Monday, October 31, 2011

Ποδηλατικές αναβαθμίσεις... Schwable Marathon Plus στο Dahon Vitesse D7



Μετά από μερικές εβδομάδες ποδηλατικής απραξίας το αγαπημένου σπαστό επανήλθε στους δρόμους. Η αλήθεια είναι ότι το είχα βάλει στην άκρη γιατί ήθελε service και περίμενα τα νέα του λάστιχα. 

Από τις πρώτες βόλτες μαζί του κατάλαβα ότι τα λάστιχα του δεν ήταν για πολλά. Δεν έχουν κάτι κακό απλά είναι ευάλωτα στα τζάμια που υπάρχουν διάσπαρτα στις άκρες των δρόμων και των πεζοδρομίων της Αθήνας. Τα κρατήματα τους επίσης ήταν καλά αλλά αν τα πίεζες λίγο παραπάνω σε κλήση ή σε βροχερό δρόμο δεν σου έδιναν και την καλύτερη αίσθηση. Ίσως έχω καλομάθει βέβαια από το προηγούμενο ποδήλατο που σχετικά σύντομα άλλα λάστιχα και έβαλα κάτι πιο ποιοτικό και κοντά στο profile πόλης και από τότε βρήκα την υγειά μου.

Επέλεξα τα Schwalbe Marathon plus - Smart Guard - για μεγαλύτερη προστασία από γυαλιά και πρόκες. Τα πρώτα χιλιόμετρα που έκανα είδα φανερή διαφορά στην οδηγική συμπεριφορά του ποδηλάτου. Το λάστιχο είναι πιο βαρύ και μεγάλο οπότε το ποδήλατο έγινε λίγο πιο αργό - τουλάχιστον αυτή την αίσθηση είχα. Από την άλλη τα κρατήματα του είναι η μέρα με την νύχτα ιδιαίτερα όταν πλαγιάζει ή όταν δίνει αρκετή δύναμη στο πετάλι. Επίσης σε λακκούβες και πεζοδρόμια δείχνει ότι υπάρχει μια πιο μαλακή απόσβεση του κραδασμού. 

Εκτός από τα λάστιχα έγιναν και οι απαραίτητες ρυθμίσεις σε ταχύτητες και φρένα (μιας και ήταν η πρώτη φορά) και το αγαπημένο μου σπαστό είναι σε άριστη κατάσταση. Μου κάνει επίσης εντύπωση η μείωση της τιμής του service στο ποδηλατάδικο της περιοχής (Καβάλας, Cross Hellas) - ευχάριστη έκπληξη και πάντα καλή δουλειά.

Συνεχίζω να λέω ότι το σπαστό ποδήλατο είναι ΤΟ ποδήλατο πόλης! 

Saturday, October 22, 2011

Εντυπώσεις απο τον επίγειο ψηφιακό δέκτη Turbo-X HD 2000



Δεν είχα χρησιμοποιήσει την τηλεόραση τόσο καιρό, άρα δεν είχα και την ανάγκη να αγοράσω επίγειο ψηφιακό δέκτη για την παλιά σχετικά Samsung μου που υποστηρίζει μόνο MPEG-2 . Προχθές πέρασα μια βόλτα από το Πλαίσιο και αποφάσισα να πάρω το τελευταίο μοντέλο της σχετικής σειράς HD 2000. Πριν μήνες είχα αγοράσει για το πατρικό μου το Turbo-X SD1000 και δεν μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Αργό menu και μερικά κοψίματα στο σήμα. (τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να το κάνω update)

Για λόγους ευκολίας και βαρεμάρας δεν έκατσα να το ψάξω παραπάνω ούτε αναζήτησα την γνώμη άλλων - άρα έδωσα ακόμα μια ευκαιρία! Με την πρώτη εγκατάσταση απογοητεύτηκα γιατί ναι μεν έπιασε τα κανάλια αλλά είχα τρομερά κοψίματα και παύσεις! Αναζήτησα στην σελίδα του Πλαισίου το σχετικό firmware update το οποίο και έκανα! Πάλι τα ίδια! Μετά εντόπισα το πρόβλημα στο καλώδιο με την κεντρική κεραία! Bingo.Με την αλλαγή του (το άλλο ήταν από το παλιό σπίτι και ταλαιπωρημένο) η εικόνα έφτιαξε και η κατάσταση βελτιώθηκε 100%. Η λήψη είναι μια χαρά το ίδιο και η απόδοση. Το menu της συσκευής δεν είναι τόσο αργό όσο το SD1000 και με κέρδισε η υποστήριξη μέσω USB αναπαραγωγής αρχείων avi και mkv - όπου και τέσταρα ένα επεισόδιο Terranova.  Κανένα κόψιμο, κανένα πρόβλημα πραγματικά πολύ καλή απόδοση.

