Thursday, January 27, 2011

10 μέρες με το ipad....και γιατί περιμένω το iphone5

Ο τίτλος είναι σχετικά παραπλανητικός, ίσως για να δώσει έμφαση σε αυτά που δεν έγιναν παρά για το τι έγινε. Προφανέστατα αν ακολουθείς αυτό το blog δεν θα είδες τα πολλά post για τις εμπειρίες μου με το ipad, ναι σωστά κατάλαβες δεν ήταν και πολλές!Αύριο θα επιστρέψει στον κάτοχο του, οπότε τώρα γράφω τις σκέψεις μου.

Από την αρχή που το είδα, είχα μια ελαφρά υποψία ότι σαν συσκευή εγώ προσωπικά και το προφίλ του χρήστη που πρεσβεύω δεν το έχει μεγάλη ανάγκη. Θα ήθελα να μιλήσω λίγο για τα χαρακτηριστικά μου σαν χρήστης.

Οι συνήθειες μου σαν χρήστης.
  • Ως προγραμματιστής/αναλυτής βρίσκομαι συνέχεια με έναν υπολογιστή μπροστά. Ακόμα και στο σπίτι το αγαπημένου iMac  είναι ανοιχτό σχεδόν συνέχεια (όταν είμαι εκεί). Ίσως εξαιτίας δουλειάς και λόξας έχω ιδιαίτερη σχέση με την ιδέα του υπολογιστή - αν θέλω να γράψω κάτι να δω  κάτι ή και να ψάξω νιώθω πάντα πιο βολικά στο desktop μου. Προφανέστατα η δουλειά μου είναι να γράφω κώδικα οπότε εκεί θέλω 2 φορές παραπάνω έναν κανονικό υπολογιστή.
  • Ως χρήστης εδώ και χρόνια έχω γίνει 'ένα' με ένα τηλέφωνο που ήταν και είναι η κορυφαία συσκευή που έχει δημιουργηθεί εδώ και χρόνια. Μιλάω για το iphone το οποίο φυσικά για μένα δεν είναι απλά ένα τηλέφωνο είναι μια συσκευή επικοινωνίας - ένας χαμαιλέοντας επικοινωνιακός που με συνδέει με τον κόσμο της πληροφορίας αλλά και το κοινωνικό μου δίκτυο εν κινήσει και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Σε έναν κόσμο που ένα σύντομο μήνυμα, email ή μια γρήγορη πληροφορία θες να είναι άμεσα στην διάθεση σου το iphone κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ο πιο σταθερός, όμορφος και πρακτικός βοηθός αυτή την στιγμή στην αγορά. 
Που δεν χρησιμοποίησα το ipad
  • Στην καθημερινή μου δουλειά βρίσκομαι συνέχεια μπροστά απο έναν υπολογιστή (mac laptop) ακόμα και όταν πρέπει να βρίσκομαι μέσα σε συναντήσεις τότε το iphone εκεί λειτουργεί σαν γρήγορος τρόπος να ελέγχω τα email μου. Εξάλλου θέλω απλά να δω τι γίνεται και αν πρέπει να απαντήσω κάτι μικρό είμαι μια χαρά αν η απάντηση μου θέλει πραγματικά ώρα και σκέψη είναι σίγουρο ότι θέλω πληκτρολόγιο και διαθεσιμότητα 'resources' όπως κώδικας, σελίδες αναλύσεων και άλλα! 
  • Σε ταξίδι. Να τονίσω ότι αυτές τις 10 μέρες δεν έτυχε να κάνω κάποιο εταιρικό ταξίδι για δουλειά - αλλά από την προηγούμενη μου εμπειρία όταν είμαι για δουλειά πρέπει να έχω σχεδόν πάντα κανονικό υπολογιστή μαζί μου όπου θα μπορώ να γράφω μεγάλα κείμενα (ανάλυσης,specification) η σε εργαλεία προγραμματισμού για να κάνω διορθώσεις και test.
  • Στο σπίτι. Εδώ είναι η μισή αλήθεια. Δεν χρησιμοποίησα το ipad στο σπίτι όσο φανταζόμουν ότι θα το έκανα! Πχ ακόμα και όταν δεν ήμουν στο υπολογιστή και κάποιο email έφτανε, έβρισκα πιο εύκολο να βγάλω το iphone απο την τσέπη και να δω την πληροφορία ή να στείλω ένα μικρό sms ή Kik απο το να παίξω με το ipad.
  • Δεν το χρησιμοποίησα για να δω πράγματα στο internet - ίσως γιατί είμαι εθισμένος στον τρόπο browsing  στον υπολογιστή και στο επικοινωνιακό multitasking δηλαδή καθώς βλέπω κάτι θέλω να κάνω κάποιο twit, να ανοίξω ένα έγγραφο και παράλληλα να μιλάω στον φίλο μου σε κάποιο messenger. 
  • Νόμιζα ότι θα μπορούσα να αγοράσω το αγαπημένο μου περιοδικό (wired) αλλά για την ώρα δεν είναι διαθέσιμο απ' το App Store της Ελλάδα και απογοητεύτηκα. Από την άλλη  επειδή δεν έχω και πολύ χρόνο τα τελευταία χρόνια - διαβάζω βιβλία και περιοδικά όταν βρίσκομαι μέσα σε Μ.Μ.Μ . Σκέφτομαι πόσο βολικό είναι που έχω το περιοδικό στην τσάντα μου και το κουβαλάω μαζί μου, δεν θα έκανα το ίδιο με το ipad.
Που το χρησιμοποιήσα
  • Στο κρεβάτι για να δω ταινίες - σε αυτό το πράγμα είναι φοβερό, φορτώνεις την ταινία και απολαμβάνεις.
Που νομίζω θα ήταν χρήσιμο
  • Όπως πολλοί προγραμματιστές έτσι και εγώ έχω αρκετά τεχνικά βιβλία και αγοράζω συνέχεια πολλά τέτοια. Στο σπίτι έχω γεμίσει πια την μικρή μου βιβλιοθήκη, με τα χρόνια παρατήρησα ότι μεγάλο αριθμό αυτών των βιβλίων τα διαβάζω διαγώνια ή συγκεκριμένα κεφάλαια που με ενδιαφέρουν και όχι όλα. Άρα φαντάζομαι αυτή την λίστα με τα τεχνικά βιβλία θα ήθελα να την έχω άμεσα διαθέσιμη σε μια συσκευή σαν το ipad για να μπορώ να βλέπω γρήγορα πληροφορίες ή να ψάχνω κάτι. Τα τεχνικά βιβλία είναι μια διαφορετική ιστορία από τα λογοτεχνικά! Τα βιβλία είναι εργαλεία και πολλές φορές παρόλο που έχω αγοράσει το κανονικό βιβλίο χρησιμοποιώ την ηλεκτρονική του μορφή (τεράστια pdf) μιας και μπορώ να κάνω Search. Πχ ψάχνω για συγκεκριμένες λέξεις ή κεφάλαια - πράγμα όχι τόσο πρακτικό όταν έχεις το βιβλίο . Ξέρω ότι μερικοί θα αναφέρουν το kindle. Προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η συσκευή, δεν με εντυπωσιάζει η οθόνη του, ούτε η μορφή του αλλά ούτε και το πληκτρολόγιο του. Από την άλλη ειναι κρίμα να έχω δώσει πχ 500-800 euro για να έχω ένα ipad για κάνω search σε pdf (μπορώ να το κάνω και στον υπολογιστή).

Για όλους τους παραπάνω λόγους - θεωρώ ότι δεν χρειάζομαι το iPad και δεν νομίζω να ξοδέψω λεφτά για την αγορά του - αντίθετα σίγουρα θα δώσω λεφτά (αν υπάρχουν χαχα) για την νέα έκδοση του iphone. Αυτή η συσκευή είναι το πολύ-εργαλείο μου, είμαι κατά ενθουσιασμένος με την σταθερότητα, κατασκευή αλλά και γενικά εμπειρία του iphone4 είναι το καλύτερο smartphone ever και κάθε νέα προσθήκη για μένα είναι ένας ακόμα λόγος για μια νέα χρήση. Π.χ το  iphone4 εκθρόνισε οριστικά την φωτογραφική μηχανή απο τα ταξίδια μου ή κοινωνικές εκδηλώσεις.

Το iPad είναι μια άριστη συσκευή - ακριβή αρκετά και θα ένιωθα άσχημα αν είχα δώσει χρήματα και τελικά να μην την χρησιμοποιούσα. Για όσους θιχτούν να πω ότι κρίνω την συσκευή βάση των δικών μου συνηθειών και αναγκών - για άλλους που δεν έχουν τόσο στενή σχέση ή εξάρτηση με ένα desktop ή δεν γουστάρουν τα κινητά το ipad και κάθε είδους παρόμοια συσκευή μπορεί να είναι ο ιδανικός συμβιβασμός μεταξύ υπολογιστή και τηλεφώνου - smartphone. 

 Άρα περιμένω με ενδιαφέρον το νέο iphone!

Monday, January 24, 2011

system.out.println("τι είναι τέχνη");

Ένα ευχάριστο και αναπάντεχο διάλειμμα στην ρουτίνα της καθημερινής δουλειάς μας περίμενε σήμερα στο γραφείο. Εκτός από την κοπή της πίτας είχαμε και σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο μια έκθεση από φωτογραφίες και έργα συναδέλφων! E ναι λοιπόν και εμείς τα geek κρύβουμε καλλιτέχνες μέσα μας! Ωραία δραστηριότητα γιατί ζωή και ενδιαφέροντα πρέπει να υπάρχουν και μακριά από την πληροφορική και αυτό είναι κάτι που μερικοί από εμάς (της πληροφορικής)  το ξεχνάμε ενίοτε.

Υπήρχε όμως μια ακόμα έκπληξη, στα πλαίσια της μικρής μας έκθεσης είχαμε και μια μικρή αλλά πολύ ωραία και ανάλαφρη παρουσίαση / συζήτηση από τον σκηνοθέτη/ σκηνογράφο Πάρι Μέξη.Μια μικρή αναδρομή στην ιστορία και εξέλιξη της τέχνης αλλά και το τι θεωρούσαμε παλιά και τώρα ως τέχνη. Δεν γνώριζα πολλά για τον κύριο Μέξη αλλά νομίζω ότι θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να τον δω σε ανάλογη πιο μεγάλη παρουσίαση για το ίδιο θέμα!

