Wednesday, June 29, 2011

σήμερα θα ήθελα να φύγω....

Ξεκίνησα την μέρα μου από τις 7 παρά. Αγχωμένος πάνω σε ένα τιμόνι να φτάσω στην ώρα μου για την δουλειά. Μια δουλειά που δεν σταματάει ποτέ, εδώ και 8 χρόνια δεν σταμάτησα ποτέ. Κάθε πρωί τις τελευταίες μέρες με το βλέμμα του απεγνωσμένου περιμένω στην είσοδο κάποιας ΔΕΚΟ μήπως κάποιοι θελήσουν να δουλέψουν. Κάθε μέρα κοιτάω τα site με απεργίες για να ξέρω αν θα μπορέσω να πάω στην δουλεία μου, γιατί κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για την καθημερινότητα μου. Η καθημερινότητα μου είναι ένα βάρος, δεν μπορώ πια να κάνω ούτε τα βασικά - δεν ξέρω αν αύριο θα μπορώ να κάνω το ένα ή το άλλο.Κάποιοι ανόητοι πιστεύουν ότι θα έρθει λογικός άνθρωπος να κάνει επενδύσεις σε αυτό το άναρχο κράτος που θυμίζει έντονα τα φέουδα παλαιότερων χρόνων.

Μεγάλωσα σε μια κοινωνία που γαλουχήθηκε με σημαίες, με ψέματα και με ρεμούλες. Μια κοινωνία από άχρηστους φιλοσόφους της στιγμής - που όλο τους το είναι αν το αναλύσεις  η μπάλα(επίκαιρο ε), οι εφημερίδες, αν θα πιαστούν στο δημόσιο, αν θα πάρουν τα λεφτά του δημοσίου, αν έχουμε κάπου γνωστό, αν μπορώ να περάσω στο φανάρι μπροστά πρώτος, αν μπορώ να παρκάρω όπου να ναι, αν μπορώ να φανώ έξυπνος, αν μπορώ να μπω με το καλό μου αμάξι σε ένα club και να καβαλήσω γκόμενες και άλλα.Η πολιτική ζωή της χώρα ακολουθεί. Μια κοινωνία που τα σπάει (κυριολεκτικά και λογικά). Μου την σπάνε οι λέξεις πια ο λαός, ο κόσμος, δικαιώματα, υποχρεώσεις, θεσμός και νόμοι. Σε αυτή την χώρα δεν υπάρχει τίποτα δεν πιστεύω σε κανένα.

Σήμερα μιλούσα με τον πατέρα μου χιλιάδες μίλια μακριά- ο καθένας δίνει την μάχη του για το πως αισθάνομαι, πως πάνε τα πράγματα πολιτικά, για το πως είναι η ζωή. Για το γεγονός ότι κάθε μέρα που ξυπνάω πρέπει να κοιτάω και πιο κάτω - με πιο σφικτή καρδιά. Να μάθω να ανέχομαι λαϊκισμούς, ψευτο επαναστάσεις, ρεμούλες, εμπαιγμούς και την κοινωνική ανισότητα σε όλες τις εκφάνσεις της. Πάνω στα διάφορα λεγόμενα είπα ' σήμερα θα ήθελα να έχω τα @@, να σπάσω αυτό το παράξενο πράγμα μέσα μου , συναισθηματισμός; καρδιά; δεν ξέρω τι είναι και να φτιάξω την βαλίτσα μου και να φύγω'. Δεν ξέρω τι είναι πια αυτό που με κρατάει εδώ, μάλλον μια ιδέα που έχω φυτεμένη στο μυαλό μου και μέρα με την μέρα βλέπω ότι όλο και δυσκολεύομαι να την δω να πραγματώνεται. Ξαφνικά ο καλύτερος μου φίλος (διαβολική σύμπτωση) πετάγεται σε άλλη συνομιλία και χωρίς να μου έχει πει κάτι με ρωτάει - 'Πάρι, να σου πω κάτι, γιατί κάθεσαι εδώ πραγματικά'. Ομολογώ ότι απογοητεύτηκα πλήρως. Τουλάχιστον παραδέχομαι ότι για την ώρα δεν το έχω λύσει αυτό το θέμα.

Ένας άλλος φίλος (Δημήτρη, ΠΑΟΚ ΕΙΣΑΙ) μου γράφει: "ξέρεις κάτι τα πράγματα επι της ουσίας έτσι ήταν απλά τώρα συνειδητοποιήσεις ότι θα συνεχίσουν να είναι έτσι για πάντα΄.

Ορατότητα μηδέν..όχι άλλο κάρβουνο!Ναι το ξέρω μην μου λες ότι όλα είναι στο μυαλό..το ξέρω αλλά αυτό το πράγμα δεν έχω καταφέρει ακόμα να το νικήσω. Όταν το νικήσω θα σου γράφω από κάπου αλλού και όχι από την Ελλάδα.

3 comments:

  1. Πάρι συμφωνώ σχεδόν σε όλα, εκτός τα των απργιών. Ο καθένας έχει δικαίωμανα κάνει απεργία, δεν μπορείς να του το αρνηθείς.

    Βεβαίως και σε ένα Δυτικό πολιτισμένο κράτος θα υπήρχε αποζημίωση των πολιτών. Π.χ. έχω εγώ μηνιαία κάρτα ΜΜΜ, δεν μπορώ να τη χρησιμοποιήσω για δύο ημέρες, θα έπρεπε να μου καταβληθεί το ανάλογο αντίτιμο πίσω. Αλλά εδώ είναι Μπανανία, τέτοια πράγματα είναι ανέκδοτα.

    ReplyDelete
  2. Είσαι πιτσιρικάς δεν έχεις οικογένεια τι κάθεσαι και σκοτίζεσαι. Φύγε όσο πιο γρήγορα μπορείς. Εδώ η κατάσταση δεν παλεύεται.
    Σε 10 χρόνια πάλι τα ίδια θα γράφεις μόνο που θα είσαι 40 με γυναίκα και κουτσούβελα οπότε το να φύγεις θα είναι πάρα πολύ δύσκολο.

    ReplyDelete
  3. Αν και ξέρω ότι δεν μπορείς να φύγεις συμφωνώ απόλυτα με τον teplir.

    ReplyDelete