Γενικά ευχαριστημένος λοιπόν, μην ξεχάσετε να βάλετε το τελευταίο firmware που θα το βρείτε στο link πάνω. Μακάρι το πλαίσιο να είχε λίγο καλύτερα οργανωμένα τα support download των προϊόντων που φέρνει με την ταμπέλα του και όχι τόσο χύμα μέσα σε μια παράγραφο των χαρακτηριστικών της συσκευής (ακούει κανείς εκεί στο Πλαίσιο; :) ) 


Wednesday, October 19, 2011

αυτονόητα + απλά

τα πράγματα πρέπει να είναι... χαίρομαι που το ξαναθυμήθηκα μετά από χρόνια!

: )

Tuesday, October 18, 2011

Ubuntu 11.10...εν συντομία!

Κάνω ένα μικρό διάλειμμα από την όσο και τόσο ενθουσιώδη συγγραφή της πτυχιακής μου, για να φανώ συνεπής στο ραντεβού με μία ακόμα έκδοση του Ubuntu 11.10 aka Οneiric Οcelοt.

Υποψιάζομαι ότι οι core  linux user θα έχουν ψιλό απογοητευτεί με τον δρόμο που έχει διαλέξει το ubuntu. Είναι φανερό ότι είναι πια η πρώτη και μόνη οργανωμένη προσπάθεια στον χώρο του linux (να με δω δω οι φανατικοί αν υπάρχει κάτι άλλο  παρακαλώ comment) που προσπαθεί να φέρει τις μάζες - τους απλούς χρήστες στον κόσμο του linux! 

Οι ομοιότητες σε κάποια πράγματα user experience με το MacOSX είναι ενδεικτικές αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να ανησυχεί τους linuxhead ότι το Ubuntu πάει να γίνει ένας κλώνος του MacOSX. Καταρχήν δεν μπορεί και κατά δεύτερον τεχνικά και τεχνολογικά το παραδέχομαι αν πραγματικά η προσπάθεια είναι συγκεκριμένη και με συνέπεια μπορεί να πάει ακόμα πιο μπροστά και αντί να μιμείται να φέρει η ίδια εξελίξεις! Συνεχίζω να δίνω την ψήφο μου λοιπόν στο ubuntu και να παρατηρώ τις σημαντικές αλλαγές σε θέματα που αφορούν τον απλό χρήστη  - εκεί είναι που πονάει το  linux και εκεί είναι που θέλει του ubuntu να ξεχωρίσει! 

Έλεγα σε περασμένο post για τα updates και με χαρά είδα λοιπόν το Ubuntu Software Center. Μια άριστη πρώτη αρχή. Θέλει βελτιώσεις σε σημεία έτσι ώστε να γίνεται ακόμα πιο προφανές που μπαίνει τι και πως μπορεί εύκολα να κάποιος να αναβαθμίσει κάτι ή όχι. Μεγάλη προσθήκη λοιπόν για τον average Joe!!

To Launhcer / Dash θυμίζει κόσμο MacOSX (μου αρέσει χα χα), αλλά θέλει δουλειά ακόμα! Το μεγάλο μου παράπονο είναι ότι πρέπει να μπει κάποιος στην διαδικασία να εγκαταστήσει το Compiz Settings Manager για να παραμετροποιήσει βασικές λειτουργίες, βασικών component καθημερινής χρήσης όπως το Launcher! Μπορεί το συγκεκριμένο utility για πολλούς να είναι επικίνδυνο μιας και μπορεί να αλλάξει πολλά και ίσως να καταστρέψει άλλα, αλλά θα ήθελα να δω στην επόμενη έκδοση του ubuntu ένα βασικό sub set  λειτουργιών μέσα στα preferences του OS.

Αυτά για την ώρα. Η εγκατάσταση έγινε με update από την περασμένη έκδοση και δούλεψε τέλεια! Βέβαια είναι και ένα μηχάνημα που δεν χρησιμοποιώ καθημερινά οπότε δεν είχε θέματα configuration ή παρέμβαση δική μου έτσι ώστε να παρεκκλίνει από το αυτό που θα περίμενε να βρει ο κάθε installer / wizard!

Πάντως σε κάθε έκδοση το βλέπω λίγο και πιο κοντά, λίγο πιο κοντά. Ελπίζω να συνεχίσουν την προσπάθεια! Δες κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά εδώ.




Friday, October 14, 2011

stay hungry....μια ακόμα νέα αρχή

Θα σου πω ένα μυστικό. Σε αντίθεση με ότι μπορεί να πιστεύουν αρκετοί μου γνωστοί και φίλοι, αισθάνομαι κι εγώ την ίδια ανάγκη για σταθερότητα και ηρεμία σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Όπως δηλαδή κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Βέβαια παλιότερα με έπιανε άγχος ίσως εξαιτίας έλλειψης εμπειρίας ή ανασφάλειας και οτιδήποτε μη σταθερό με έβγαζε εκτός πορείας. Όσο περνάνε τα χρόνια γεμίζω με υποχρεώσεις, βάζω στην πλάτη μου αδιέξοδες ιστορίες σε διάφορα επίπεδα και προχωρώ με πείσμα. 