Ένα απο τα έργα που συζητήσαμε ήταν και αυτό. Έχει πλάκα αλλά όλοι τελικά μετά απο συζήτηση εκμηστηρευτήκαμε ότι ένα και μόνο συγκεκριμένο πράγμα ήρθε στο μυαλό μας! Τέχνη ;)

Saturday, January 22, 2011

H ιρανική έκδοση του Apple store :P

Ένας φίλος τρελός αρκετά, κάνει διακοπές στο Ιράν (είπα τρελός ). Μου έστειλε τα χαιρετίσματα σε κάτι που ξέρει ότι έχω αδυναμία! Thanks S ;). Steve ζεις εσύ μας οδηγείς ακόμα και στο Ιραν της επανάστασης!

Apple store in Iran

Aντίο σε έναν φίλο απο λαμαρίνα που δεν μου κράτησε ποτέ κακία.

Αγαπητέ αναγνώστη το παρακάτω post ίσως να μην το βρεις τόσο ενδιαφέρον - μιας και έχει να κάνει με μια αναδρομή στο παρελθόν - προσωπική. Αν αποφασίσεις να διαβάσεις βάλε έναν καφέ και κάνε μου παρέα :).

Τελικά...
Ξεκινάω ανορθόδοξα,ανάποδα. Τα υλικά αγαθά δεν έχουν ψυχή και ούτε ποτέ θα αποκτήσουν (εκτός και αν ανήκεις και εσύ στην ομάδα των ανθρώπων που πιστεύουν ότι εκτός από εξωγήινους βιολογικής σύνθεσης υπάρχουν και τα Transformers :) ). Εμείς οι άνθρωποι τους δίνουμε μια τέτοια υπόσταση με το να τα συσχετίζουμε με στιγμές από την ζωή μας, μικρές μεγάλες και άλλα βιώματα. Μέσα από όλα τα προηγούμενα ένα άψυχο αντικείμενο στο μυαλό μας αποκτάει ζωή, χαρακτήρα και στο τέλος δημιουργείται ένα εικονικό δέσιμο. Για κάτι τέτοιο θέλω να γράψω σήμερα, χωρίς βέβαια να ξεφύγω από τα όρια της λογικής και του ρεαλισμού. Μια λογική που λέει ότι μερικά εκατοστά πιο κάτω  αν βρισκόταν  ένα από τα γυάλινα θραύσματα που σφηνώθηκαν στο μέτωπο μου τότε αυτή την στιγμή θα είχα χάσει σχεδόν σίγουρα το αριστερό μου μάτι ή λίγα εκατοστά πιο δεξιά να χτύπαγα στην κολόνα της ΔΕΗ σύμφωνα με τον μηχανικό μπορεί και να μην ζούσα και να μην με προστάτευε καμία λαμαρίνα Τώρα είμαι καλά - ήμουν τυχερός δεν έπαθα κάτι σοβαρό και το λιγότερο που νιώθω ότι θέλω να κάνω είναι γράψω μερικά πράγματα για ένα τέτοιο δέσιμο γιατί υπήρχε άσχετα αν δεν το παραδεχόμουν, γιατί ίσως νιώθω κάποιες τύψεις από ένα τυχαίο λάθος, γιατί ίσως είναι άσχημο να καταστρέφεις άθελα σου τον κόπο κάποιων άλλων - για όλα αυτά μαζί.
Αρκετά παλιά
Όπως έχω γράψει είμαι γόνος ναυτικής οικογένειας.Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ο πατέρας μου γυρίζει πάνω κάτω τον κόσμο με τεράστια σιδερένια κλουβιά.  Πλούσια οικογένεια δεν είμαστε ποτέ ούτε και αρκετά φτωχοί και αυτό χάρη στην θυσία των γονιών μου ο ένας στην θάλασσα και ο άλλος στο σπίτι να προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα. Από το τίποτα ξεκίνησαν χρεώθηκαν και κατάφεραν να πάρουν ένα σπίτι και με έναν άνθρωπο να συνεισφέρει προσπαθούσαν να τα καταφέρουν καθώς δεν έλειψε ποτέ τίποτα για τα παιδιά τους. Όλο αυτό μπορεί να ακούγεται δακρύβρεχτο ή λίγο 'λαϊκό' αλλά δεν παύει να είναι εν - συντομία μια ρεαλιστική ιστορίας μιας μικρο - μέσω αστικής Ελληνικής οικογένειας.

Με το βάρος ενός δανείου σε σπίτι και παρόλο που αρκετοί ρωτούσαν μιας και το επάγγελμα του πατέρα μου ήταν τέτοιο - δεν είχαμε καταφέρει να αποκτήσουμε αυτοκίνητο. Από μικρή ηλικία λοιπόν έμαθα και εγώ όπως και πολλά άλλα παιδιά, τι πάει να πει λεωφορείο , ΚΤΕΛ,   περπάτημα μερικές φορές τραίνο (αν και εμείς εδώ στα δυτικά δεν είχαμε μέσα σταθερής τροχιάς). Θυμάμαι τους γονείς μου να με παίρνουν από το χέρι και να ανεβαίνω τα σκαλιά του μπλέ λεωφορείου (τα παλιά) που μου φαίνονταν τόσο τεράστια. Να ρίχνω κέρματα για εισιτήριο, να παρακολουθώ τον κλασικό κουτοπόνηρο Έλληνα να ρίχνει μαζί με τα εικοσάρικα και κουμπιά (πόσο γελοίοι και γύφτοι ήμασταν και είμαστε) αλλά και τους τροφαντούς αδιάφορους οδηγούς με τα μαύρα γυαλιά να γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι - τα παράπονα του κόσμου - όταν έκανα να έρθουν 40-50 λεπτά, όταν στο τέλος της βάρδιας το βράδυ έκοβαν από μόνοι τους τα δρομολόγια για να πάνε σπίτι τους πιο γρήγορα, όταν έτρεχαν και το κάνουν ακόμα σαν τρελοί στο τελευταίο δρομολόγιο για να παραδώσουν. Έτσι κάπως εξηγείται και η απέχθεια μου σε μερίδα επαγγελματιών αλλά και κρατικών υπηρεσιών.

Περνούσαν τα χρόνια και οι δυσκολίες οι οικονομικές ήταν εκεί. Καθώς μεγάλωνα καταλάβαινα σε ένα βαθμό τα οικονομικά αδιέξοδα και θυμάμαι ακόμα τις συζητήσεις ότι του χρόνου θα πάρουμε αμάξι, του χρόνου θα πάρουμε αμάξι να πάμε στο χωρίο. Τα χρόνια περνούσαν , δεκαετία του 80, κάποια στιγμή μεγάλη κρίση και στην ναυτιλία. Είχε γίνει η συζήτηση που άκουγα ΠΑΝΤΑ όταν ξεκίνησα να βαριέμαι και μόνο την ιδέα ότι θα πρέπει να μπω ξανά στο λεωφορείο.

Ήταν κάτι Κυριακές ειδικά στην καθιερωμένη βόλτα στον παππού που έπρεπε να πάμε στην Σαλαμίνα - η χειρότερη μου. Λεωφορείο να πάμε προς την Νίκαια, μετά άλλο ένα να πάμε στο Πέραμα μετά καραβάκι μετά περπάτημα. Δεν θα ξεχάσω και τις επισκέψεις στους γιατρούς, στο ΝΑΤ στον Πειραιά - λεωφορείο κολλημένο στο λιμάνι ή στον Κορυδαλλό  πρωί πρωί με μία αίσθηση αναγούλας καθώς πιανόσουν από τα δερμάτινα λουριά (αν έφτανα). Φυσικά εκτός από αυτά είχαμε και τις καλοκαιρινές εξορμήσεις στο χωριό - με το ΚΤΕΛ . 10 και 12ώρες..να μετράω τις στάσεις μια προς μια, Λαμία, Λάρισα, άντε φτάσαμε Θεσ/νικη ουφ..έλα λίγο ακόμα Καβάλα, ναι σε λίγο χαράζει Ξάνθη - επιτέλους τέλος φτάσαμε ξημερώματα να το αυτοκίνητο του συγγενή μας περιμένει να μας παραλάβει.

Κάποιες φορές όταν ήμουν αρκετά πιο μικρός πηγαίναμε με το αεροπλάνο, εκεί μάλλον ξεκίνησε και η μεγάλη μου αγάπη γι΄ αυτά. Μόλις είχα ξεκινήσει να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο και αυτές οι τεράστιες μηχανές όπου έκανα τρομακτικό αλλά συνάμα δυνατό θόρυβο μαζί με την εικόνα του ουρανού και τα σύννεφα με τρέλαιναν. Δώσε μου αεροπλάνο και πάρε μου την ψυχή  έλεγε η μάνα μου - αν και μου θύμιζε κάτι που είναι αλήθεια και τώρα - ότι έχω μάλλον ακριβά γούστα και φταίει και αυτή σε αυτό χε χε χε.

Ήρθε η στιγμή
Ένα καλοκαίρι καθώς ο πατέρας μου είχε γυρίσει από ένα μπάρκο μεγάλο (σε γκαζάδικο αν θυμάμαι καλά) η συζήτηση θα πάρουμε αμάξι απέκτησε άλλο ενδιαφέρον. Πήγαινα τρίτη δημοτικού. Είχε έρθει η στιγμή. Μαζί με κάποιους θείους μου που ήξεραν πιο πολλά από αμάξια ο πατέρα μου ένα καλοκαίρι με πήρε και ξεκινήσαμε μια βόλτα εδώ κάτω στον Κηφισό στις διάφορες αντιπροσωπίες. Εντάξει ομολογώ είχα καταχαρεί. Απίστευτο θα παίρναμε αυτοκίνητο - τέρμα τα λεωφορεία τέρμα το να ξυπνάς από τις 8 το πρωί την Κυριακή για να περιμένεις 40 λεπτά να περάσει το λεωφορείο, τέρμα το καλοκαίρι το μισητό κτελ και οι 10-12 ώρες ταξίδι στριμωγμένος σε ένα παλιό Mercedes που έμπαζαν τα παράθυρα στην Εθνική. Εκτός από τις προσδοκίες στην εύκολη μετακίνηση (ως κλασικός τεμπελάκος και παιδί) μου άρεσε αρκετά η ενασχόληση για την αγορά μιας 'μηχανής΄ είτε έχει ρόδες είτε είναι υπολογιστής. Το σπίτι γέμιζε με γυαλιστερά φυλλάδια και ωραίες φωτογραφίες από τις διάφορες μάρκες, συζητήσεις με θείους και γνωστούς, λεφτά χαρακτηριστικά. Έπαιρνα μερικά στο δωμάτιο μου και τα διάβαζα, δεν ήξερα τι έλεγαν ουσιαστικά αλλά το έβρισκα εξαιρετικά ενδιαφέρον ένα από αυτά, ένα τέτοιο γυαλιστερό θα γινόταν δικό μας.

