Friday, October 14, 2011

stay hungry....μια ακόμα νέα αρχή

Θα σου πω ένα μυστικό. Σε αντίθεση με ότι μπορεί να πιστεύουν αρκετοί μου γνωστοί και φίλοι, αισθάνομαι κι εγώ την ίδια ανάγκη για σταθερότητα και ηρεμία σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Όπως δηλαδή κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Βέβαια παλιότερα με έπιανε άγχος ίσως εξαιτίας έλλειψης εμπειρίας ή ανασφάλειας και οτιδήποτε μη σταθερό με έβγαζε εκτός πορείας. Όσο περνάνε τα χρόνια γεμίζω με υποχρεώσεις, βάζω στην πλάτη μου αδιέξοδες ιστορίες σε διάφορα επίπεδα και προχωρώ με πείσμα. 

Δεν μου είναι εύκολο να κάνω ακόμα μια νέα αρχή, το παραδέχομαι - αν με ρωτήσεις τι θέλω θα σου πω θέλω μια σταθερή δουλειά και μια σταθερή σχέση (τόσο απλό) - οι 2 σημαντικοί τομείς στην ζωή μας εφόσον έχουμε κατακτήσει το πιο μεγάλο αγαθό την υγεία. Δεν έχω αυταπάτες ούτε όνειρα απατηλά, δεν ονειρεύομαι χλιδή και δόξα, δεν ονειρεύομαι μεγάλη ζωή- simple kind of man που λέει και το τραγούδι. Η κρίση που μας βαραίνει τα τελευταία χρόνια και θα είναι μαζί μας για κάποια ακόμα- έχει δυναμώσει αρκετά αυτή μου την πεποίθηση. Δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια και σιχαίνομαι τους ανθρώπους που ονειροβατούν. Εφόσον έχω επιλέξει (ή ακόμα επιλέγω) να ζω σε αυτή την χώρα έχω κάνει κάποιους βασικούς συμβιβασμούς. Το κάνω γιατί μπορώ ακόμα δύσκολα ή εύκολα να ελίσσομαι - δεν το απέκτησα αυτό το προνόμιο δίνω την μάχη μου εδώ και χρόνια για να μπορώ να έχω την δυνατότητα να ελίσσομαι και δεν συμβαίνει πάντα!

Πριν 6 μήνες αποχώρησα από την εταιρία που δούλεψα για σχεδόν 4 χρόνια και γέμισα με αρκετές εμπειρίες και γενικά καλές στιγμές, για να κάνω μια νέα αρχή σε κάτι διαφορετικό. Έφυγα απ' το comfort zone μου - βγήκα στον δρόμο- έπρεπε να σταθώ ξανά να αποδείξω τον εαυτό μου τις γνώσεις μου, να νιώσω ότι μετράω ή δεν μετράω ακόμα, να ανταγωνιστώ άλλους να δω σε τι έχω μείνει πίσω και σε τι είμαι ακόμα μπροστά. Δεν είναι και το πιο ωραίο στην αρχή αλλά αυτή είναι η δουλειά μου και αυτό πρέπει να κάνω για να επιβιώσω. Εξάλλου αγαπάω αρκετά την δουλειά μου ακόμα - δεν έχω χάσει το ενδιαφέρον μου.

Οι δουλειές είναι σαν τις σχέσεις. Φεύγεις από μια μεγάλη σχέση και την κουβαλάς σιωπηλά μέσα σου - τα βιώματα σου. Μετά βρίσκεις κάτι νέο φρέσκο διαφορετικό. Χτίζεις πάνω του νέα πράγματα - αποκτάς νέες εικόνες ή προσπαθείς να στήσεις το περιβάλλον για να τις αποκτήσεις. Μερικές φορές βγαίνει άλλες φορές δεν βγαίνει - το πιο σημαντικό είναι να κρατάς την αξιοπρέπεια σου, να δίνεις και να σου δίνουν ευκαιρίες και να αφήνεις τον χρόνο να φανερώσει το τι μέλλει γενέσθαι. 