Δεν μου είναι εύκολο να κάνω ακόμα μια νέα αρχή, το παραδέχομαι - αν με ρωτήσεις τι θέλω θα σου πω θέλω μια σταθερή δουλειά και μια σταθερή σχέση (τόσο απλό) - οι 2 σημαντικοί τομείς στην ζωή μας εφόσον έχουμε κατακτήσει το πιο μεγάλο αγαθό την υγεία. Δεν έχω αυταπάτες ούτε όνειρα απατηλά, δεν ονειρεύομαι χλιδή και δόξα, δεν ονειρεύομαι μεγάλη ζωή- simple kind of man που λέει και το τραγούδι. Η κρίση που μας βαραίνει τα τελευταία χρόνια και θα είναι μαζί μας για κάποια ακόμα- έχει δυναμώσει αρκετά αυτή μου την πεποίθηση. Δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια και σιχαίνομαι τους ανθρώπους που ονειροβατούν. Εφόσον έχω επιλέξει (ή ακόμα επιλέγω) να ζω σε αυτή την χώρα έχω κάνει κάποιους βασικούς συμβιβασμούς. Το κάνω γιατί μπορώ ακόμα δύσκολα ή εύκολα να ελίσσομαι - δεν το απέκτησα αυτό το προνόμιο δίνω την μάχη μου εδώ και χρόνια για να μπορώ να έχω την δυνατότητα να ελίσσομαι και δεν συμβαίνει πάντα!

Πριν 6 μήνες αποχώρησα από την εταιρία που δούλεψα για σχεδόν 4 χρόνια και γέμισα με αρκετές εμπειρίες και γενικά καλές στιγμές, για να κάνω μια νέα αρχή σε κάτι διαφορετικό. Έφυγα απ' το comfort zone μου - βγήκα στον δρόμο- έπρεπε να σταθώ ξανά να αποδείξω τον εαυτό μου τις γνώσεις μου, να νιώσω ότι μετράω ή δεν μετράω ακόμα, να ανταγωνιστώ άλλους να δω σε τι έχω μείνει πίσω και σε τι είμαι ακόμα μπροστά. Δεν είναι και το πιο ωραίο στην αρχή αλλά αυτή είναι η δουλειά μου και αυτό πρέπει να κάνω για να επιβιώσω. Εξάλλου αγαπάω αρκετά την δουλειά μου ακόμα - δεν έχω χάσει το ενδιαφέρον μου.

Οι δουλειές είναι σαν τις σχέσεις. Φεύγεις από μια μεγάλη σχέση και την κουβαλάς σιωπηλά μέσα σου - τα βιώματα σου. Μετά βρίσκεις κάτι νέο φρέσκο διαφορετικό. Χτίζεις πάνω του νέα πράγματα - αποκτάς νέες εικόνες ή προσπαθείς να στήσεις το περιβάλλον για να τις αποκτήσεις. Μερικές φορές βγαίνει άλλες φορές δεν βγαίνει - το πιο σημαντικό είναι να κρατάς την αξιοπρέπεια σου, να δίνεις και να σου δίνουν ευκαιρίες και να αφήνεις τον χρόνο να φανερώσει το τι μέλλει γενέσθαι. 

Μετά από 6 μήνες λοιπόν, on the road . Επιλογή μου και με πολύ καλή διάθεση. Μην ψάξεις για κουτσομπολιό ή κακία - δεν υπάρχει - έχει να κάνει καθαρά με αυτό που είπα κάποτε σε μια παρουσίαση που έδωσα στο JHUG - όσο μπορείς χτίσε την καριέρα σου εκεί που θες και στον δρόμο που θες. Μερικές φορές θα βρεθείς σε χώρους που θα γίνεται αβίαστα, άλλες φορές όχι, άλλες φορές απλά δεν θα είναι αυτό που θες θες θες Τους τελευταίους 6 μήνες έμαθα αρκετά πράγματα για έναν χώρο που δεν ήξερα τόσο καλά (τις τηλεπικοινωνίες). Έβαλα τον εαυτό μου μπροστά από καταστάσεις που δεν είχα βρεθεί, κυρίως την επαγγελματική μου persona. Βασικά σκέφτηκα ξανά για τι θέλω να συνεχίσω να κάνω, τι δεν θέλω και τι θα ήθελα να είναι το επόμενο βήμα! Κέρδισα κάτι σίγουρα αντίστοιχα έδωσα κι εγώ πίσω - κάτι διαφορετικό με την καλύτερη διάθεση. 