Από το Citroen στην Opel
Βάση τα οικονομικά δεδομένα και τις δυνατότητες, συνάμα η πίεση του χρόνου μιας και υπήρχε ακόμα ένα σχετικό δικαίωμα που έχει πια καταργηθεί για τους ναυτικούς να έχουν μείωση φόρου στην αγορά (γι'αυτό και οι κόκκινες πινακίδες - εκτός από τους ομογενείς κάποτε είχαν και οι ναυτικοί κόκκινες πινακίδες - μπορούσες να ξεχωρίσεις τα αμάξια) ο πατέρας μου είχε τρελαθεί με μια Citroen Millesime. Το μοντέλο αυτό ήταν λιγο πριν έρθει στην παραγωγή η γνωστή σε πολλούς Xantia. Το είχε διαλέξει σε χρώμα χρυσαφί ήταν πιο μεγάλο από τα μικρότερα BX και οφείλω να ομολογήσω είχε ένα κάποιο κύρος για τα λεφτά του και την κατηγορία του. Επίσης ήταν από τις τελευταίες Citroen που είχαν την περιβόητη υδροπνευματική ανάρτηση. Με βάση λοιπόν τα χρήματα αλλά και τα γούστα, ένα μεσημέρι και οι 2 μου γονείς φεύγουν με την προκαταβολή στο χέρι να κλείσουν μια χρυσαφένια υδροπνευματική Millesime. Μετά από 2 ώρες και ενώ περιμέναμε σπίτι, έρχεται ο πατέρας μου μας αγκαλιάζει σχετικά συγκινημένος (το πρώτο μας αμάξι βλέπεις) και μας λέει - παιδιά αυτό θα είναι το αμάξι μας σε μερικές εβδομάδες θα το πάρουμε. Βγάζει το φυλλάδιο και μας δείχνει τον φίλο για τον οποίο αφιερώνω σήμερα όλες αυτές τις αράδες. Ένα  Opel Vectra (A)  GLS 1.6 τότε με μπάρες πλευρικές και πρώτης γενιάς ABS.

Μα τι έγινε ρώτησα. Πήγαν στην αντιπροσωπεία της Citroen στην Ιερά Οδό (υπάρχει ακόμα) με τα λεφτά στο χέρι και τους είπα ότι δεν μπορούσαν να φέρουν άλλο Millesime από το εργοστάσιο η γραμμή παραγωγής είχε κλείσει και μερικά που είχαν μείνει πωλήθηκαν αλλού - επίσης δεν μπορούσε να το πάρει και στο χρώμα που ήθελε. Απογοητευμένος περπάτησαν με την μητέρα μου προς τα πίσω και ξαφνικά στο δρόμο - περνάει από μπροστά τους ένα Opel Vectra κατακαίνουργο με αυτό το παράξενο βυσσινί χρώμα που ήταν από τα πρώτα που είχε φορέσει - γυαλιστερό (τότε ήταν στην μόδα τα μεταλλικά χρώματα  σαν εξτρα). Το είχε δει πριν 1 χρόνο στην Πορτογαλία σε ένα ταξίδι όταν είχε πρωτοβγεί, ήταν ακριβότερο από την Citroen αλλά τους άρεσε και το αγόρασαν μέσα σε μία ώρα!!!!

Φοβερές στιγμές θα είχε και ηλεκτρικά παράθυρα (τότε) το 1992 το θεωρούσα εξαιρετικά cool factor, θα είχε επίσης αυτό το περίφημο ABS και μπάρες προστασίας.

1992-2011
Σχεδόν 20 χρόνια. Θυμάμαι την ημέρα που το έφερε ο πατέρας μου από την αντιπροσωπεία. Το δημοτικό μου ήταν 5 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μας αλλά όλο καμάρι ήρθε  - είχε πλαστικά πάνω στα καθίσματα, μύριζε καινούργιο και το χρώμα του ήταν τέλειο για μένα τότε γυαλιστερό - έλαμπε.Επίσης αρκετά διαφορετικό από τα άλλα χρώματα αυτοκινήτων τότε. Είχαμε μια τάση οικογενειακός να θέλουμε κάτι ελάχιστα διαφορετικό στα μέτρα των δυνατοτήτων μας. Τα πρώτα ταξίδια και οι βόλτες δεν άργησαν. Το ΚΤΕΛ πια σταμάτησε τα καλοκαίρια που επέστρεφε ο πατέρας μου το Vectra γέμιζε με το οικογενειακό βάρος και μας πήγαινε στο χωριό. Για πρώτη φορά είχαμε δικό μας αμάξι - μπορούσαμε να πάμε όπου θέλαμε οικογένεια χωρίς να σπάμε σε αμάξια συγγενών. Τα πρώτα χρόνια μάλωνα με τα ξαδέρφια μου αλλά και συμμαθητές για το ποιο αμάξι είναι καλύτερο. Το κλασικό σύνδρομο προστατευτισμού που έχει κάθε παιδάκι για κάτι που ανήκει στην οικογένεια. Με τον συμμαθητή τον Γιώργο (τότε) στο γυμνάσιο αν το Vectra μας ήταν καλύτερο από την Lancia D ή τα ξαδέρφια μου που τότε ένας θείος είχε αγοράσει ένα Audi Avant το οποίο ήταν φυσικά μια κλάση παραπάνω από το  μέσο γερμανικό μας γαϊδουράκι σαν ποιότητα και μηχανή αλλά εγώ όφειλα να υπερασπιστώ με όλη μου την δύναμη και γνώσεις το δικό μας - χαχα. Στο τέλος..απλά έλεγα ναι αλλά το χρώμα μας είναι πολύ πιο όμορφο απ' το δικό σας.Παιδί ήμουν τόσο καταλάβαινα.

To disconnect
Τα χρόνια περνούσαν και το αυτοκίνητο έπαιρνε ζωή κάθε καλοκαίρι, τον υπόλοιπο χρόνο ήταν ακίνητο - ο πατέρας μου ταξίδευε, η μητέρα μου μετά από ένα παλιότερο ατύχημα με το αμάξι του παππού (all together)  είχε φοβηθεί αρκετά και δεν έλεγε να πάρει δίπλωμα και εγώ ούτε 18 για να βγάλω δίπλωμά. Κάπου εκεί ξεκινάει το disconnect μου με τα αμάξια.  Αυτοκίνητο υπήρχε ακίνητο εγώ όλο και πιο πολύ έβρισκα νόημα σε μια Αθήνα που ξαφνικά από το 2000 και μετά είχε γεμίσει αμάξια - να μετακινούμε με ΜΜΜ και λίγο μετά το ΜΕΤΡΟ. Τα 18 έφτασαν ίσως και μια ανησυχία της μητέρας μου ως μόνη αντιπρόσωπο στο σπίτι για μένα - και δίπλωμα δεν έβγαλα - ήρθε η Αγγλία σπουδές και επιστρέφω στην Ελλάδα στα 24-25 χωρίς δίπλωμα πριν πάω φαντάρος και το vectra μας..να μην έχει καταφέρει να γράψει ούτε 100.000 χιλιόμετρα. Αντίθετα είχε αρχίσει να βγάζει φθορά εξαιτίας ακινησίας. Αλλάζαμε μπαταρία κάθε χρόνο, λάστιχα πιο συχνά, πλαστικά στα τζάμια απο την υγρασία.

Λίγο πριν παρουσιαστώ λοιπόν παίρνω το δίπλωμα και ξεκινάω τις πρώτες βόλτες. Τα χρόνια είχαν περάσει 100αδες άλλα πιο όμορφα και σύγχρονα αμάξια ήταν στον δρόμο - αλλά και η ίδια η πόλη δεν προσφερόταν για βόλτες με ένα αμάξι 3ων όγκων. Εκεί ξεκινάει το δεύτερο disconnect. Παρκάρισμα ο μεγάλος μου εφιάλτης. Όταν πρωτοβρέθηκα στην δύσκολη θέση να οδηγήσω στο κέντρο της Αθήνας και μου ζητήθηκε να παρκάρω από την μία είχα μια απίστευτη αυστηρότητα ίσως γιατί δεν ήθελα με τίποτα να πάθει το αμάξι κάτι (μου είχε μείνει αυτός ο κόπος και η αγωνία για το πρώτο μας αμάξι χαραγμένη) - άρα δεν το πέταγα σχεδόν ποτέ πάνω σε πεζοδρόμιο σε παλιόδρομους και πάντα έιχα το άγχος μην πάθει κάτι. Δεν μπορούσες που δεν μπορούσες να βρεις parking - και δεν άργησα να αποφασίσω ότι δεν μπορώ αυτό το άγχος και την αγωνία. Με το καιρό αυτός ο προβληματισμός μεγάλωσε μαζί με την ευθύνη να μην κάνω καμία ζημιά ώσπου τελικά αποφάσισα ότι η οδήγηση σε αυτή την πόλη δεν ήταν ούτε χρηστική ούτε έκανε καλό στα νεύρα μου αλλά δεν μου προσέφερε και μεγάλες συγκινήσεις. Τα γενναία αλλά λίγα 75 άλογα του φίλου μας - το έκανα αργό και κουραστικό στο πρώτη- δευτέρα της πόλης και έπαιρνε λίγο ανάσες με την σχετικά τίμια ροπή του ή όταν το φόρτωνες - σε μεγάλους δρόμους που έδειχνε να του πάνε πιο πολύ οι μεσαίες στροφές και ταχύτητες πάνω από 100.

Τα τελευταία χρόνια παρόλο που πια δεν το είχαμε παροπλισμένο τον χειμώνα και το κυκλοφορούσα, το χρησιμοποιούσα μόνο για να πάω στην προπόνηση μου μιας και δεν προλάβαινα από την δουλειά - για λίγα ψώνια και καμία βόλτα κοντινή. Ένιωθα πάντα πιο ελεύθερος να περπατώ ή να ποδηλατώ αλλά και να ταξιδεύω με αεροπλάνο. Η οδηγική ευχαρίστηση είχε απλά χαθεί ίσως και εξαιτίας παλαιότητας και σε μερικές στιγμές - ιδιαίτερα σε γλιστερό δρόμο η έλλειψη σύγχρονου συστήματος ESP αλλά και πιο σύγχρονου υδραυλικού ήταν πια φανερή.

