Sunday, April 03, 2011

Υπερηφάνεια...ψευτό τιμή ή απλή πραγματικότητα - τα γκαρσόνια της Ευρώπης

Δεν θέλω να δημιουργήσω ακόμα ένα flame post, ούτε να μειώσω κανέναν, ούτε την δουλειά του. Δεν θέλω να εξυψώσω ούτε να καταποντίσω την εθνικοφροσύνη και υπερηφάνεια σας αντίστοιχα. Είναι μια καθαρά προσωπική άποψη - έχει να κάνει με δικά μου 'συμπλέγματα', εγωισμούς δεν ξέρω.

Βλέπω σε κρατικό κανάλι ένα θέμα για τον τουρισμό. Ένα μεγάλο κρουαζιερόπλοιο καταφθάνει στην όμορφη Κρήτη (την οποία ακόμα δεν έχω καταφέρει να επισκεφθώ). Οι κάτοικοι του λιμανιού (Χανιά) μαζί με την τοπική και πολιτική ηγεσία, οργανώνουν εκδηλώσεις προς τιμή των πρώτων τουριστών που σε λίγο θα γεμίσουν την πόλη. Νέοι και νέες πάνε στο πλοίο να χορέψουν για τους επισκέπτες, τους κερνάνε τοπικές λιχουδιές και τους λένε πόσο όμορφα είναι εκεί κάτω. Προσπαθούν να στήσουν ένα καλό κλίμα έτσι ώστε οι χιλιάδες των τουριστών και το πλήρωμα να αφήσει συνάλλαγμα.

Σε τόσο ζοφερές οικονομικά στιγμές, το συνάλλαγμα είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα, αν το εξετάσουμε οικονομικά. Η καλή εντύπωση το ίδιο, οι 3000 πρώτοι επισκέπτες ελπίζουμε να πούνε μια καλή κουβέντα σε άλλους τόσους και πάει λέγοντας.

Δεν είμαι απόλυτος, έμαθα ότι στις business δεν υπάρχουν όρια, υπάρχει μόνο opportunity, ρίσκο και καλό timing. Ο τουρισμός είναι μια δραστηριότητα που μπορεί να καλύψει ένα -κάποιο κενό, να φέρει έσοδα, να λειτουργήσει σαν υποκατάστατο της πρωτογενούς οικονομίας. Θα συνεχίζουμε να μην παράγουμε κάτι (απτό) αλλά θα πουλάμε την ομορφιά του χώρου μας. Το δέχομαι και το αναγνωρίζω υπάρχει potential (όχι τεράστιο - και όχι όσο θέλουν μερικοί να διαφημίζουν, πόσο μάλλον όταν δεν μπορούν να τα ποσοτικοποιήσουν).

Αν αφήσω τα οικονομικά και τις business παραπέρα δεν ξέρω τι με πιάνει. Κατανοώ ότι μάλλον λίγοι μπορούν να καταλάβουν - καλοπροαίρετα. Δεν θέλω να ρίξω ευθύνες ούτε να κατακρίνω πια κανένα- δεν θέλω να δώσω καμία πολιτική υφή στο γραφόμενα μου.

Με πιάνει όμως μια κατάθλιψη - αλήθεια το λέω. Όχι ότι δεν έχουμε γίνει ζήτουλες και περίγελος της Ευρώπης. Δεν φταίνε μόνο οι εξωτερικοί δυνάστες μας, φταίμε και εμείς. Με πιάνει μια κατάθλιψη να βλέπω νέους και νέες να χορεύουν για τον τουρίστα, να έρθει να τον καλό-πιάσουμε να αγοράσει ένα πιάτο φαγητό παραπάνω, να αφήσει ένα δολάριο παραπάνω.

Θα ήθελα πάρα πολύ, ονειρεύομαι η χώρα μου, οι νέοι άνθρωποι να μην χρειαστεί να γίνουν τα γκαρσόνια και οι enterntainers της Ευρώπης. Να μην εκφυλιστεί ακόμα παραπάνω αυτή η κατάσταση και να μπει στο εθνικό μας dna η συγκεκριμένη στάση ζωής. Σαν τις ταινίες του Ελληνικού σινεμά, με τον Αμερικάνικο στόλο που φτάνει στον Πειραιά και πρέπει να πουλήσουμε ώπα, παλαμακια, μουζακα μπουζούκι.

Το ξέρω ότι θα με κατακρίνεις με αυτό που διαβάζεις, μπορείς να με στολίσεις με ότι 'ταμπέλα' θες - αλλά εμένα αυτές οι εικόνες με στεναχωρούν. Μέσα στην κρίση μας και τις δυσκολίες πιανόμαστε απ' όπου μπορούμε, θυσιάζουμε σε βάθος χρόνου ενέργεια και προοπτική. Φτάσαμε στο σημείο ο τουρισμός να είναι το last resort για την χώρα μας και τώρα ήρθε η ώρα να χορέψουμε, να μαγειρέψουμε και να στρώσουμε το κρεβάτι στους τουρίστες  - χαμογελαστά.


15 comments:

  1. Πάρι αυτό έχουμε αυτό πουλάμε. Δυστυχώς...

    ReplyDelete
  2. Η αλήθεια είναι πως και μένα με πιάνει κατάθλιψη. Όχι για τους ίδιους λόγους αλλά καθαρά από επαγγελματική ...διαστροφή.

