Sunday, April 17, 2011

ειλικρίνεια

Είναι από εκείνες τις στιγμές που η ειλικρίνεια κάποιου φίλου σε ταρακουνά. Μετά από ένα πραγματικά δύσκολο διήμερο και μια γενικότερα άστατη εβδομάδα περιμένω το Μετρό στο Σύνταγμα για να ξεκινήσει επιτέλους το μισό έστω ΣΚ για μένα.

Χαμένος σε σκέψεις και πράγματα νιώθω ότι βρίσκομαι πάνω σε 2 πατίνια διαφορετικά και δεν μπορώ να ισορροπήσω. Το ένα πάει μπροστά το άλλο πίσω, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα πατίνια πάντα μου άρεσε να περπατώ και να κινούμαι με σταθερά βήματα.Να νιώθω το έδαφος κάτω.

'Φαίνεσαι λίγο θλιμμένος...' λέει ο φίλος.

Η ειλικρίνεια του με ταράζει, βάζω ξανά το καλό μου χαμόγελο και κάνω reboot!

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά πάντα σε τέτοιες στιγμές νιώθω ότι παίζει συνέχεια στο μυαλό μου αυτό το κομμάτι - δεν το αγάπησα άδικα! :)