Ο φίλος μας όμως δεν μου κράταγε κακία ποτέ, δούλευε άριστα πάντα, μου έκανε την δουλειά και ας τον παρατούσα για μέρες βρώμικο.

Μάλλον θα σε έχω κουράσει μέχρι τώρα οπότε...θα τελειώσω για δεύτερη φορά!


Σήμερα όταν το είδα να το παίρνει ο γερανός για τελευταία φορά βούρκωσα ομολογώ. Δεν λυπάμαι την λαμαρίνα, βούρκωσα γιατί θυμήθηκα όλη αυτή την οικογενειακή προσπάθεια και το μεγάλο θέλω για χρόνια που μας είχε ποτίσει - τι να κάνουμε δεν μπορούσαμε να έχουμε αμάξι. Βούρκωσα γιατί ένα λάθος μου - κατέστρεψε κάτι, που ναι μεν τα περιγράφω γλαφυρά εδώ και λίγο συγκινημένος - αλλά άλλοι ζορίστηκαν πραγματικά για να το αποκτήσουν. Ίσως οι τύψεις, ότι πρέπει να είμαι ακόμα πιο εγκρατής και να μην ξεχνάω ποτέ ότι όλα τα υλικά πράγματα μπορείς να τα αντικαταστήσεις πράγματι αλλά πρέπει να ζοριστείς και να δουλέψεις για να τα αποκτήσεις και δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες για όλα αυτά που κάνουν οι γονείς μας για εμάς.


Αντίο λοιπόν καλέ μου 'λαμαρινένιε' φίλε...after all χαίρομαι που είμαι ζωντανός και μπορώ να σε αποχαιρετήσω.





Αγαπητέ αναγνώστη τώρα ξαναδιάβασε την πρώτη παράγραφο ;) ευχαριστώ.

Sunday, January 16, 2011

δοκιμάζοντας το ipad

Δάνεισε σε ένα geek το αγαπημένο σου gadget για μερικές μέρες και θα σε αγαπάει για πάντα αν και στην περίπτωση της συντρόφου μου- δεν νομίζω να υπάρχει θέμα ;).  Σκέφτομαι σοβαρά την αγορά της επόμενης έκδοσης του ipad (μιας και πλησιάζει αρκετά η περίοδος που θα γίνει διαθέσιμο - και κρατήθηκα τα Χριστούγεννα) αλλά μέχρι τώρα δεν μπορούσα να το τεστάρω όπως θα ήθελα, με τα δικά μου στοιχεία πάνω και ενσωματωμένες τις δικές μου υπηρεσίες. Για 10 μέρες λοιπόν θα   το κρατήσω σπίτι για να δω σε τι είναι καλό σε τι όχι, αν αξίζει έστω και σαν gadget. Δεν λέω, είμαι λάτρης των προιόντων της Apple και για συσκευές όπως το iphone το οποίο με έχει κλειδώσει σαν αγοραστή δεν το σκέφτομαι αλλά για το ipad θα ήθελα μια δεύτερη ματιά και review. Μέσα σε αυτές τις ημέρες το μόνο που δεν θα κάνω είναι ένα ταξίδι (θα ήθελα να το δοκιμάσω και εκεί) αλλά δεν πειράζει, η υπόλοιπη καθημερινότητα μετράει. Εξάλλου τι νόημα έχει να πάρεις μια τέτοια συσκευή αν δεν την χρησιμοποιείς αρκετά. 

Θα ακολουθήσουν λοιπόν αυτές τις μέρες εντυπώσεις αλλά και τα δικά μου how το καθώς θα ανακαλύπτω από την αρχή το ipad και αυτά που προσφέρει.

Thursday, January 13, 2011

Η όμορφη ασχήμια της Αθήνας και της καθημερινότητα μας.

Την φωτογραφία την τράβηξε η σύντροφος μου σε μία βόλτα μας στο κέντρο μετά από παράκληση δική μου - μιας και με έπιασε φωτογραφικός οίστρος. Με το που βλέπεις αυτή την εικόνα νιώθεις διάφορα. Είναι κατά μία έννοια μια πολύ οικεία  κατάσταση - άρα μπορείς να σκεφτείς  την σύγχρονη Αθήνα που μας πληγώνει αλλά αγαπάμε. Από την άλλη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σαν συμβολισμός της κατάστασης στην κοινωνία και το κράτος μας, στέκεται εκεί παρατημένη, με ένα σωρό σκουπίδια πάνω της, κανείς δεν ενδιαφέρεται κανείς δεν θα κάνει κάτι. Έχουμε γίνει λίγο μοιρολάτρες ίσως και παράξενοι. Η ασχήμια γύρω μας γίνεται γνώριμη σε λίγο θα την θεωρούμε cult! 

Μετάξι & Μπουρμπερι

Wednesday, January 12, 2011

το νέο μου ποδηλατικό κράνος!

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι το νέο μου αλλά το πρώτο μου.Είναι το Bondtanger Convert. Μιας και αμάξι γιοκ όπως λένε και οι φίλοι μας απέναντι αλλά και τα συνδικάτα των ΜΜΜ φροντίζουν να χάσουμε τα παραπάνω κιλά των εορτών το ποδήλατο από εδώ και πέρα θα μπει πιο πολύ στην καθημερινότητα μου με την ανάλογη προσοχή φυσικά. Ουσιαστικά οι μεταβάσεις για προπόνηση θα είναι on bike - judo ποδηλασία με άλλα λόγια + η μετάβαση στου δουλειά!Ήθελα καιρό να πάρω κράνος αλλά δεν μου άρεσαν τα σχήματα - χρώματα.Τελικά βρήκα αυτό που πραγματικά ήθελα, μαύρο (Darth Vader με μια πινελιά δική μου χαχα - και πολύ καλής ποιότητας. Το προμηθεύτηκα από το cyclist.gr η τιμή 50 euro (δικέ μου thanks για την εξυπηρέτηση).

New bike helmet 3

New bike helmet

New bike helmet

Καλό ε; Αυτά καλή ποδηλατική συνέχεια σε όλους, με φωτάκια και κράνη ιδιαίτερα την νύχτα και φυσικά τον απαραίτητο εξοπλισμό.

τελικά τι είναι το ΑΜΚΑ; κανείς δεν ξέρει.

Αυτές τις ημέρες απέκτησα αρκετές απορίες για το ελληνικό σύστημα υγείας και τις διάφορες υπηρεσίες. Μερικές τις έβαλα και σαν ερωτήματα - ανοιχτή επιστολή στο προηγούμενο post (δες κάτω). Είπα όμως να απευθυνθώ και στις ίδιες τις υπηρεσίες. Η ερώτηση που με βασανίζει τελικά το ΑΚΜΑ τι είναι; Απο την απάντηση που έλαβα - δες παρακάτω κατάλαβα ότι το ΑΜΚΑ ειναι κάτι που το χρησιμοποιείς στα ΚΕΠ ή στο ειδικό υπαλληλο ΑΜΚΑ στις εκάστωτε υπηρεσίες. Δηλαδή με κάθε νέο πληροφοριακό σύστημα έχουμε και έναν υπάλληλο - proxy - οποιο αναλαμβάνει την διασύνδεση του συστήματος με την παρουσία σου - και τον εκάστωτε οργανισμό. 

Μπορείτε να με βοηθήσετε; Έστειλα ξανά  email ότι δεν καταλαβαίνω την απάντηση - με καλή διάθεση!



From: "Paris Apostolopoulos" <javapapo@mac.com>
Sent: Tuesday, January 11, 2011
Subject: Ερώτηση ασφαλισμένου ΙΚΑ - η κάρτα ΑΜΚΑ είναι άχρηστη;

> Γεια σας και χρόνια πολλά!
>
> Πριν απο λίγο επικοινώνησα με την υπηρεσία ραντεβού του ΙΚΑ για να
> κλείσω μια συνάντηση για τις επόμενες μέρες. Στο τηλεφωνικό κέντρο ο
> υπαλληλος με ρώτησε τον αριθμό μητρώου ΙΚΑ . Επειδή εξαιτάις
> ατυχήματος έχω χάσει τα επίσημα βιβλιάρια του ΙΚΑ, θεώρησα σωστό να
> του δώσω τις πληροφορίες απο την επίσημη ΚΑΡΤΑ ΑΜΚΑ που μου έχει
> σταλεί απο το ίδιο το ΙΚΑ!
>
> Ο υπαλληλος με ενημέρωσε ότι δεν μπορεί να βρει στοιχεία ή να
> επιβεβαιώσει ότι είμαι εγώ ο ίδιος με βάση αυτά τα στοιχεία!
>
> Αναρωτιέμα σε τι τελικά μας χρησιμεύει η κάρτα του ΑΜΚΑ και αν τελικά
> θα μπορέσει να αντικαταστήσει το παλαιοληθικό σύστημα βιβλιαρίων του
> εκάστωτε οργανισμού ασφάλισης!
>
> Ευχαριστώ για τον χρόνο σας  και την όποια απάντηση!


ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αξιότιμε κύριε.
ΓΕΝΙΚΑ τι ισχύει:
Οι φορείς που είναι υπεύθυνοι για την απόδοση ΑΜΚΑ και τη μεταβολή των στοιχείων ατόμου είναι τα ΚΕΠ και τα γραφεία ΑΜΚΑ των ασφαλιστικών φορέων. Κάθε ενδιαφερόμενος θα πρέπει να πάει σε κάποιο ΚΕΠ ή γραφείο ΑΜΚΑ με την ταυτότητά του προκειμένου να του απονεμηθεί ΑΜΚΑ ή να διορθώσει τα ατομικά του στοιχεία. Θα του δώσουν μία βεβαίωση ΑΜΚΑ που υποκαθιστά την κάρτα ΑΜΚΑ μέχρις ότου αυτή ταχυδρομηθεί στο σπίτι του.

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ:
Τα τμήματα του ΙΚΑ έχουν υπάλληλο που διαχειρίζεται το μητρώο του ΑΜΚΑ. Με την υπόδειξη της ταυτότητάς σας λοιπόν μπορείτε ανα πάσα στιγμή να ενημερωθείτε για τον ΑΜΚΑ σας. Εάν δεν έχετε ΑΜΚΑ, ο υπάλληλος μπορεί επι τόπου να σας απογράψει.

Παραμένουμε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνηση.

