Saturday, July 16, 2011

επαγγελματισμός στην ελλάδα και ...το στήσιμο σπιτιού.

Πίστευα ότι το πιο δύσκολο πράγμα στην διαδικασία αγοράς σπιτιού είναι η αγχωτική διαδικασία της εύρεσης, της διαπραγμάτευσης και εξασφάλισης χρηματοδότησης. Αρκετό άγχος και αβεβαιότητα. Παρόλα αυτά καθώς συνεχίζω με καταιγιστικούς ρυθμούς όπως σημειώνει μια φίλη μου - τα δύσκολα είναι μετά. Κάποια στιγμή οι υπογραφές τελειώνουν, τα χαρτιά παίρνουν τον δρόμο τους και φυσικά ο λογαριασμός σου στην τράπεζα αδειάζει και μένεις με ένα άδειο σπίτι και χιλιες υποχρεώσεις και δουλειές να σε περιμένουν.

Αυτή η δουλειά θέλει χρόνο, κάτι το οποίο δεν έχω μιας και δουλεύω και οι ελεύθερες μου ώρες καθημερινές είναι μηδαμινές για να συνεισφέρω ουσιαστικά. Μένουν μόνο τα Σαββατοκύριακα (ειδικά τα τελευταία) όπου είναι πιο κουραστικά και από την υπόλοιπη εβδομάδα.

Ειναι εκείνες οι στιγμές που έρχεσαι μπροστά στα δύσκολα (έχουν μια γλύκα βέβαια γιατί ειναι ολο δικά σου). Ανακαλύπτεις τις  ατέλειες στο σπίτι, το πραγματικό μέγεθος των βελτιώσεων ή τροποποιήσεων που πρέπει να κάνεις και δεν στα είχε πει καλά ο κατασκευαστής ή μάλλον στα είπε και μετά ήταν λίγο διαφορετικά και πάει λέγοντας. 

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες λοιπόν είμαι με το τηλέφωνο στο χέρι και προσπαθώ μόλις τελειώνω από το γραφείο να συντονίσω τους διάφορους τεχνίτες και μαστόρους για να τελειώσουν ή να παραδώσουν κομμάτια του σπιτιού που θέλουν μια βελτίωση, μερεμέτι ή έλεγχο. Υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, αλουμινάδες, ξυλουργοί αλλά και εξωτερικοί όπως τεχνικοί κλιματισμού, σιδεράδες, συναγερμού, τεχνίτες για τα έπιπλα μπλα μπλα μπλα. 

Έχω πάρει αρκετά τηλέφωνα αυτές τις μέρες, πάντα ευγενικά πάντα με καλό τρόπο να καλοπιάσω αυτούς τους τεχνίτες που ειναι οι συνεργάτες του κατασκευαστή και πρέπει να έρθουν για να τελείωσουν κάτι ή κάποιους 'δικους΄μου για πρόσθετα. Ξέρεις τι βλέπω με μεγάλη μου λύπη; Μεγάλο ποσοστό απο αυτούς είναι ΚΑΚΟΙ επαγγελματίες. Μου κάνει φοβερή εντύπωση. Έπεσα σε περιπτώσεις που μόνο απο την φωνή καταλάβαινες ότι δεν ήθελε να έρθει, σε άλλους που τους κυνηγούσες μέρες και μέρες και σου λέγανε πάρε με τότε και μετά ξανα πάρε με  τότε, σε άλλους που πάνε συνέχεια διακοπές κτλ κτλ. Δεν είναι ότι έπεσα απο τα σύννεφα. Εμείς οι Έλληνες είμαι καλοί και φιλότιμοι αλλά γενικά σε Μ.Ο είμαστε τσαπατσούληδες και oportuni-στες. Αν δεν είναι μια δουλειά με λίγο κόπο και πολλά λεφτά μάλλον δεν την κάνουμε. Ζούμε σε εποχή με ανεργία και πτώση σε όλες τις δραστηριότητες της οικονομίας και βλέπεις μεγάλο ποσοστό επαγγελματιών να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με ηλίθιο τρόπο. Να κοστολογούν όπως θέλουν και με ότι τρόπο θέλουν (λες και είμαστε μαλάκες και δεν κάνουμε έρευνα αγοράς), να δείχνουν υπεροψία ή απλά τυπικότητα χωρις καν διάθεση για να κάνουν σωστά την δουλειά τους.