Στην Ελλάδα του 2011 το επάγγελμα μου δεν έχει να προσφέρει τα τεράστια λεφτά, ούτε την τεράστια εξασφάλιση (ας είμαστε ειλικρινείς) αλλά έχει να προσφέρει την χαρά της δημιουργίας, την εγκεφαλική διέγερση που νιώθεις όταν η δουλειά σου δεν είναι διαδικαστική αλλά γίνεται μέρος του χόμπι, αυτό που εμείς οι προγραμματιστές κάνουμε - όταν με κάποιο μαγικό τρόπο ο κώδικας μας τρέχει ή λύνει ένα πρόβλημα και ξάφνου μέσα απ΄τα cubicles ακούς κραυγές  (yes, fuck yes,, yaaayy) ή χορευτικές φιγούρες. Αυτή η χαρά είναι που μου έχει μείνει και αναζητώ πια στην Ελλάδα, γιατί έτσι όπως είναι η οικονομική κατάσταση αλλά και η βιομηχανία - δεν έχει αναπτυχθεί ο υγιής ανταγωνισμός και πλουραλισμός έτσι ώστε να προσφέρουν επιλογές πολλές σε ανθρώπους σαν και μένα. Αλλά είπαμε συνειδητά είμαι στην Ελλάδα, για την οικογένεια μου, για τους φίλους μου, για το σπίτι μου, για τον ήλιο, για αυτή την αίσθηση του να μην νιώθω ξένος! 

Μια καινούργια αρχή ευελπιστώ (τις επόμενες εβδομάδες) σε αναζήτηση της παραπάνω χαράς...αλλιώς on the road again στην μάχη. Δεν γίνεται να θες πράγματα από την ζωή σου χωρίς να ρισκάρεις και αυτό το έχω καταλάβει. Wish me luck...αγαπητέ αναγνώστη θα την χρειαστώ!

Stay hungry λοιπόν..έστω και με κάποια πιθανότητα να μείνεις και κυριολεκτικά hungry..τουλάχιστον για την ώρα μπορώ και το κάνω (για να μην νιώσουν άβολα και οι αρκετοί φίλοι και γνωστοί με παιδιά - τους οποίους σέβομαι και πάντα σκέφτομαι - άσε που θέλω να τους μοιάσω)!

Wednesday, October 12, 2011

mac σκέψεις και software επιλογές του μήνα

Έκανα κάποιες αλλαγές σε πράγματα που χρησιμοποιώ καθημερινά με τα mac μου και σκέφτηκα να τις μοιραστώ.


  1. ( Update MacOSX) Καταρχήν όσοι είστε σε  MacOSX Lion (10.7) να μην ξεχάσετε σύντομα να αναβαθμίσετε το μηχάνημα σας στην τελευταία update έκδοση 10.7.2. Διορθώνει αρκετά προβλήματα της αρχικής έκδοσης συν νομίζω ότι βελτιώθηκε η ταχύτητα.
  2. (YuruFukurou) Εδώ και καιρό έχω παράπονα για την απόδοση αλλά και συμπεριφορά του επίσημου twitter client στον Mac. Κολλήματα, δυσκολία στο να κάνει shut down και γενικότερα κακό user experience ιδιαίτερα αν το είχες ανοιχτό αρκετή ώρα. Μετά από πειραματισμούς και δοκιμές τα τελευταία βράδια κατέληξα σε κάτι πολύ πιο εύχρηστο, χωρίς bug και δωρεάν. Ακούει στο όνομα YuruFukurou και είναι πια η νο1 επιλογή μου για twitter client στο MacOSX! Δοκιμάστε το αν ψάχνεστε!
  3. (Chrome) Μετά από χρόνια κατάφερα να νικήσω την συνήθεια αλλά και την αδυναμία μου να αποχωριστώ τον Firefox σαν no1 browser. Πολλές φορές έχω κουραστεί με τα προβλήματα του αλλά και τις επιδόσεις του αλλά ποτέ δεν κατάφερα πάνω από μια εβδομάδα να αλλάξω browser, όλο επέστρεφα! Ε τον τελευταίο μήνα τον έχω σβήσει και από το Dock και χρησιμοποιώ full time Chrome. Επιτέλους λιγότερα κολλήματα, λιγότερα crashes και σχετικά απροβλημάτιστο browsing + η πρόταση του Chrome για τα developer tools δεν είναι καθόλου άσχημη σε σύγκριση με plugins όπως το firebug.
  4. (LibreOffice) Εδώ και κάτι μήνες έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ το Mac Specific port του openoffice - NeoOffice και ήρθα στον κόσμο του LibreOffice, σαν την pure free ,  open community based επιλογή. Δεν έχω κάποιο μεγάλο παράπονο σίγουρα έχουν δουλειά ακόμα να κάνουν αλλά it works!
  5. (MplayerX) Ο  ΜplayerX φαίνεται να με κερδίζει όλο και πιο πολύ στα πλαίσια του video-player για οτιδήποτε. Δώστε του μια ευκαιρία.
  6. (SongBird) Αν και δεν έχω αποφασίσει 100% αν αξίζει μιας και έχει θέματα επιδόσεων σαν εναλλακτική του iTunes το Songbird είναι το μόνο που έχει κερδίσει περιστασιακά την προτίμηση μου. Μακάρι να το έκανα update πιο συχνά!
  7. (gfxStatusCard) Αφού διάβασα το συγκεκριμένο άρθρο - βρήκα  link για το gfxStatusCard. Ένα χρήσιμο utility για όλους τους χρήστες laptop mac όπου μπορείς να ελέγχεις αν η κάρτα γραφικών που είναι κρυμμένη στο chipset ελέγχου του υπολογιστή και καταναλώνει ΦΑΝΕΡΑ Πιο λίγη ενέργεια από την κανονική κάρτα - είναι ενεργοποιημένη. Με την εναλλαγή αυτή ιδιαίτερα όταν δεν έχει ανάγκη από graphics power μπορείς να σώσεις αρκετά λεπτά ζωής μπαταρίας.