Γραφείο Εξυπηρέτησης ΑΜΚΑ ΗΔΙΚΑ ΑΕ.
Τηλ. 210 9282100
e-mail: amka@idika.gr


Tuesday, January 11, 2011

Επιστολή στον υπουργό υγείας - γραφειοκρατία και παραλογισμός στα νοσοκομεία

Κύριε Υπουργέ

Την περασμένη εβδομάδα είχα ένα τροχαίο ατύχημα. Μετά από λίγο ένα ασθενοφόρο με παρέλαβε και με παρέδωσε στα έκτακτα του Γενικού Κρατικού- Αγ. Παντελ στην Νίκαια. Μετά από κάποιες ώρες και μπορώ να ομολογήσω από τις αρκετά τίμιες προσπάθειες των νέων γιατρών που αναλάμβαναν τα περιστατικά αλλά και των έμπειρων νοσοκόμων - μου έκανα κάποια ράμματα, εξετάσεις και έφυγα. Η κατάσταση στα έκτακτα ιατρεία είναι πραγματικά τριτοκοσμική και απορώ πως οι γιατροί μπορούν να κάνουν σωστά την δουλειά τους. Μια παρατήρηση - λοιπόν σχετικά με την οργάνωση για την οποία θα ήθελα μια καλή εξήγηση από εσάς ή κάποιον υπεύθυνο.

1. Ερώτηση 
Δεν υπάρχει οργάνωση στον τρόπο λειτουργίας τους. Κατά την διάρκεια της παραμονής μου έπρεπε να μετακινηθώ στο νοσοκομείο με την βοήθεια νοσοκόμας σε διάφορους ορόφους για να επισκεφθώ διάφορα όργανα - ακτίνες , υπερήχους κτλ κτλ Με αυτό τον τρόπο είχα δεσμεύσει μια ευγενέστατη νοσοκόμα η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλους ασθενείς την ώρα που έφθαναν με μεγάλο αριθμό.  Ερώτηση: Γιατί τα έκτακτα ιατρεία των νοσοκομείων δεν είναι σχεδιασμένα πιο έξυπνα έτσι ώστε στην σειρά - και στον ίδιο όροφο να υπάρχουν όλα τα απαραίτητα όργανα και υπηρεσίες και οι ασθενείς να μην πρέπει να κάνουν ταξίδια δεξιά και αριστερά. Εργαστήρια, τομογράφοι, κτλ κτλ . Με αυτό τον τρόπο η μετακίνηση θα γίνεται πιο γρήγορα και θα υπάρχει κάποιο είδος αλυσίδας - chain - επίσης θα γίνεται πιο γρήγορα η εξυπηρέτηση. Τέλος το προσωπικό σας θα αυξήσει την παραγωγικότητα του με το να εξυπηρετεί ασθενείς και όχι να περιμένει! Οι της διοίκησης στα εκάστωτε νοσοκομεία έχουν τις απαραίτητες γνώσεις διοίκησης τέτοιων οργανισμών - έτσι ώστε να αντιληφθούν τα λειτουργικά προβλήματα της καθημερινότητας;

Μετά από μία εβδομάδα οι γιατροί με συμβούλεψαν να τους ξαναδώ έτσι ώστε να μου αφαιρεθεί η προστασία του τραύματος. Να σημειώσω ότι τα ράμματα κατά γενική ομολογία έγιναν αρκετά προσεκτικά και δεν υπήρξε προχειροδουλειά. Με ενημέρωσαν λοιπόν το ίδιο βράδυ να τηλεφωνήσω στην υπηρεσία 1535 για να κλείσω ραντεβού σε κάποιο νοσοκομείο (ακόμα στο ίδιο). Ακολούθησα τις οδηγίες τους και την επόμενη τηλεφώνησα. 

2.Ερώτηση
Το αυτόματο σύστημα 1535 δεν είναι και τόσο άσχημο θα έλεγα, σχετικά πρακτικό και νομίζω κάνει την δουλειά του - αλλά θα πρέπει να μπορεί να προσφέρει την δυνατότητα στους ασθενείς να μιλήσουν με κάποιο αντιπρόσωπο  σε περίπτωση που δεν μπορεί να βρεθεί άκρη. Συγκεκριμένα για μένα, έπρεπε να βγάλω την προστασία του τραύματος συγκεκριμένη μέρα αλλά το σύστημα δεν μπορούσε να μου προσφέρει σωστή ημερομηνία. Το προτεινόμενο ραντεβού ήταν 2 εβδομάδες μετά όπου και θα έχω ήδη αφαιρέσει τα ράμματα!

Αφού δεν μπόρεσα να βγάλω άκρη ξεκίνησα μια σειρά τηλεφώνων στο ίδιο το νοσοκομείο. Μετά από 2-3 τηλέφωνα, από τον έναν στον άλλο κατέληξα σε μια ευγενέστατη νοσοκόμα η οποία τελικά μετά από ώρα είδα προς μεγάλη μου έκπληξη ότι ήταν και η υπεύθυνη στο τακτικό ιατρείο χειρουργικής! Μέσα στο χαμό του τακτικού ιατρείου - πραγματικά παραλογισμός - η κυρία αυτή είχε την ηρεμία και την ευγένεια να μου μιλήσει να με ακούσει και να μου πει να περάσω κατευθείαν για να με εξυπηρετήσουν κατά - προτεραιότητα! Έτσι και έγινε λοιπόν, καταφθάνω σε συγκεκριμένη κλινική (Μαντούβαλου) και πάω στο ισόγειο και γραφείο 4 όπου και ήταν τακτικό ιατρείο χειρουργικής. Η ίδια νοσοκόμα που πριν μια ώρα είχα μιλήσει στο τηλέφωνο μου έδωσε ένα χαρτάκι προτεραιότητας και μου είπε να πάω για τα διαδικαστικά - ένας πραγματικά παραλογισμός γραφειοκρατίας και ΜΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΩΝ ΘΕΣΕΩΝ εργασίας ξεκινάει εδώ.

Με το χαρτί από το ιατρεία πάω σε μια πρώτη κυρία στην είσοδο της κλινικής η οποία μάλιστα στην αρχή αρνήθηκε να με εξυπηρετήσει γιατί ο γιατρός μέσα στον χαμό είχε γράψει λάθος ημερομηνία στο χαρτάκι.Όπως και να έχει το ξεπερνάμε. Το μόνο που κάνει η συγκεκριμένη υπάλληλος είναι με αργή ταχύτητα σε καταγράφει σε έναν υπολογιστή τα στοιχεία και να σου εκτυπώσει ένα χαρτί για το είδος της επίσκεψης (2 λεπτά δουλειά). Να σημειώσω  ότι φαίνεται τα νοσοκομεία να μην έχουν τα μέσα να χρησιμοποιήσουν την κάρτα ΑΜΚΑ - για να δουν ποιος είσαι και τι ασφάλιση έχεις (Ερώτηση για την κάρτα ΑΜΚΑ μετά). Μετράμε για την ώρα μια υπάλληλο, η οποία με στέλνει σε δίπλα υπάλληλο ,το ταμείο, για να πληρώσω τα 5 euro.Το ταμείο εκτυπώνει μέσα σε 30 δεύτερα ένα ακόμα χαρτί - νόμιμη απόδειξη και προς μεγάλη μου έκπληξη με στέλνει σε τρίτο γραφείο - το πρωτόκολλο.  Το οποίο παίρνει τα χαρτιά από τις 2 προηγούμενες κυρίες και γράφουν (εν έτη 2010 - σε βιβλίο τεράστιο-  τα στοιχεία από μηχανογραφημένο χαρτί ) και μου δίνουν ακόμα μια κάρτα.Συλλογή άχρηστων εντύπων.

3.Ερώτηση
Κύριε υπουργέ, κύριε διοικητή του νοσοκομείου - για ένα πολύ απλό πράγμα πέρασα από 3 διαφορετικά γραφεία και ο ένας έγραφε από τον άλλο την ίδια πληροφορία. Σας ρωτώ το βρίσκεται λογικό;  Πληρώνουμε τόσους υπαλλήλους για να κάνουν τι - να μου δίνουν ο καθένας από ένα εκτυπωτικό της ίδιας πληροφορίας; Στοιχηματίζω ότι το νοσοκομείο δεν έχει σε μεγάλο βαθμό ενοποιημένο σύστημα - άλλο σύστημα το πρωτόκολλο (χειροκίνητο) άλλο η υποδοχή άλλο το ταμείο! Νομίζω ότι είναι απόλυτα σαφές ότι θα μπορούσατε να βάλετε 2-3 λογικούς ανθρώπους να παρακολουθήσουν το πως λειτουργεί ένας οργανισμός και να σας βρουν 100 τέτοια οργανωτικά λάθη. Αν θέλετε με όλο το σεβασμό - μπορώ να προσφέρω τον ελεύθερο μου χρόνο και να σας κάνω αυτή την δουλειά ΔΩΡΕΑΝ!!!!

Για να μην κουράζω είναι φανερό ότι σε πολλά σημεία έχετε υπαλλήλους που απλά έχουν δημιουργηθεί γραφειοκρατικές δουλειές για να δικαιολογούν τις θέσεις τους και επίσης ότι δεν υπάρχει στρατηγική βασικής μηχανογράφησης του νοσοκομείου. Για να μην θεωρηθώ λαϊκιστής θεωρώ ότι πρώτα πρέπει να σκεφτείτε θέσεις όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να προσφέρουν έργο και όχι να κάνουν την ζωή του πολίτη δύσκολη και μετά άλλα μέτρα - μετατάξεις απολύσεις κτλ.


4.Ερώτηση
Σε ότι έχει να κάνει με τα τακτικά ιατρεία. Έχει γίνει μια προσπάθεια να λειτουργούν βάση της υπηρεσίας 1535 και αυτό είναι καλό. Αρκετοί ηλικιωμένοι ουσιαστικά στο έλεος του γιατρού και του ραντεβού πραγματικά κάνουν σαν τρελοί για το να ταλαιπωρηθούν λιγότερο, σε κοιτάνε στα μάτια αν τους πεις ότι τους δίνεις την σειρά  και αρπάζουν με μανία το χαρτάκι προτεραιότητας. Αυτό που είδα όμως είναι ότι τα τακτικά ιατρεία - εκτός από τα κανονικά ραντεβού α) πρέπει να εξυπηρετήσουν τους κατά προτεραιότητα ασθενείς (στο τέλος βέβαια όπως εγώ) αλλά και β) ασθενείς που ξαφνικά τους στέλνουν άλλοι γιατροί από το ίδιο το νοσοκομείο. Ξέρετε εμείς οι Έλληνες πόσο σταθεροί είμαστε στον σεβασμό του συνανθρώπου και της σειράς. Δεν είναι καθόλου ωραία να βλέπεις 2 ανθρώπους 70 ετών ο ένας να ξεροσταλιάζω επί ώρες με το μαγικό του χαρτάκι και περιμένει την ώρα και την στιγμή και ξαφνικά κάποιος άλλος να μπαίνει στο ιατρείο επειδή ο φίλος γιατρός από τον πάνω όροφο τηλεφώνησε και έπρεπε να μπει κτλ κτλ. Βάλτε μια τάξη - έναν τρόπο λειτουργίας και μην αφήνετε τους γιατρούς να αυτό - οργανώνονται δεν είναι η δουλειά τους, ούτε έχουν κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα στο management - μερικές φορές ακόμα και του ίδιου τους  χρόνου!