Είμαι πάνω από το κεφάλι ξυλουργού σήμερα γιατί επί 45 λεπτά δεν μπορούσε να κόψει τον πάγκο σωστά και έβαζε την εστία με κενό στον πάγκο. Αν δεν του έλεγα - μα κοίτα έχει κενό μπορεί και να το άφηνε έτσι - είχε αράξει. Δεν ήξερα πως να συγκρατήσω τον εκνευρισμό μου, δεν ηξερα τι να του πω - με δουλευεις μάστορα τώρα δηλαδή εσύ κάνεις σωστά την δουλειά σου; Δεν ήξερα τι να πώ, απλά ήμουν απο δίπλα και τσέκαρα ξανά μην σπάσει τίποτα μην γίνει προχειροδουλειά. 

Όσο για τους άλλους που τους παίρνεις τηλέφωνο και η Δευτέρα γίνεται Κυριακή και η Κυριακή άλλο Σάββατο, υπάρχει λύση και μάλιστα πιο τίμια. Δεν θέλει ο Έλληνας μάστορας (γιατί πρώτα σε αυτόν τηλεφωνώ πάντα και προσπαθώ να τον καλοπιάσω) - υπάρχει κάποιος Αλβανός μάστορας που ξέρει την δουλειά  ίσως και καλύτερα. Δεν θέλω να φανώ υπερβολικός αλλά οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν, τους λες θα γίνει αυτό και το άλλο και εμφανίζοντε στο σπίτι πριν από σένα και στα λεφτά τα ίδια. Τι θα πρέπει να κάνω, να τονώσω την ηλίθιο εγωισμό του κάθε μπαρμπα μαστορα ή να κάνω την δουλειά μου μέσα σε 1-2 μέρες.  Δεν είναι ότι είμαι ανυπόμονος, θέλω και πρέπει να μετακομίσω γιατί τρέχουν τα νοίκια αλλά και οι υποχρεώσεις. 

Η έλλειψη επαγγελματισμού και ανταγωνιστικότητας είναι ένα απο τα μεγάλα προβλήματα της οικονομία μας - και το βλέπεις σε όλους τους κλάδους και σε όλα τα επαγγέλματα (ναι και σε εμάς στο IT δεν θα κρυφτώ). Αν με ρωτήσεις ποια θα μπορούσε να είναι η λύση; Ανταγωνισμός - δεν θέλει ο Α; ας έρθει ο B o Γ o Δ. Λαμπρή εξαίρεση στην κακή άποψη που έχω αποκτήσει για το μέσο Έλληνα μάστορα είναι η νέα γενιά - άνθρωποι στην ηλικία μου που φαίνεται ότι έχουν κατανοήσει το νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον, είναι πιο μορφωμένοι έχουν αντίληψη και σε αντιμετωπίζουν σοβαρά, σαν πελάτη που μετά από μερικές ώρες θα τους πληρώσει.

Όπως και να έχει η δουλειά πρέπει να τελειώσει όπως και να γίνει και προσπαθώ να χρησιμοποιήσω κάθε μονάδα υπομονής και ευγένειας έχω στην διάθεση μου για να μην εκραγώ με κανένα, εξάλλου δεν στήνεται εύκολα ένα σπίτι - όσοι το έχουν περάσει το ξέρουν ήδη. Ελπίζω να μην με ρουφήξει αυτή η διαδικασία αρκετά έτσι ώστε να ακούγομαι εξωγήινος στους φίλους μου - πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει για επιτόκια δανείων, για μαγαζιά με έπιπλα, για σπίτια, τιμές και άλλα τέτοια. Λογικά μόλις τελειώσω και βγώ σε release candidate με το σπίτι θα μου περάσει - από την άλλη νιώθω ότι έχω περάσει σε ένα άλλο επίπεδο πια - μια άλλη σφαίρα πραγματικότητας και υποχρεώσεων που με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο ρεαλιστικά. Είναι ωραία..πάντως το τελικό αποτέλεσμα είναι θετικό. Από την στιγμή που θα ξεκινήσεις να καθαρίζεις, τρίβεις, να κάνεις μερεμέτι σε τοίχους που είναι δικοί σου χαίρεσαι. Τουλάχιστον εγώ αισθάνομαι έτσι οπότε αυτό μου φτάνει...