Μετά από 6 μήνες λοιπόν, on the road . Επιλογή μου και με πολύ καλή διάθεση. Μην ψάξεις για κουτσομπολιό ή κακία - δεν υπάρχει - έχει να κάνει καθαρά με αυτό που είπα κάποτε σε μια παρουσίαση που έδωσα στο JHUG - όσο μπορείς χτίσε την καριέρα σου εκεί που θες και στον δρόμο που θες. Μερικές φορές θα βρεθείς σε χώρους που θα γίνεται αβίαστα, άλλες φορές όχι, άλλες φορές απλά δεν θα είναι αυτό που θες θες θες Τους τελευταίους 6 μήνες έμαθα αρκετά πράγματα για έναν χώρο που δεν ήξερα τόσο καλά (τις τηλεπικοινωνίες). Έβαλα τον εαυτό μου μπροστά από καταστάσεις που δεν είχα βρεθεί, κυρίως την επαγγελματική μου persona. Βασικά σκέφτηκα ξανά για τι θέλω να συνεχίσω να κάνω, τι δεν θέλω και τι θα ήθελα να είναι το επόμενο βήμα! Κέρδισα κάτι σίγουρα αντίστοιχα έδωσα κι εγώ πίσω - κάτι διαφορετικό με την καλύτερη διάθεση. 

Στην Ελλάδα του 2011 το επάγγελμα μου δεν έχει να προσφέρει τα τεράστια λεφτά, ούτε την τεράστια εξασφάλιση (ας είμαστε ειλικρινείς) αλλά έχει να προσφέρει την χαρά της δημιουργίας, την εγκεφαλική διέγερση που νιώθεις όταν η δουλειά σου δεν είναι διαδικαστική αλλά γίνεται μέρος του χόμπι, αυτό που εμείς οι προγραμματιστές κάνουμε - όταν με κάποιο μαγικό τρόπο ο κώδικας μας τρέχει ή λύνει ένα πρόβλημα και ξάφνου μέσα απ΄τα cubicles ακούς κραυγές  (yes, fuck yes,, yaaayy) ή χορευτικές φιγούρες. Αυτή η χαρά είναι που μου έχει μείνει και αναζητώ πια στην Ελλάδα, γιατί έτσι όπως είναι η οικονομική κατάσταση αλλά και η βιομηχανία - δεν έχει αναπτυχθεί ο υγιής ανταγωνισμός και πλουραλισμός έτσι ώστε να προσφέρουν επιλογές πολλές σε ανθρώπους σαν και μένα. Αλλά είπαμε συνειδητά είμαι στην Ελλάδα, για την οικογένεια μου, για τους φίλους μου, για το σπίτι μου, για τον ήλιο, για αυτή την αίσθηση του να μην νιώθω ξένος! 

Μια καινούργια αρχή ευελπιστώ (τις επόμενες εβδομάδες) σε αναζήτηση της παραπάνω χαράς...αλλιώς on the road again στην μάχη. Δεν γίνεται να θες πράγματα από την ζωή σου χωρίς να ρισκάρεις και αυτό το έχω καταλάβει. Wish me luck...αγαπητέ αναγνώστη θα την χρειαστώ!

Stay hungry λοιπόν..έστω και με κάποια πιθανότητα να μείνεις και κυριολεκτικά hungry..τουλάχιστον για την ώρα μπορώ και το κάνω (για να μην νιώσουν άβολα και οι αρκετοί φίλοι και γνωστοί με παιδιά - τους οποίους σέβομαι και πάντα σκέφτομαι - άσε που θέλω να τους μοιάσω)!

7 comments:

  1. Κατά την (όχι και τόσο) ταπεινή μου γνώμη, όσοι δεν ζουν έτσι, απλά δεν ζουν! Εύχομαι μόνο τα καλύτερα because you're worth it!

    ReplyDelete
  2. Καλή τύχη! Αν και εσένα δε σε φοβάμαι.

    ReplyDelete
  3. Ήρθε η ώρα της πρώτης papo-startup!

    ReplyDelete
  4. Μπορει να σε βοηθησει να μεινεις hungry :)
    http://sdoulger.blogspot.com/2011/09/when-you-encounter-something-difficult.html

    ReplyDelete
  5. Μ'αρεσει ο τρόπος που το βλέπεις! Καλή τύχη στις αναζητήσεις.

    ReplyDelete
  6. Γιατί ρε boy δεν βρήκες μία άλλη δουλειά πριν "χτυπήσεις" τον δρόμο;

    ReplyDelete
  7. Καλή επιτυχία Πάρη!

    ReplyDelete