Τέλος μια ερώτηση για την κάρτα του ΑΜΚΑ τι είναι γιατί υπάρχει και πως το ίδιο το ΙΚΑ δεν του χρησιμοποιεί (ενώ αυτό μου την έδωσε).Σε μερικές μέρες θα βγάλω τα ράμματα επειδή πάλι μπορώ από το 1535 να κλείσω ραντεβού - σκέφτηκα να επισκεφθώ ένα από τα παραρτήματα του ΙΚΑ στις περιοχές που μένω. Μιας και έχω γράψει παλιότερα για το τοπικό μου ΙΚΑ (Αιγάλεω) ότι θα έπρεπε να καταστραφεί και απολυθούν 100% όλοι όσοι δουλεύουν εκεί μέσα - θεωρώ είναι απολίθωμα δημόσιας υπηρεσίας της δεκαετίας του - θέλησα να κλείσω στο γειτονικό Χαΐδάρι. 

5.Ερώτηση
Καθώς λοιπόν επικοινώνησα στο τηλεφωνικό κέντρο του ΙΚΑ και εκείνη την στιγμή δεν είχα πρόχειρο τον αριθμό ασφαλισμένου αλλά την κάρτα ΑΜΚΑ ο υπάλληλος μου είπε ότι δεν μπορεί να με εξυπηρετήσει με αυτό τον κωδικό - μάλιστα εκνευρισμένος βαρέθηκε ελάχιστα να κάνει μια μικρή ερεύνα στο πληροφοριακό σύστημα για να με ψάξει με το όνομα. Αναρωτιέμαι κύριοι, στα νοσοκομεία δεν την χρησιμοποιούν την κάρτα δεν την κοιτάνε καν, το ΙΚΑ φαίνεται ότι δεν το ενδιαφέρει τελικά η κάρτα του ΑΜΚΑ τι είναι και πότε θα γίνει μια βασική προσπάθεια ενοποίησης πληροφοριακών συστημάτων;


Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και κάθε παρατήρηση η ενέργεια βελτίωσης από υπεύθυνο είναι ευπρόσδεκτη.

Ένας απλός φορολογούμενος πολίτης

(το post αυτό το έγραφα κατά κομμάτια όλες αυτές τις μέρες με την περιπέτεια μου)

Saturday, January 08, 2011

Πρώτες εντυπώσεις από το Mac AppStore

Η Apple συνεχίζει να κάνει βήματα βάση σχεδίου και να ολοκληρώνει αυτό που λέμε 'εμπειρία χρήσης' στις συσκευές της αλλά και το λογισμικό που δημιουργεί. Αφού εδώ και κάποια χρόνια έχει εκπαιδεύσει εκατομμύρια πια χρήστες στη ιδέα του itunes store για τις i-συσκευές (iphone,ipod,ipad) και έχει κερδίσει αρκετά μεγάλο μερίδιο από την πίτα της πώλησης μουσικής μέσα απο το itunes store, βάζει την τελευταία πινελιά σε αυτή την ιδέα και δημιουργεί ένα Application Store για το λειτουργικό σύστημα στους υπολογιστές της το MacOSX.

Οι χρήστες κάποιου ipod, ipad ή iphone δεν θα έχουν καμία δυσκολία να βρουν πως δουλεύει το appstore είναι ακριβώς το ίδιο παράδειγμα με το ίδιο μοτίβο ενεργειών.

Από την πρώτη μου εμπειρία με αυτό μπορώ να δηλώσω ότι το βρήκα εξαιρετικά απλό, εύχρηστο και όμορφα φτιαγμένο. Δεν ξόδεψα χρόνο στο να μάθω πως δουλεύει, απλά πατάω στην εφαρμογή και σε μερικά δευτερόλεπτα είναι στο Dock μου. Σήμερα είδα ότι δουλεύουν και τα updates μια χαρά, όπως και στο iphone.

Τώρα ένα βήμα παρακάτω σε όλα αυτά που είμαι σίγουρος ότι τα έχουν γράψει αρκετοί και δεν λένε και κάτι σημαντικό. Θεωρώ το MacAppStore καλό σαν υλοποίηση και ιδέα ιδιαίτερα για τους νέους χρήστες Mac υπολογιστών. Δεν ήθελε και μεγάλη προσπάθεια σε σχέση με άλλα λειτουργικά να εγκαταστήσεις μια εφαρμογή αλλά τώρα έγινε πιο εύκολο. Ακόμα και αν θες να βοηθήσεις κάποιον από μακριά μπορείς να του στείλεις το link της εφαρμογής στο store και η εγκατάσταση θα γίνει αυτόματα.

Αν χρειαστεί να πάρεις άλλο mac ή πρέπει να εγκαταστήσεις από την αρχή το macOSX τότε
το AppStore θυμάται τι είχες εγκαταστήσει οπότε θα στα επανα-εγκαταστήσει αυτόματα (χρήσιμο :).

Για την ώρα μπορώ να βρω αρκετές εφαρμογές που συνήθως εγκαθιστώ με το χέρι αλλά έχω να σημειώσω και αρκετές τις οποίες λείπουν. Θεωρώ με τον χρόνο θα μεγαλώσει ο αριθμός τους. Δοκιμαστικά αγόρασα την έκδοση του AngryBirds για Mac (αρκετό γέλιο) και μερικές ακόμα free όπως το Twitter app και την εφαρμογή του SoundCloud (έχω γίνει φανατικός χρήστης τελευταία για να ακούω DJ set και σχετική μουσική).

Όλος αυτός ο χρήσιμος αυτοματισμός και η απλότητα φυσικά έρχονται για κάποιους με ένα τίμημα - και αυτό είναι ο απόλυτος έλεγχος της Apple για το τι θα μπορεί να βρεθεί στις λίστες του Store. Αν είναι φτιαγμένο με εργαλεία και γλώσσες προγραμματισμού που εγκρίνει η Apple, αν η άδεια χρήσης ή πώλησης είναι συμβατή με αυτή που ορίζει η Apple. Θα είμαι ειλικρινής - ούτε και εγώ συμφωνώ με αυτό το πιεστικό μοντέλο 100%. Πιστεύω θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ελεύθερο και σε ότι έχει να κάνει με τις τεχνολογίες που μπορούν να χρησιμοποιούν οι προγραμματιστές αλλά και τις άδειες χρήσης - παρόλα αυτά δεν θα το έκανα και εντελώς ανοιχτό. Η κλειστή κουλτούρα της Apple που για πολλούς είναι σαν θηλιά που τους πνίγει είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η εμπειρία χρήσης των προϊόντων της είναι ανώτερη (προσωπική άποψη) απο κάθε άλλο ανταγωνιστή - είτε είναι προσωπικοί υπολογιστές,τηλέφωνα ή tablets :). Ο καθένας μας κάποια στιγμή κάνει τις επιλογές του και είναι φανερό ότι και εγώ εδώ και 5 χρόνια έχω κάνει την δική μου και ομολογώ με θράσος ότι -i dont go back - anywhere!

Όπως και να έχει σας προσκαλώ να το δοκιμάσετε (το AppStore) και μπορείτε να βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα. Θεωρώ ότι όσο περνάει ο καιρός θα το εξελίξουν και θα το ενοποιήσουν πιο πολύ με τις υπόλοιπες cloud-base υπηρεσίες της εταιρίας. Ίσως αυτοί που έχουν προβλέψει και μια δωρεάν έκδοση του μπουκέτων υπηρεσιών me.com να δικαιωθούν μιας και το AppStore θέλει λογαριασμό itunes/apple account.

Για τις υπόλοιπες εφαρμογές που δεν υπάρχουν εκεί πάντα υπάρχει το web και τα διάφορα site τα οποία θα τις βρίσκουμε - θεωρώ βέβαια ότι αρκετές από τις γνωστές μας εφαρμογές θα βρουν με τον ένα ή άλλο τρόπο τον δρόμο τους στο AppStore.

Τέλος μερικές σημειώσεις για το τι πρέπει να έχεις για να χρησιμοποιήσεις το AppStore

  1. Πρέπει να έχεις εγκατεστημένη την τελευταία έκδοση του λειτουργικού της Apple 10.6 Snow leopard (όχι προηγούμενη)
  2. Να έχεις κάνει τα απαραίτητα update έτσι ώστε το Snow Leopard να έχει έρθει στην έκδοση 10.6.6 (download link - update Combo)
  3. Να έχεις ένα itunes/ apple account. Όσοι από εσάς είστε χρήστες της υπηρεσίες me.com προφανέστατα θα χρησιμοποιήσετε τον ίδιο λογαριασμό. Για όλους τους άλλους μπορείτε να δείτε εδώ πως μπορείτε να φτιάξετε ένα λογαριασμό. Μπορεί να είναι και περιορισμένος στο να αγοράζει μόνο δωρεάν εφαρμογές (χωρίς κόστος) ή μπορείτε να δηλώσετε και μία κάρτα για αγορές μην δωρεάν εφαρμογών.
  4. Σε περίπτωση που μετά την εγκατάσταση του AppStore δεν μπορείτε να κατεβάσετε καμία εφαρμογή και κάποιο μήνυμα λάθους παρουσιαστεί μπορείτε να δοκιμάσετε να διαγράψετε το \Library\Caches sto ~  user και \ system folder/

Tuesday, January 04, 2011

η ζωή, το αστραπιαίο self check και ένα τρακάρισμα!




Μερικές φορές το αναπάντεχο στην καθημερινότητα μας φέρνει τα πάνω κάτω. Μετά από μια ξεκούραστη εβδομάδα διακοπών η επιστροφή στην δουλειά ήταν κάτι σαν nice thing todo, επιστροφή στο judo και στην δική μου αγαπημένη ρουτίνα.