4 comments:

  1. Ένα χρόνο που πέρασα και εγώ όσα περιγράφεις, θυμάμαι να είχα γίνει άλλος άνθρωπος, είχα αγριέψει, φώναζα και ούρλιαζα στους ψευτό-μαστόρους, που όλα τα καταλαβαίνουν, αλλά στο τέλος κάνουν το δικό τους.

    Τώρα που τα θυμάμαι, έχω να πω ότι αυτά συμβαίνουν διότι ουσιαστικά την κύρια ευθύνη την φέρνουν οι κατασκευαστές. Αυτοί διαλέγουν ουσιαστικά τους μαστόρους (αν κατάλαβα καλά για την περίπτωση σου), οπότε καλύτερα να λογαριαστείς μαζί του. Εγώ έτσι έκανα και «δούλεψε» αρκετά καλά, τα παράπονα στον κατασκευαστή, όχι στο μάστορα.

    Τέλος πάντων, καλό κουράγιο και καλορίζικό!

    ReplyDelete
  2. Φίλε Πάρη, έπεσες στο χειρότερο είδος επαγγελματιών: τους μάστορες. Επειδή οι γονείς έχτισαν μια (τέλεια είναι...) βίλα έξω από την Δράμα, πριν από 5 χρόνια (η μητέρα μου ήθελε δικό της σπίτι από τα 17...) και πλήρωσαν (υποτίθεται) "καλούς" αρχιτέκτονες κλπ. Το σπίτι έχει κάποια "σφάλματα" που είναι ΧΑΛΑΡΑ για δικαστήριο/αποζημίωση.

    Είναι τραγικοί, όλοι. Ειδικά αν πληρωθούν πριν τελειώσουν την δουλειά, είναι ικανοί να σε αφήσουν στο περίμενε για πάντα.

    Δεν ξέρω τι γίνεται με αυτούς, πραγματικά, είναι λες και μιλάς για το "δείπνο ηλιθίων". Εν τω μεταξύ όπως λες, αν δεν είσαι εκεί, ένα φτιάχνουν - δύο χαλάνε.

    Τι να πω, έχω την χειρότερη εντύπωση κι εγώ για την πλειοψηφία τους... Ίσως όντως οι αλλοδαποί να είναι μια λύση...

    ReplyDelete
  3. Εγώ έχω καταλήξει ότι στοιχειωδώς αν "πιάνουν τα χέρια σου" μπορείς να κάνεις καλύτερη δουλειά από τους περισσότερους μάστορες σήμερα. Πολλές φορές μπορεί να σου πάρει περισσότερο χρόνο για να το σκεφτείς καλά για να μην κάνεις καμιά πατάτα, αλλά στο τέλος θα βγεις κερδισμένος και σε χρήματα και σε ποιότητα. Δυστυχώς έχει εκλείψει το μεράκι που υπήρχε στα μαστόρια του παρελθόντος

    ReplyDelete
  4. Εξαιρετικο το ποστ, ακριβως οπως τα γραφεις ειναι. Ακομα και το "Ειδικά αν πληρωθούν πριν τελειώσουν την δουλειά, είναι ικανοί να σε αφήσουν στο περίμενε για πάντα." του Panagiotis Atmatzidis ειναι μια θλιβερη αληθεια. Δυστυχως ο Ελλην ειναι υπερκακομαθημενος και μετα του φταινε οι αλλοδαποι που του χαλανε την πιατσα της παραλιας..
    Παρελειψες επισης, οτι το χρημα ειναι καταμαυρο και θελω να προσθεσω οτι καλη η υποστηριξη στον Ελληνα, αλλα αν ειναι αθλιος επαγγελματιας, για να τελειωσω τη δουλεια μου, προτιμω τους ξενους.

    ReplyDelete