Tuesday, October 11, 2011

Δώσε αίμα, δώσε ζωή...15 λεπτά απ΄την ζωή σου!



Μετά από κάποια χρόνια που είμαι συνεπής αιμοδότης - έβγαλα και την αντίστοιχη κάρτα - κάτι τυπικό αλλά αρκετά σημαντικό για να μην ξεχνάω κάθε 3-4 μήνες να είμαι πιστός στο ραντεβού μου. Γράφω αυτό το post για να παρακινήσω και άλλους, εσάς που με διαβάζετε να κάνετε το ίδιο. Η υγεία που έχουμε είναι δώρο και μπορούμε να μοιραστούμε λίγο από αυτό το δώρο με ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανάγκη , κάθε μέρα κάθε βράδυ κάθε στιγμή! Διαρκεί μερικά λεπτά, δεν πονάς, σου δίνουν και πορτοκαλαδίτσα μετά με μπισκοτάκι (yaay) και η ευχαρίστηση που νιώθεις είναι ικανή για να σου φτιάξει το κέφι για το υπόλοιπο της ημέρας! Εμπρός λοιπόν καλά μου καλά μπράτσα και καλές μου φλέβες!

υγ) αφιερωμένο το post στον φίλο μου Στέλιο (ξέρεις εσύ) που πριν χρόνια με έβαλε σε αιμοδοτική ρουτίνα! Ευχαριστω!

η αρχή του τέλους για το SMS ....ίσως και απαξίωση

Δεν ήταν αρκετό καιρό πριν που έγραφα για εφαρμογές όπως το Kik και το Viber. Μέσω συνδέσεων wifi ή 3g  αντικαθιστούσαν την χρήση παραδοσιακών υπηρεσιών των δικτύων κινητής τηλεφωνίας (GSM) είτε φωνή είτε sms.  Εδώ παρατηρούσα ότι με το Kik κατάφερα να μειώσω σε παραπάνω από το μισό τα διαθέσιμα SMS με το παραδοσιακό δίκτυο. Αντίστοιχα μιλώ όσο μπορώ πιο συχνά ιδιαίτερα με φίλους στο εξωτερικό με υπηρεσίες όπως το Viber και το Facetime.

Σε μερικές ώρες η Apple θα δώσει διαθέσιμο επίσημα την νέα έκδοση του iOS και ένα από τα λιγότερα φαντεζί χαρακτηριστικά του - το οποίο βέβαια είχα την τύχη να χρησιμοποιώ μαζί με φίλους εδώ και μήνες στους κύκλους του beta-testing - θα έρθει σε κάθε συσκευή (τουλάχιστον σε αυτές που μπορούν να πάρουν την αναβάθμιση). Μετά το facetime η Apple ουσιαστικά σκουπίζει σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητες υπηρεσίες σαν το Kik και μέσα από το iMessage κάνει εντελώς αυτόματα το κινητό πιο έξυπνο έτσι ώστε να χρησιμοποιεί υπηρεσίες δεδομένων  (wifi, 3g) για να στείλει SMS και όχι το παραδοσιακό δίκτυο. Τα sms on steroids μπορούν να κουβαλούν και φωτογραφίες (die die MMS) και φυσικά μπορούν και παρέχουν λίγο καλύτερη επικοινωνία σε θέματα user feedback (αν γράφει απάντηση ο απέναντι, αν το διάβασε κτλ κτλ). Θα περιμένω μια αντίστοιχη κίνηση και από την πλευρά του Android. 

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσεις πως η Apple επιλέγει να μην πιέσει αρκετά τους παρόχους κινητής - και να μην προσφέρει τον ίδιο αυτοματισμό και για τις υπηρεσίες φωνής πχ να κάνει τις κλήσεις facetime αυτόματα με το που δει ότι και ο άλλος απέναντι έχει συμβατή συσκευή ή λειτουργικό. 

Δεν ξέρω ποιες κινήσεις θα δούμε από την πλευρά των εταιριών κινητής, επί χρόνια μας έστυβαν  πραγματικά με τις χρεώσεις SMS (ένα πραγματικά add on feature το οποίο φτιάχτηκε για εντελώς διαφορετικούς λόγους και τελικά κατέληξε σαν cash cow για πολλά χρόνια). Θυμάστε τις χρεώσεις SMS τα πρώτα χρόνια. Νομίζω ήρθε η ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν έβλεπα απαξίωση των SMS στα διάφορα πακέτα προσφοράς μαζί με αύξηση ελάχιστα των data plan έτσι ώστε να 'ρεφάρουν' από τις ενδεχόμενες απώλειες. 

