Saturday, July 23, 2011

το μικρό μου δυάρι

Θυμάμαι ακόμα το πρώτο βράδυ που έμεινα εδώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που είχα φύγει από το οικογενειακό σπίτι. Έχω φύγει απο τα 19 μου με τις σπουδές έξω, αλλά ήταν η πρώτη φορά που στην Ελλάδα δεν ήμουν με τους ανθρώπους που αγαπούσα. Άργησα να το κάνω ομολογώ, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ. Αν δεν ζήσεις μόνος σου δεν θα καταλάβεις ποτέ τα δύσκολα της καθημερινότητας, δεν θα πιεστείς αρκετά για να φέρεις την ζωή σου εκεί που πρέπει δεν θα μάθεις να συμβιβαστείς! 3 χρόνια πέρασαν στο μικρό δυάρι, πέρασαν φίλοι, καλές κακές στιγμές, έρωτες, γέλια και κλάματα. Σήμερα απο το πρωί το αδειάζω με μια γλυκιά ανάμνηση για όλα όσα πέρασα εδώ. Λίγο πιο μακριά με περιμένει ένα άλλο σπίτι, ένα όνειρο ζωής που στα 31 γίνεται πραγματικότητα και ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλα!

Πάμε καλά μου μπράτσα....το παρελθόν έχει ένα ειδικό βάρος..με το 1...2...3

1 comment:

  1. Με 'γειά να χαρείς το νέο όνειρο, Πάρη. Και μαζί του να φέρει κι άλλα, ωραιότερα...

    ReplyDelete