα - θα οδηγηθούμε ξανά σε εκλογές sooner or later ίσως τότε αν δεν έχει δοθεί μια μεγαλύτερη απάντηση στο γενικότερο οικονομικό τέλμα της Ευρώπης εκεί που θα σκεφτόμαστε για ακόμα μια φορά ποιος θα ψηφίσουμε να ....περάσουμε ξανά στην εποχή της δραχμής.
  
Μία έκπληξη

Δεν συμφωνώ επί της ουσίας με τις προγραμματικές δηλώσεις αλλά και την πολιτική της Δημοκρατικής Αριστεράς παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι η καθαρότητα των δηλώσεων τους απο την πρώτη στιγμή ότι θα στηρίξουν μια κυβέρνηση συνεργασίας με την λογική των ελάχιστων απαιτήσεων - με κέρδισε πάρα πολύ. Στο ίδιο πλαίσιο της συνεργασίας το οποίο με έκανε να ψηφίσω Δη,Ξανα/Δραση/ΦΣ έτσι και τώρα νιώθω την ανάγκη να τους δώσω τα εύσημα.  Όταν ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ΠΑΣΟΚ/ΝΔ παίζουν παιχνίδια εντυπώσεων μερικές στιγμές πριν ολική κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού, λίγος καθαρός λόγος δεν κάνει κακό.

Αυτά ελπίζω να μην σε κούρασα, καλό μας κουράγιο ο δρόμος είναι μακρύς ...για την γενιά μας. 








7 comments:

  1. Αν και είναι η πρώτη φορά που γράφω παρακολουθώ το blog αρκετό καιρό. Θα προσπαθήσω να μην καταχραστώ το χώρο αλλά νομίζω θα βγει λίγο σεντόνι.

    Για να είμαι ειλικρινής δεν αισθάνθηκα καθόλου λύπη που δεν τα κατάφεραν. Μάλλον περισσότερο αδιάφορο με άφησαν. Μπορεί ο Μάνος να είναι ένας αξιόλογος πολιτικός (δεν θα έλεγα το ίδιο για τον Τζημερό, τον θεωρώ εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου παρόλο που στην αρχή τον είχα συμπαθήσει) αλλά οι απόψεις τους σε καμία περίπτωση δεν είναι δεν είναι η λύση στο πρόβλημα. Δυστυχώς ο φιλελευθερισμός έχει αποτύχει εδώ και δεκαετίες να αποδώσει αυτά που υποτίθεται θα έκανε. Δυστυχώς οι θέσεις είναι παρωχημένες και μη λειτουργικές για αυτό που ευαγγελίζονται.

    Για παράδειγμα μια σταθερή θέση και των δύο είναι η ανάγκη να περιοριστεί ο δημόσιο τομέας. Αναρωτιέμαι με πιο κριτήριο αποφασίσαμε ότι όντως είναι μεγάλος; Άραγε θα ίσχυε το ίδιο για τον δημόσιο τομέα της Σουηδίας ή της Φιλανδίας; Μάλλον όχι και ας έχουν πολύ μεγαλύτερο σημόσιο τομέα από εμάς.

    Μιλάνε για την ανάγκη αποκρατικοποιήσεων. Για ποιες εταιρίες όμως; Για την ΔΕΗ, ΟΣΕ και τα λιμάνια ή τον ΟΠΑΠ; Άμα είναι για τον ΟΠΑΠ κανένα πρόβλημα. Οι υπόλοιπες όμως δημόσιες επιχειρήσεις είναι πολύ σημαντικές είτε για την οικονομία είτε για την εξασφάλιση μιας καλής ποιότητας ζωής. Σίγουρα δεν είναι καλή ιδέα να τις παραχωρήσουμε σε κάποιο ιδιώτη. Έχουμε πολλά παραδείγματα από όλο τον κόσμο. Και άμα δεν σε καλυπτει αυτό σκέψου ότι όλες οι υποδομές έγιναν με δικά μας λεφτά. Τα 1-2-3 δις που θα πάρουμε σε καμία περίπτωση δεν αντιστοιχούν στα ποσά που ξοδεύτηκαν.

    Υπάρχουν βέβαια και μερικές σωστές θέσεις όπως για τις κρατικοδίαιτες επιχείρησης όπως και πολλές άλλες που θα μπορούσα να σχολιάσω.

    Εν τέλη πιο πολύ με στεναχωρεί η απουσία μιας σωστής αριστεράς παρά η αποτυχία των νεοφιλελεύθερων γκρουπούσκουλων που μας σερβίρουν τα παλιά και αποτυχημένα για φρέσκα.

    Φιλιλά matias

    ReplyDelete
  2. Γεια σου matias, ευχαριστώ για το comment. Σεβαστή η διαφορετική άποψη - είναι φανερό ότι έχουμε άλλη ιδέα για τα πράγματα. Το μόνο που διαφωνών έντομα είναι η αναφορά σε Σουηδία Φιλανδία...διαφορετικές χώρες και δυναμική σε σχέση με την Ελλάδα. Τώρα επι της ουσίας ποιος έχει δικιο και άδικο η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε σημαντικά στοιχεία από την ιστορία της Ελλάδα για να δούμε πως δούλεψε. Εγώ θα ήθελα να δω και μια περίοδο απορρύθμισης όπως την ορίζω εγώ δεν νομίζω ότι θα έκανε τα πράγματα χειρότερα απ ότι είναι.