Μέσα σε λίγα λεπτά όλα αλλάζουν βέβαια.10 παρά 20 καθώς διασχίζω με πολύ χαμηλή ταχύτητα (20-30) μια κακής ορατότητας διασταύρωση, μιας και η γλίστρα στον δρόμο δεν επιτρέπει κάτι άλλο, μετά από μια ωραία προπόνηση- ένα φως από τα δεξιά με τυφλώνει - ο ήχος της λαμαρίνας που σκάει πάνω σε άλλη - λάστιχα μέσα στην γλίστρα να μην κάνουν και πολύ θόρυβο.

Μετά αίματα, μια κολόνα να έχει μπει μέσα στο αμάξι και εγώ να έχω σφηνωθεί στη θέση του οδηγού. Το υπόλοιπο αμάξι έδινε την εντύπωση ότι τυλίχτηκε στο στύλο της ΔΕΗ.

Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα λειτουργεί ο εγκέφαλος. Το γεγονός ότι ήμουν καλά ένιωθα όλα μου τα άκρα - είχα 100% πνευματική διαύγεια -το self check έγινε στιγμιαία - και μετά για κάποιο παράξενο λόγο αφού είμαι είμαι εντάξει - μου βγήκε ένα κλάμα κραυγή κάτι παράξενο - αλλά κράτησε μια ανάσα.

Το μέτωπο μου αριστερά είχε γεμίζει τζάμια από το παράθυρο του οδηγού, τα ένιωθα να με τρυπάνε - αλλά ήμουν ΟΚ. Σάστισα όταν άκουσα τον σοκαρισμένο άλλο οδηγό αντί να με ρωτήσει αν είμαι καλά - να λέει όχι ρε γαμώτο ρε φίλε με τράκαρες και έχω το άλλο το αμάξι στο συνεργείο. Για μια στιγμή θέλησα να σπάσω το θρυμματισμένο παρμπρίζ και να ορμήξω έξω . Μετά είδα ένα παιδάκι δίπλα του - αργότερα έμαθα ότι ράγισε ένα δάχτυλο του - (φόραγε ζώνη;) και είπα να μην κάνω φασαρία. Από το αμάξι δεν μπορούσα να βγω, end of story. Το τηλέφωνο ήταν στην τσέπη οπότε έπρεπε να πω σε όλους ότι είμαι καλά. Τηλέφωνα πανικός. Ο κόσμος γύρω λίγο νερό και χαρτοπετσέτες να με ρωτάνε αν είμαι καλά. Σε φάση twilight zone το αίμα έτρεχε αλλά δεν με ένοιαζε, αισθανόμουν καλά!Η πυροσβεστική με βοήθησε να βγω, και λίγο μετά ένα ασθενοφόρο με πήγε στο κρατικό στην Νίκαια. Δεν έχω παράπονο μέσα στον πανζουρλισμό εκεί μέσα με εξυπηρέτησαν - έβγαλα κάτι μεγάλα κομμάτια γυαλί από το μέτωπο μου, με έραψαν με τσέκαραν και με έδιωξαν.

Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ το βράδυ - συνειδητοποίησα όταν μπήκα στο σπίτι πόσο κοντά είχα φτάσει στον στύλο. Το κεφάλι μου δεν χτύπησε παρά μόνο δέχτηκε το τζάμι πάνω του. Η ζώνη νομίζω με κράτησε πιο σταθερό αν και μερικοί νόμιζαν ότι δεν την φορούσα - γιατί είδαν το στρίμωγμα και το πως είχε συρρικνωθεί η θέση του οδηγού!Μου έκανε εντύπωση που είπαν όλοι καλά που δεν φόραγες ζώνη!

Απο εκεί και πέρα, δεν υπάρχει τίποτα. Πολλές φορές είμαι αγχωτικός με την ζωή, ζητάω πολλά ή γκρινιάζω για το οτιδήποτε - αυτό το μάθημα ήταν τεράστιο. Θα μπορούσα να είχα πάθει χειρότερα τα σκεφτόμουν όλο το βράδυ. Σημάδι οτι πρέπει να απολαμβάνω την ζωή πιο πολύ. Λυπάμαι που ξεσήκωσα τόσους ανθρώπους. Η χαρά μου ήταν τεράστια βέβαια όταν είδα συγκεκριμένα πρόσωπα μαζί μου στο νοσοκομείο. Την σύντροφο μου, την αδερφή μου, τους καλούς μου φίλους (Κώστα, Ηλία, Στέλιο, Πάνο, Ελευθερία σας ευχαριστώ).

Δεν ξέρω πως έγινε τελευταία στιγμή ένιωσα το φως από δεξιά, δεν είμαι κακός οδηγός με την έννοια δεν τρέχω, δεν πιέζω είμαι προσεκτικός - αλλά αυτό λένε θα σου συμβεί μία φορά. Παράσημο τα ράμματα!

Πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν και τηλεφώνησαν και τους ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι σε όλους σας αναγνώστες σταθερούς, αναγνώστες haters να μην βρεθείτε σε ανάλογη θέση, να φοράτε ζώνη, να προσέχετε 2 παραπάνω φορές τυφλές διασταυρώσεις και φυσικα (για να το ακούω εγώ) - να χαίρεστε την ζωή κάθε μέρα - γιατί μπορεί ξαφνικά να έρθει πάνω κάτω ή πλάγια κάτω όπως σε μένα!

Saturday, January 01, 2011

systemgraph gate και λοιπές ανοησίες!

Λοιπόν δεν αντέχω δεν ξέρω με πιάνει το geek pride. Μερικές φορές για κάποια θέματα βλέπεις τον κάθε άσχετο να έχει άποψη από το τίποτα το πουθενά, με εκνευρίζει. Θα πω και εγώ την άποψη μου - τσάμπα είναι.

Disclaimer: Το δηλώνω με κάθε θάρρος και επειδή δεν φοβάμαι να πω την γνώμη μου ούτε πληρωμένος blogger υπήρξα ποτέ - πληρωμένος της..κ..λας μου για την τεχνολογία είμαι μόνο. Είμαι ένας από τους πολλούς ευχαριστημένους πελάτες της systemgraph. Αυτό δεν λέει κάτι αλλά μπορεί να λέει και πολλά!Θα συνεχίσω να είμαι by the way γιατί απλά κάνω την δουλειά μου!

H ιστορία όπως την κατάλαβα εγώ: Κάποιος αγοράζει macintosh (μπράβο) από super market. Δυστυχώς το imac βγάζει πρόβλημα (συμβαίνει λυπηρό αλλά δεκτό). Ρωτάει διαβάζει μπορεί να διάβασε και μένα δεν ξέρω και λέει η systemgraph φαίνεται καλό repair center (και είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη).  Τους πάει το μηχάνημα με σκιές στην οθόνη, μετά από 2-3 μέρες το παίρνει πίσω μαζί με μία αναβάθμιση μνήμης και την οποία πληρώνει, ενώ για την επισκευή τίποτα αν δεν κάνω λάθος. Το μηχάνημα του παραδίδεται fully functional αλλά μετά από 2 μέρες ξανά-χαλάει. Με το δίκιο του τα παίρνει στο κρανίο σου λέει τι γίνεται εδώ. Ξαναπάει πίσω και κάνει χαμό στην εταιρία, του προσφέρουν ξανά δωρεάν επισκευή, αυτός αρνείται τους βάζει να υπογράψουν κάτι χαρτιά σε Α4 και λοιπά τυπικά, φεύγει, πάει στην προστασία καταναλωτή κάνει παράπονα, πάει μάλλον και σε δικηγόρο, αρχίζει να τους κράζει που δεν του δώσανε νέο μηχάνημα, τους βρίζει αρκετά (οκ μπορώ να καταλάβω τον θυμό του - μαζί του). Κάποια στιγμή τα αρθράκια του τα βλέπουν από την εταιρία, κάποιος αποφασίζει ότι για να μάθει θα πρέπει να δεχθεί μήνυση για να το βουλώσει . Δέχεται μήνυση, μάλλον για κανένα μήνα το συζητάνε οι δικηγόροι, ξαφνικά γίνεται γνωστό το περιεχόμενο της μήνυσης. 200.000 θέλει η εταιρία για τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς. The rest is history ο καθένας γράφει την επανάσταση του και μου κάνει εντύπωση λες και και κανένας από εσάς δεν έχει αγοράσει προϊόντα IT στην Ελλάδα και τώρα τα μάθατε τα άσχημα. Ας παραθέσω την άποψη μου λοιπόν!

Αuthorised repair center: Δυστυχώς για όλους μας η Apple δεν έχει επίσημη παρουσία στην Ελλάδα οπότε έχουμε τον επίσημο αντιπρόσωπο και μετά ένα δίκτυο από μεταπωλητές. Όπως όταν αγοράζεις ένα laptop Sony ο αντιπρόσωπος είναι η Sony hellas ότι πιο κοντινό έχεις στην Apple στην Ελλάδα είναι η istorm (ex-Rainbow). Μερικοί από τους μεταπωλητές όπως η Systemgrapη ή η Document ή you name it έχουν αποκτήσει τον τίτλο του authorised repair center δηλαδή έχουν ανθρώπους με πιστοποίηση που ξέρουν πως να ανοίξουν το mac σου να το επισκευάσουν και να στο ξαναδώσουν όπως το είχες. Πίστεψε με έχω διαλύσει πολλά διαφορετικά μηχανήματα εδώ και 20 χρόνια που ασχολούμαι με το άθλημα δεν έχω τολμήσει να πειράξω κανένα από τα 3 mac μου. Ο προφανέστατος λόγος είναι γιατί δεν μου χαλάνε (τα έχουμε πει σου γράφω από τον imac μου 5 ετών μηχάνημα!!!) και όταν χαλάνε είναι απο δική μου βλακεία  (πχ κρασί στα USB του macboopro!!!). Δεν ξέρω που λέει ότι τα  authorised repair center πρέπει  να σου δίνουν νέο μηχάνημα και το λέω αυτό εκ πείρας τόσα χρόνια. Ξέρεις πόσα Acer και Sony και toshiba μου έχουν μείνει στα χέρια; ΠΟΛΛΑ! Μην λέμε χαζομάρες λοιπόν, τηλεφωνάκι σε κάποιον βαριεστημένο κατα περίπτωση υπάλληλο σου λένε ποιες εταιρίες σου κάνουν service - το πηγαίνεις εκεί με δικά σου έξοδα σχεδόν πάντα πλήρωνα για τα πάω μετά από 5 μέρες κάποιος άλλος βαριεστημένος μου τηλεφωνούσε και σχεδόν πάντα μου έλεγε το αυτονόητο ότι πρέπει να αλλάξω main board αλλιώς θα έπρεπε το μηχάνημα πάει στην Ιταλία ή στο Βέλγιο.Έχω ακούσει για την περίπτωσης της Dell που έχει φοβερό after sale support και στην Ελλάδα και οι τύποι όπου και να είσαι στην Ελλάδα έρχεται τεχνικός και σου κάνει επισκευή - αλλά δύσκολα με την πρώτη θα σου αλλάξει το μηχάνημα.  Αντικατάσταση δεν παίζει ...το ξέρουμε τα ξέραμε μπλα μπλα. Συνήθως τα repair center απλά μπορούν να κάνουν τον proxy για να πάει το μηχάνημα στο εξωτερικό αν ο αντιπρόσωπος είναι έξω (μερικές φορές καλύτερα γιατί αν μπλέξεις με  Έλληνες..άσε θα πρέπει να γράψω 1000 post και να δεχθώ 10000 μηνύσεις). Αντικατάσταση μπορεί να παίξει μετά από έναν αριθμό συνεχόμενων επισκευών  και κάθε εταιρία έχει την δική της πολιτική πότε είναι αυτό το όριο.