Αντίστοιχα με μεγάλο ενδιαφέρον περιμένω γνωστές εταιρίες οι οποίες έχουν στήσει ολόκληρη την 'μπιζνα' τους πάνω στις καμπάνιες SMS πως θα ελιχθούν αντίστοιχα όταν πια το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ξεφεύγει από τα αυστηρά όρια των δυνατοτήτων του δικτύου κινητής τηλεφωνίας και έρχεται πιο κοντά στις υπηρεσίες Internet!


Thursday, October 06, 2011

...η ευτυχία να είσαι δάσκαλος

Όταν έχω άγχος γράφω και σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες. Θα ασχοληθώ με κάτι θετικό ή τέλος πάντων κάτι μου που έφτιαξε το κέφι πριν από μερικές ώρες. Εδώ και κάποιους μήνες στην σχολή μας (Judo) οι δάσκαλοι έχουν αποφασίσει να βάλουν 2 πιτσιρικάδες από το τμήμα των παιδιών. Η λογική είναι να τους προπονούν με πολύ μεγαλύτερους για να δυναμώσουν, να αποκτήσουν εικόνες από πιο δύσκολες τεχνικές και φυσικά σε μερικους μήνες θα αντιπροσωπεύσουν τον σύλλογο στα αντίστοιχα πρωταθλήματα. Οι πιτσιρικάδες αυτοί πραγματικά είναι ένα από τα πράγματα που με γεμίζει αισιοδοξία κάθε βράδυ. Αντίστοιχα με γεμίζει μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και μελαγχολία γιατί ένα από τα πολλά πράγματα που θα ήθελα να κάνω στην ζωή μου (πάρτο σαν μια γενική εικόνα) είναι να διδάξω. 

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, είναι απίστευτη η ευχαρίστηση που μπορείς να πάρεις όταν μεταδόσεις γνώση εμπειρία και θεωρώ ότι όσοι είναι δάσκαλοι τουλάχιστον σε αυτό το σημείο παίρνουν μια απίστευτη ικανοποίηση από την δουλειά τους, για κάποιο λόγο την ζηλεύω. Είναι μεγάλη δύναμη να μπορείς να έχεις τον πρώτο λόγο στο να πλάθεις μικρούς χαρακτήρες, να τους τονώνεις το ηθικό, να τους θέτεις όρια αλλά και να τους δείχνεις τις δυνατότητες τους, να τους 'προπονείς΄ για πράγματα βασικά όπως η ηθική, η ευγένεια, ο σεβασμός η ευελιξία. Σίγουρα σε μια άλλη ζωή θα ήθελα να γίνω δάσκαλος και να μπορώ να παίρνω μέρος σε αυτή την μαγική κατάσταση. Θεωρώ δε το επάγγελμα τους αρκετά σημαντικό για την κοινωνία μας. Αν υπάρχει μια ελπίδα για να διορθώσουμε τα άσχημα μας σαν λαός (και έχουμε πολλά) είναι μέσα από 2 πράγματα, όπως πολλές φορές σχολιάζουμε με τον καλύτερο μου φίλο. Η οικογένεια και το σχολειο. Δεν είναι τυχαίο ότι και τα 2 περνάνε κρίση στις μέρες μας - υπολειτουργούν. Η οικογένεια είναι ευθύνη του καθένας μας, εφόσον δημιουργήσουμε μια, το σχολείο είναι ευθύνη πάλι κοινωνική - συλλογική. 

Έχουν πλάκα που λες οι πιτσιρικάδες. Ο ένας είναι στο γυμνάσιο (το μεγάλο αστέρι που θα φέρει και μετάλλιο μάλλον) και ο άλλος δημοτικό. Τυχαίνει λοιπόν να προπούμαι πολλές φορές με τον μικρότερο. Παιδάκι ουσιαστικά. Τις πρώτες εβδομάδες ήταν με το χαμόγελο στα χείλη,νόμιζε ότι η προπόνηση ήταν κάτι μεταξύ της προπόνησης παίδων απλά πιο έντονη. Έτυχε να τον αναλάβω εγώ και να μου δοθεί ένας ρόλος - προστασίας μέσα στο τατάμι αλλά και ελέγχου. Η απίστευτη χαρωπή και ευδιάθετη διάθεση που κατέληγε στο να κάνει πλάκα και να μην προπονείται - έπρεπε να σταματήσει.

 Προπόνηση με την προπόνηση τον παρακολουθούσα με αυστηρό βλέμμα στην αρχή χαμογελούσε (παιδάκι), μετά ξεκινήσαμε να μιλάμε πιο πολύ. Ένα ΄τζαρτζάρισμα΄ για σοβαρότητα σε συνδυασμό με την ανάγκη του να αποδείξει ότι έχει θέση στον κόσμο των μεγάλων έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αν θες να παλεύεις σαν μεγάλος θα πρέπει να έχεις σοβαρότητα - αν όχι τότε η θέση σου είναι πίσω με τους μικρούς. 'Όχι΄ απάντησε η θέση μου είναι εδώ, 'ωραία λοιπόν' βάλε δύναμη, τράβα πιο δυνατά και σταμάτα να χασκογελάς όταν πέφτεις κάτω. Μέρα με την μέρα τα ίδια . Μετά από εβδομάδες, έρχεται χαιρετάει, κάνει υπόκλιση με αυστηρό βλέμμα, χαμογελάει λίγο και ξεκινάει την προπόνηση. Ο σκοπός είναι να δυναμώσουν αλλά το πιο σημαντικό για μένα δεν είναι αυτό είναι να αποκτήσουν αυτοέλεγχο, να συνειδητοποίησαν τι δύναμη μπορεί να έχουν και να την χρησιμοποιούν σωστά. 

