Thursday, May 26, 2011

on the road again

Αυτή την εποχή αγαπητό μου ημερολόγιο όλα φαντάζουν πιεστικά. Μερικά μπορεί να είναι μερικά μπορεί να τα νιώθω εγώ έτσι για να είμαι ειλικρινής. Αυτή η πίεση σε κάνει να μονολογείς παραπάνω, να σκέφτεσαι ακόμα πιο πολύ και μερικές φορές να πιάνεις τον εαυτό σου να κουτουλάει στα τζάμια του Μετρό καθώς διασχίζεις πια την πόλη από την μία άκρη στην άλλη. Αυτή η ρευστότητα...πραγματικά its not my type.
Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν με εμπόδισαν να θέλω να γράψω για την επιστροφή μου στο τιμόνι μετά το ατύχημα - έτσι να έχω να το θυμάμαι. Δεν περίμενα να έχω κάποιο πρόβλημα ούτε φοβία και έτσι ήταν σαν νεράκι. Απο την άλλη δεν ξέρω ακόμα πότε θα αξιωθώ να καταφέρω να αποκτήσω τις δικές μου ρόδες. Anyway υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.

Θα επανέλθω είμαι σαν ένα λειτουργικό που σιγά σιγά σηκώνει ξανά τα service και τους δαίμονες του.



 

1 comment:

  1. Ο επιλογος σου μου θυμισε κατι που μου δινει δυναμη σε αυτες της rebooting στιγμες:
    Alfred Pennyworth: Why do we fall sir? So we might learn to pick ourselves up
    :)

    ReplyDelete