Τα λάθη: Το μεγάλος λάθος για μένα δεν είναι ούτε πολιτικής ούτε risk management και όλα τα άλλα που διαβάζω. Εν μέρη είναι, αλλά κύριοι χάνεται το σημαντικό! Καταρχήν δηλώνω ότι και οι 2 πλευρές έκαναν λάθη! Καταρχήν ο καταναλωτής ναι μεν εκνευρισμένος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ζητάει αντικατάσταση από την λάθος πλευρά - έπρεπε τα νεύρα τον εκνευρισμό και οτιδήποτε άλλο να τα ρίξεις είτε στην ίδια την Apple γενικά είτε στον επίσημο αντιπρόσωπο αν δεν του έδιναν άλλο όπως ήθελε αλλά όχι στο repair center. Η Systemgraph τον επισκεύασε - δυστυχώς (θα πω και γι'αυτό ) μάλλον η επισκευή δεν ήταν από σωστό ανταλλακτικό - συμβαίνει και σε άλλες εταιρίες by the way - να στον επισκευάζουν και να σου ξανασκάει - είτε γιατί το ανταλλακτικό είναι και αυτό ανταλλακτικό από επισκευή είτε γιατί έρχεται προβληματικό από το εργοστάσιο. 

Είναι σπαστικό, είναι κακό το ξέρω αλλά μπορεί να συμβεί. Γι' αυτό λοιπόν εγώ παρόλο που δηλώνω ότι θα  έπρεπε να γνωρίζει από που ζητάει την αντικατάσταση και κάνει μάλλον φασαρία ή τσαμπουκά - τον κατανοώ είναι ένας frustrated χρήστης. Μετά μέσα στα νεύρα του το έχασε λίγο και ξεκίνησε σε μικρό η μεγάλο βαθμό δεν θα το κρίνω εγώ (μάλλον μικρό γιατί μέχρι ο δικηγόρος του κάνει γνωστές τις λεπτομέρειες της μήνυσης κανείς δεν ήξερε για την ιστορία). Σαν χρήστης όμως τον καταλαβαίνω γιατί πολλές φορές από αυτό το blog επώνυμα έχω κράξει διάφορες εταιρίες και το service τους και θα συνεχίσω να το κάνω.

Η εταιρία:  Θα ήθελα να ήμουν πραγματικά μπροστά την στιγμή που ο απογοητευμένος πελάτης πήγε πίσω και με νεύρα ζητάει αντικατάσταση. Το σημαντικό κύριοι και κυρίες λάθος δεν είναι crisis management - αυτά έρχονται μετά- είναι business attitude. Χωρίς να γνωρίζω λοιπόν ακριβώς την συμπεριφορά και την δυναμική της συγκεκριμένης συνομιλίας θα ήθελα η εταιρία να δείξει ένα μεγαλύτερο ζήλο - στην πώληση και support  του πελάτη τους - ακόμα και όταν αυτός είναι εκνευρισμένος. Έγινε πχ καμία προσπάθεια να τον καλμάρουν και να τον κερδίσουν σαν πελάτη - μιας και μπορεί να μην είχε αγοράσει μηχάνημα από εκεί αλλά από την στιγμή που το πήγε για service έγινε! Κατανόησαν ακριβώς τον εκνευρισμό του, ότι έμενε για δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα χωρίς μηχάνημα, έχανε λεφτά μάλλον και ώρα; Του πρόσφεραν έξυπνα πχ όχι μόνο να του το ξαναφτιάξουν ως όφειλαν γιατί αυτό το έκαναν έτσι και αλλιώς, αλλά παιδιά όλοι ξέρουμε ότι στις business από την μικρό ως το μεγάλο deal μετράει ο τρόπος. Πχ...κάποιος να δείξει κατανόηση και να του πουν θα σας το φτιάξουμε μέχρι το τέλος της ημέρας σας ζητούμε συγνώμη - και ορίστε για 2 μέρες που θα μείνετε χωρίς μηχάνημα πάρτε πχ ένα macbook μέχρι να είναι έτοιμο το δικό σας μιας και είναι και δικό μας λάθος εν μέρη που δεν το φτιάξαμε  σωστά την πρώτη φορά.  Για μένα εκεί χάθηκε η παρτίδα. Αν όλα αυτά έγιναν αλλά ο χρήστης τα είχε πάρει στο κρανίο και ήθελε αντικατάσταση ότι και να γίνει, OK μάλλον είναι δική του βλακεία και έλλειψη υπομονής - αλλά εικάζω ότι μάλλον και η εταιρία δεν θα προσπάθησε στον βαθμό που λέω παραπάνω. Φυσικά όλοι θα μάθουμε τι προτάθηκε επίσημα στο δικαστήριο και σε 15 μέρες που οι 2 πλευρές θα πουν την γνώμη τους μπροστά στον δικαστή. 

Από εκεί και πέρα χάθηκε η μπάλα. Ο χρήστης τα είχε πάρει στο κρανίο μάλλον είχε και λίγο μέσα του το θα σας 'γ...σω' μαγκιά του μιας και η αρχική του απαίτηση δεν εκπληρώθηκε. Η εταιρία έκανε μέγα ΛΑΘΟΣ που το συνέχισε με την μήνυση και εδώ είναι που συμφωνώ με όλους ότι business wise έχασε αρκετούς πελάτες (μελλοντικούς) για μένα που είμαι εδώ και 3 χρόνια πελάτης το λέω με κάθε θάρρος είναι το πιο σοβαρό μαγαζί εκεί έξω για να αγοράσω ή να επισκευάσω mac!

Πως θα το αντιμετώπιζα εγώ αν ήμουν η εταιρία. 
Είπαμε οι απόψεις είναι σαν τους..κ..λους ο καθένας έχει και από μία. Εφόσον τα reflex μου ή οι εταιρικές μου δυνατότητες σε προσωπικό και διαδικασίες δεν ήταν τέτοιες έτσι ώστε να τον κερδίσω την δεύτερη φορά που ήρθε, με μια ψύχραιμη, ευέλικτη και προσωρινή αντικατάσταση - και πράγματι συνέχιζε με το κράξιμο, αυτό που θα έκανα είναι να έβγαζα στην αρχική μου σελίδα μια ανακοίνωση επίσημη να εξηγώ το ιστορικό να δίνω στοιχεία και να λέω γιατί θεωρώ ότι το κράξιμο που δέχομαι είναι άδικο αντί να αφήσω τον δικηγόρο πια της άλλης πλευράς να βγάλει στην δημοσιότητα μετά από μήνα λεπτομέρειες για την μήνυση και να ξεκινήσει και από πολλούς άσχετους ή υπερβολικούς η σύνταξη επαναστατικών μηνυμάτων και λοιπά τραγελαφικά! Στην χειρότερη υπάρχουν νομικά μέσα πιο ήπια της μήνυσης όπως ένα εξώδικο μπλα μπλα (μιλάω εκ πείρας).Αλλά μόνο ένα επίσημο statement θα ήταν αρκετό να τελειώσει η ιστορία και ο άτυχος χρήστης να ρίξεις την ενέργεια του να κυνηγήσεις αυτούς που μπορεί να φταίνε γιατί δεν του έδωσε κανείς αντικατάσταση.


Ιστορίες από το παρελθόν
Πριν κάποια χρόνια εντός εγγύησης η κοπέλα μου κάνει ζημιά σε ένα όμορφο για την εποχή sony vaio laptop. Χωρίς πολλά πολλά τηλεφωνούμε την Sony και μας ενημερώνουν ότι repair center δεν υπάρχει και θα έρθουν να το πάρουν και να ταξιδέψει στο Βέλγιο. Πράγματι ήρθαν το παρέλαβαν, το μηχάνημα ήταν εκτός για 1-2 εβδομάδες δεν θυμάμαι και επέστρεψε. Δεν της έδωσαν αντικατάσταση, το επισκεύασαν και τέλος. Λίγο πριν τελειώσει η εγγύηση παρουσίασε ξανά πρόβλημα αν δεν κάνω λάθος και το ίδιο πράγμα έγινε - ξανά με υπομονή!!

Πριν 3 χρόνια μέσα στην απροσεξία μου πιάνομαι στο καλώδιο του φορτιστή σε ένα καημένο Acer laptop της αδερφής μου. Το παίρνω μαζί μου και σκάει όπως είναι κάτω! Φοβερές στιγμές. Το laptop δουλεύει αλλά το φισ της φόρτισης εσωτερικά έχει σπάσει. Είχε μόλις βγει εκτός εγγύησης. Τηλέφωνο,  με ενημερώνουν ότι υπάρχουν 2 εταιρίες repair center μία ηταν στον Ταύρο. Το πάμε εκεί. Το ανοίγουν και μου λένε ότι επειδή όλα ειναι ένα board άρα και το φισακι πάνω πρέπει να αλλάξω μητρική (700 euro -η αρχική του τιμή ήταν 800 χαχα). Με χρεώνουν κάποια τυπικά που το άνοιξαν τους ευχαριστώ - και μετά από κάτι μήνες μαζί με τον πατέρα μου το ανοίγουμε και ...το ψιλοεπισκευάζουμε...(με μεγάλο ταλέντο στην οικογένεια)..με μια κλέμα να κρέμεται έξω από το φις της φόρτισης χαχα φοβερή παντέντα. Μετά απο λίγους μήνες το μηχάνημα μας αφήνει απο δίσκο και άλλα.