    ReplyDelete
  3. Βασικά αυτό που ήθελα να πω είναι ότι πρέπει να αναζητήσουμε αλλού το πρόβλημα. Για μένα είναι η οργάνωση και η απροθυμία των κυβερνήσεων να έρθουν σε ρήξη με τις συντεχνίες. Και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποιο κόμμα που να έχει την θέληση.

    Ότι δεν έχουμε στοιχεία αυτό ισχύει. Μόνο από άλλες χώρες που εφαρμόστηκαν αυτά μπορούμε να πάρουμε στοιχεία. Παρόλα αυτά δεν πιστεύω ότι μπορούμε να προχωρήσουμε με παλιές συνταγές. Θέλουμε κάτι καινούργιο χωρίς να σημαίνει αυτό ότι πρέπει να ανακαλύψουμε την Αμερική. Αλλιώς κινδυνεύουμε να γίνουμε σαν το κκ που πιστεύει ότι θα λυθούν τα προβλήματα με λύσεις του 1920 που σημειωτέον δοκιμάστηκαν και απέτυχαν.

    matias

    ReplyDelete
  4. Στο σχόλιο του anonymous έχω να προσθέσω το εξής. Ακούμε την προπαγάνδα για τις συντεχνίες. Πόσο ισχυρές είναι αραγε αυτές οι συντεχνίες. Πχ
    Η συντεχνία των καθηγητών: ισχυρότατη έχουν μισθό μικρότερο και από ντελιβερά
    Η συντεχνία των εφοριακών: Εφοριακός με μισθό (-60% πλέον) και 670 ευρώ ο νεοδιόριστος. Όποιος παίρνει 670 ευρώ θεωρεί τον ευατό του συντεχνεία?
    Η συντεχνεία των ιδιωτικών υπαλληλων (-30% στον μισθό).

    Τι μένει? Η συντεχνία των πολιτικών, των μεγαλοπειχειρηματών-βιομηχάνων-καναλαρχών των μεγαλογιατρών και των μεγαλοδικηγόρων. Αλλά δυστυχώς δεν εννοούμε αυτούς συντεχνία.

    Όταν μιλάμε για συντεχνία στην ελλάδα εννούμε τον σκουπιδιάρη.

    Μεγάλη στρέβλωση. Ο Μάνος αλήθεια δεν είναι αυτός που φαλήρισε την Αλλατίνη?

    ReplyDelete
  5. Συντεχνία των καθηγητών - συμφωνώ ιδιαίτερα οι νέοι παίρνουν ψίχουαλ μαζί σου. Θες να μιλήσουμε για τους λίγο πιο μεγάλους ενεργούς ακόμα- με τα χρόνια μαυρα φροντιστήρια που σου έκαναν μάθημα στην τάξη και το απόγευμα 50αρικο;

    Συντεχνία των εφοριακών - ναι πόσα παραδείγματα δυστυχώς απο δικούς τους να τα παίρνουν. Σχεδόν η εξαίρεση είναι να μην τα παίρνουν...
    Συντεχνία ιδ.υπαλλήλων..υπάρχει κάτι τέτοιο΄

    Όχι ο Μάνος δεν φαλίρισε την Αλλατίνη όταν έφυγε από το σχήμα ήταν κερδοφόρα.. urban legend..όπως και ότι ο Τζήμερος είναι ιεχωβας και άλλες αερολογίες!

    ReplyDelete
  6. Πάρι δυστυχώς οι φιλελεύθεροι που αντιπροσωπεύουνται κομματικώς δείξανε ότι δεν έχουν ίχνος σοβαρότητας. Ο μεν Μάνος με αστείες δηλώσεις περί Καραμανλή, ο δε Τζήμερος με αστείες δηλώσεις περί "μη επαγελματίων πολιτικών" (και μετά τα έκανε πλακάκια με τον Μάνο) και η ΦΣ.... αυτοί είναι ελπιδοφόροι αλλά δυστυχώς τους παρέσυρε το ρέμα Δ/ΔΞ.

    Θα μου πεις αυτά είναι ικανά να αποτρέψουν τον πολίτη να ψηφίσει φιλ/ους; Πώς δεν είναι; Δεν μπορείς ρε φίλε να ευαγγελίζεσαι τον φιλ/σμό και να εκθειάζεις τον Καραμανλή που έβαλε για ψηφοθηρικούς λόγους από την πίσω πόρτα χιλιάδες δ.υ., απλώς δε γίνεται. Με αυτά και αυτά χάθηκε η εμπιστοσύνη στον φιλ/σμό, και δυστυχώς η εμπιστοσύνη είναι κάτι που χάνεται (πολύ) εύκολα και κερδίζεται (πολύ) δύσκολα.

    ReplyDelete
  7. Προς τον ανωνυμο

    στα γρήγορα μπορώ να σου αναφέρω τις εξής συντεχνίες; ταξιτζήδων, πολιτικών μηχανικών, ιδιοκτητών φροντιστηρίων, εφοριακών, τελωνειακοί, γιατροί, φαρμακοποιοί. Αυτά με σκέψη 10 δευτερολέπτων. Ότι είναι συντεχνίες δεν σημαίνει ότι βγάζουν εκατομμύρια απλά προσπαθούν να προστατέψουν διάφορα κεκτημένα, δωράκια των πολιτικών, άσχετα αν αυτά είναι παράλογα ή/και ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας.
    Μέσα σε αυτούς υπάρχουν και κάποια μεγάλοι όπως λες αλλά δεν είναι οι μόνοι που δημιουργούν το πρόβλημα, αλλιώς θα προχωρούσαν οι αλλαγές.

    matias

    ReplyDelete