Thursday, August 25, 2011

στερνή μου γνώση να σ' είχα τότε



Κάποτε μπορούσα να παίξω (όχι τόσο καλά όσο ο εξαιρετικός J.Williams) το παραπάνω κομμάτι που ακούει στο όνομα Asturias(Ι.Albeniz). To συγκεκριμένο κομμάτι για όλους τους κλασικούς κιθαριστές -ιδιαίτερα- της αγγλικής σχολής (που ήταν ποιο συντηρητική σε σχέση με την Ισπανική - πιο φαντεζί ρεπερτόριο) ήταν ορόσημο. Έφτανες λίγο πριν την ανωτέρα ή λίγο μετά για να σου το δώσουν για εξάσκηση και μελέτη. Θυμάμαι τι χαρά που είχα - τα είχα καταφέρει και είχα φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Αλλά πάντα υπάρχει ένα αλλά- τότε στα εφηβικά χρόνια τα μυαλά μου δεν είχαν την ωριμότητα να συνειδητοποιήσουν ότι είχα φτάσει κοντά στο να ολοκληρώσω πολύχρονες σπουδές και μετά από 2-3 χρόνια να προσπαθούσα να πάρω το πτυχίο δασκάλου. Λίγο η πίεση του λυκείου, λίγο η βλακεία για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη, λίγο τα εγκεφαλικά του δασκάλου όταν του έλεγα -΄μπορείς μετά να μου δείξεις και λιγο Blues σκάλες' ...σταμάτησα την κιθάρα κάπου εκεί στην ανωτέρα. 

Τώρα τα δάχτυλα μου έχουν χάσει την τεχνική τους, δύσκολες θέσεις βγαίνουν μετά απο προσπάθεια και το τρέμολο μου έχει ατονίσει - σαν χαλασμένη μηχανή στο ρελαντί - με ups and downs.

Στερνή μου γνώση να σε είχα τότε, αλλά στην ζωή αυτή πρέπει να μεγαλώσεις για να εκτιμήσεις ή να ξεκαθαρίσουν πράγματα μέσα σου. Αυτό που έχω να πω σε όσου μικρότερους σε ηλικία έχουν την τύχη να μαθαίνουν κάποιο μουσικό όργανο και έχουν επενδύσει ώρες μέρες και χρόνια είναι να μην τα παρατήσουν όπως εγώ, ακόμα και όταν η εφηβική τρέλα σε χτυπάει στο κεφάλι! 

5 comments:

  1. Μεγάλη συζήτηση Παρι! Πολλές φορές σκέφτομαι ότι φταίει λίγο κ η ελληνική νοοτροπία που τα παρατησαμε για να κάνουμε κάτι "σοβαρό", να σπουδασουμε. Αν μπεις στην ανωτέρα κ πας για πτυχίο για τουλάχιστον δυο χρονια δεν μπορείς να συνδυασεις τπτ άλλο, θέλει πολλές ώρες εξάσκηση καθημερινά.

    Το θυμάμαι κ γω αυτο ο κομμάτι αν κ δεν έβγαλα πότε το τρεμολο στη σωστή ταχύτητα :P Δεν είχα κ τόσο κόλλημα με την κιθάρα, αλλα με το πιάνο. Σκέψου ότι το παρατησα όντας β´ανωτέρα μαζί κ τα θεωρητικά αρμονίας στη δευτερα λυκείου (τα θεωρητικά σκέψου ότι απλά δεν πήγα να δώσω για το πτυχίο, δεν προλαβαινα μαζί με τις πανελλήνιες).

    Τότε δεν είχα καταλάβει πόσο κοντά ήμουνα κ δεν με σταμάτησε κ κανένας απο το να τα παρατήσω! Κ οπότε προσπάθησα στα έτη του πανεπιστημίου να το ξαναπιασω απλά δεν υπήρχε χρόνος ούτε καν για να ξαναπροσαρμοστουν τα δάχτυλα (είχα για χρόνια μια ξένη δασκάλα που τα έλεγε "δάκτυλα μακαρόνια")...

    Well...τι να πεις, ήμασταν μικροί κ ανόητοι!

    ReplyDelete
  2. ακριβώς ίδια ιστορία τα παρατήσαμε στο ίδιο επίπεδο.ήθελε 4-5 ώρες κάθε μέρα και εγώ δεν είχα μυαλό για την κιθάρα...τι να κάνεις!

    ReplyDelete
  3. Ούτε μυαλό ούτε χρόνο! Χα, τώρα θυμήθηκα πως έκανα κ φωνητική, ποιος ξέρει τί θα ήμουν σήμερα...καμιά τραγουδιαρα! λολ :P

    ReplyDelete
  4. και εγώ φωνητική και 2 χρόνια χορωδία. Ήμουν τρίτη φωνή (μπάσος).Gloriaaaaaaaa Gloriaaa Gloria, in excelsis Deo.χε χε χε!

    ReplyDelete
  5. Xaxax κ γω κ γω! 2 χρόνια χορωδία (σοπράνο)...good times :P απορώ που δεν το είχαμε ξανααναφερει περί μουσικής!

    ReplyDelete