Αφού λύσαμε τα πρώτα παιδικά χαχανίσματα - μέσα από την άθληση έπρεπε να βγει και το αίσθημα της επιβίωσης και της βελτίωσης. Μετά από κάθε καλή κίνηση πρέπει να ακούσει ένα μπράβο - τότε στην επόμενη πτώση με το που πάει να κατεβάσει το κεφάλι κάτω απογοητευμένος ή όταν αρχίζει και βαριέται το τρέξιμο - μια αυστηρή ματιά στον συναθλητή του (εμένα) τον βάζει σε τάξη. Όταν έρχεται κοντά και πάει να ρίξει αλλά το κάνει βαριεστημένα - η προπόνηση σταματάει και λαμβάνει ένα ΄αυτό δεν θα βγάλει πουθενά - ρίξε βάλε δύναμη'. 

Μόλις ξεκίνησε να ρίχνει μέρα με την μέρα παρατήρησα μια μεγάλη αλλαγή. Τώρα πια ερχόταν μόνος του και ζήταγε να παλέψει με μεγάλους, έπαιρνε μόνος τους πρωτοβουλίες αλλά γούσταρε ακόμα πιο πολύ - μια άτυπη χειραψία που συνηθίζουμε να κάνουμε μετά και στο τέλος της 'μαχής΄ δείγμα σεβασμού στον συνάνθρωπο απέναντι. Τον παρατηρώ να χτυπάει το χέρι δυνατά κάτι σαν ' γουστάρω, είμαι εδώ, πιο δυνατά' και όταν του λες πόσο σωστά έκανε μια κίνηση τον βλέπεις μεγαλώνει 20 πόντους και στην επόμενη του κίνηση μπαίνει ακόμα πιο δυνατά.

Ελπίζω να αξιωθώ μετά από πολλά χρόνια να μπορέσω να διδάξω judo ή γενικότερα να διδάξω ότι μπορεί αν ξέρω σε νεότερους ανθρώπους - στιγμές όπως η παραπάνω που ο μικρός μέρα με την μέρα άρχισε να νιώθει τι κάνει και δηλώνει με το δικό του παιδικό τρόπο παρών στον κόσμο των μεγάλων σου φτιάχνουν την διάθεση - μέσα σε μια καθημερινότητα που σου θυμίζει ότι αξίες και το μέτρο έχουν χαθεί!



tribute to steve jobs....

Μερικές από τις ιδέες και ποιότητες του σαν άνθρωπος της τεχνολογίας ταξιδεύουν και θα ταξιδεύουν για πάντα - σε άψυχα αντικείμενα που αλληλεπιδρούμε μεταξύ τους κάθε μέρα.Όσο πιο κοντά είσαι στην τεχνολογία τόσο πιο καλά μπορείς να ξεχωρίσεις τις ιδέες και τις εμμονές του μέσα από τα επιτεύγματα της Apple! Όπως οι μεγάλοι καλλιτέχνες ζουν μαζί μας μέσα από τα έργα τους, έτσι και ο steve Jobs μέσα από την Apple. Ελπίζω να μην χαθεί ποτέ αυτό το πνεύμα από αυτή την εταιρία!

Επειδή είμαι geek - ευαίσθητος έστειλα το δικό μου email στο



Monday, October 03, 2011

το μυστήριο με το χαλάκι ..και ο μικρός Πάρις!

Από την ημέρα που μπήκα στο σπίτι μου, παρατηρώ κάθε απόγευμα όταν γυρίζω από την δουλειά το χαλάκι της εξώπορτας σε θέσεις παράλογες ανάποδα στους άλλους τοίχους, πάνω στα σκαλιά, πάνω σε άλλη πόρτα ακόμα και σε άλλο όροφο. Είναι φανερό ότι κάποιος δεν με γουστάρει ή απλά παίζει μαζί μου! Έχει πλάκα όμως γιατί κάθε μέρα αναρωτιέμαι που θα το βρω  Είχα σκεφτεί μήπως και το κολλήσω για πλάκα κάποιο βράδυ και αφήσω σημείωμα από κάτω. Χα χα χα!

Δεν χρειάστηκα αρκετό χρόνο για να καταλάβω ότι ο μικρός μου γείτονας ένας 9 χρονος κατάξανθος μπόμπιρας ο οποίος μου θυμίζει τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρός  και τον οποίο λένε Πάρι (τι σύμπτωση) παίζει μαζί μου. Τον πετυχαίνω τα απογεύματα καθώς φουριόζος κατεβαίνει με το ποδήλατο του ή πολλές φορές κοντοστέκεται χωρίς να μιλάει και βλέπει το σπαστό μου ποδήλατο καθώς το ανεβάζω. Δεν μιλάει αρκετά. Δεν δίνει και σημασία - άσε που μπορεί να με υποπτεύεται ή φοβάται. 

Σήμερα όμως το μυστήριο λύθηκε. Καθώς γύρισα από την προπόνηση τον βρήκα έξω απ' την πόρτα να μυξοκλαίει. Τα μάγουλα του είχαν κοκκινίσει, η μύτη του έτρεχε και σιγο μουρμούριζε 'μα είναι μέσα, που είναι, είχες πει ότι δεν θα φύγεις'. Ξαναβγαίνω από το σπίτι, ανοίγω το φως και πιάνουμε κουβέντα. Ο γείτονας είχε φοβηθεί ότι θα έμενε απέξω και μακριά από την μαμά του (αγοράκι δε). Αφού προσπαθήσαμε την προσέγγιση 'παιχταρά μου, μεγάλε μου, θες να πάρουμε τηλέφωνο' μετά συνεχίσαμε με ' έλα να κάτσουμε μέσα, θα σου βάλω να παίξεις playstation (ευκαιρία να το ανοίξω δηλαδή)' αλλά ευγενικά αρνήθηκε. Από την μία σκέφτηκα καλά έκανε το παιδάκι, σου λέει που σε ξέρω ρε φίλε, εγώ μόνο το πατάκι σου αλλάζω κάθε μέρα και σπάω πλάκα μαζί σου αν είσαι τίποτα παράξενος;

Τα κλάματα όμως δεν σταμάτησαν και με έπιασε η καρδιά μου - γιατί έχω και μια ευαισθησία. Άφησα την πόρτα ανοιχτή για να μην φοβάται , έτρεξα στην κουζίνα έβαλα 2 ποτήρια πορτοκαλάδα ένα για μένα ένα γι αυτόν, έβγαλα και ένα μικρό σκαμπό να κάτσει και πιάσαμε την κουβέντα. Στους μεγάλους πάντα ρωτάω τι κάνεις , τι σπουδάζεις με τι ασχολείσαι είναι η αυτόματη ρουτίνα μου. Στους μικρούς τι τάξη πας, που πας σχολείο και αν διαβάζεις. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον τους ξενερώνω όλους με αυτές τις ερωτήσεις αλλά απλά θέλω να ξεκινήσω μια συζήτηση τίποτα πιεστικό! Ο Πάρις μάλλον δεν ενδιαφέρεται και πολύ για το σχολείο άσε που δεν ξέρει πως το λένε το σχολείο που πάει (φανερό μιας και κάθε απόγευμα είναι κάτω) αλλά έτσι όπως είναι και τα σχολεία στην Ελλάδα δεν τον κατηγορώ - βαρετά σε μεγάλο βαθμό και μόνο στις προσπάθειες των εκάστοτε δασκάλων μπορούν οι γονείς να ελπίζουν ότι το παιδί τους θα καταφέρει να βρει κάτι ή να ανακαλύψει κάτι εκτός από τις πάγιες γνώσεις.

Σουρεαλ η σκηνή λοιπόν οι 2 Πάριδες, στην πόρτα να τα λένε και ξάφνου το πρόσωπο του αλλάζει ακούει ασανσερ - ήρθε η μαμά μου φώναξε. Δίνει το ποτήρι πίσω ανοίγει την πόρτα και με το που βλέπει την μάνα του - ηρεμεί. 'Πού είσαι' φώναξε και μετά πιάστηκε στα χέρια της. Ο παιχταράς μου τα είχε χρειαστεί. 

Πιστεύω ότι αύριο το χαλάκι θα είναι στην θέση του!!

Being a Java Code Geek


Yesterday evening I was glad to accept an invitation by the creators and admins of the Java Code Geeks site - to participate in this initiative. It was really an honour to be invited on a site that you read every day and hosts useful and interesting material very often.

It's been almost 2 years that the Java Code Geeks initiative / blog started to roll and it's been really something fresh and new on the Java web content horizon. In the days where Java was loosing momentum in favour or other trending languages - sites like this re-new your excitement and devotion to your favourite language.

Articles and posts are often being hosted and linked on dzone and it seems that the site is gaining even more momentum. I am proud that this was something that started out of Greek Java Developers (Panagiotis Pateraki ,Ilias Tsagkli ,Byron Kiourtzoglou). 

I still insist that there is a lot of potential in my country for leveraging all this technical IT expertise and potential of high quality technical people, developers architects etc. IT development must be something that we should explore and leverage more as a country and nation especially in these 'strange' and 'obscure' times. 

If you are a Java developer, make sure to bookmark the Java Code Geeks site!! 

Last but not least our beloved user group the Java Hellenic User Group has been added on the Java Code Geeks initiatives. Lets get together..and happy java coding!