    Ο τουρισμός που βασιζόταν σε μια φολκλόρ εικόνα όχι μόνο έχει πεθάνει αλλά μάλλον λειτουργεί καταστροφικά αν δεν μπορεί να τον υποστηρίξει η τουριστική βιομηχανία.

    Τι θέλω να πω; Μια χαρά είναι να κερνάς τοπικές λιχουδιές τους τουρίστες αλλά θα πρέπει να έχεις επενδύσει στην προώθηση της τοπικής κουζίνας ώστε να υπάρχουν πιστοποιημένα, ειδικευμένα, εστιατόρια, ταβέρνες, ξενοδοχεία κλπ που να προσφέρουν αυτές τις λιχουδιές ώς προϊόν. Ας τους κεράσουν ας πούμε βρουβόπιτες , θα τις βρουν σε καμιά ταβέρνα της πόλης μετά ή θα βρουν φις εντ τσιπς; Άντε και λίγο μουζάκα.

    Ας του χορέψουν συρτό. Θα βρουν μετά κάποια μουσική σκηνή, ένα θέατρο, μια παράσταση με Ελληνικούς χωρούς; Πολύ αμφιβάλω.

    Με λίγα λόγια θεωρώ όλα αυτά σπασμωδικές κινήσεις χωρίς κάποιο σχέδιο χωρίς στόχους και κυρίως χωρίς ένταξή τους σε κάποιο γενικότερο πρότζεκτ ανάπτυξης του τουριστικού προϊόντος.

    Δηλώνω δε πως έχω σχέση με την τουριστική βιομηχανία για τούτο έχω μια παραπάνω ευαισθησία.

    ReplyDelete
  3. Εγώ δεν θεωρώ οτι "καλοπιάνουμε" τους τουρίστες. Αυτό έτσι κι αλλιώς πρέπει να το κάνει κάθε τουριστικός προορισμός. Υποτίθεται οτι ο τόπος σου και οι υπηρεσίες που παρέχει στους τουρίστες είναι το δελεαρ. Όλοι μας όταν πάμε διακοπές περιμένουμε κάτι (στα μέτρα του ο καθένας) για να περάσουμε καλά. Θα συμφωνήσω όμως με τον Sykofanti οτι δεν αρκεί μόνο η ρεκλάμα αλλά και το τελικό αποτέλεσμα. Όταν ένας τουρίστας μείνει ευχαριστημένος δεν θα αφήσει μόνο τα χρήματά του στον τόπο που επισκέπτεται. Αλλά και τα σχόλια στο ιντερνετ και στους φίλους του, ή τα παράπονά του. Σήμερα ψάχνεις για ξενοδοχείο και μπορείς να διαβάσεις του κόσμου τις κριτικές για το κάθε ένα ξεχωριστά με τα θετικά του και τα αρνητικά του.
    Το θέμα του "συντονισμού" ώστε όταν κάποιος κερνιέται κρητικές πίτες να τις βρει και στο εστιατόριο είναι ίσως ευθύνη του Δήμου, του ΕΟΤ, των τοπικών επιμελητηρίων τουρισμού.
    Το θέμα της ποιότητας όμως, των τιμών και της καλής παροχής υπηρεσιών αφορά τον κάθε έναν, εστιάτορα, ξενοδόχο, ιδιοκτήτη μαγαζιού κλπ. Που πρέπει να σκεφτεί μακροπρόθεσμα και να μην λειτουργήσει με φιλοσοφία αρπαχτής. Γιατί έως τώρα αυτή την εντύπωση έχω.
    Και όταν οι "αντίπαλες" χώρες (βλέπε Τουρκία, και κατα κύριο λόγο χώρες τις Μεσογείου), είναι ακόμα πιο ελκυστικές με διάφορους τρόπους εμείς πρέπει να κάνουμε το κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό.
    Αυτό είναι ο τουρισμός τελικά. Κανένα ξενοδοχείο δεν ζητιανεύει πελάτες. Παρέχει καλές υπηρεσίες και φτηνές τιμές και οι πελάτες έρχονται μόνοι τους.

    ReplyDelete
  4. Εκτός από το πόσο καλό ή λιγότερο καλό είναι το να έχεις τον τουρισμό ως κύριο ¨προιόν", ένα πρόβλημα που βλέπω είναι πως δεν αξιοποιούνται άλλα είδη τουρισμού στην Ελλάδα όπως θα έπρεπε εκτός του θερινού τουρισμού (ήλιος-θάλασσα κλπ). Είδη όπως θρησκευτικός, ορεινός, χειμερινός, πολιτιστικός, εναλλακτικός (αγροτουρισμός, αθλητικός) τουρισμός στηρίζονται κατά βάση σε πρωτοβουλίες ιδιωτών χωρίς καμία προώθηση από το κράτος.

    ReplyDelete
  5. Θυμάμαι ο ίδιος ως τουρίστας πόσο καλή εντύπωση μου έκανε στην Αίγυπτο που μας κέρασε ντόπιο λουκούμι και γλύκισμα από γάλα καμήλας ο ξεναγός στο λεωφορείο. Ή στην Ταϋλάνδη ο μίνι χορός που στήσανε οι ντόπιοι στο ξενοδοχείο. Δεν είναι τυχαίο ότι πχ η πιο γνωστή εικόνα για την Χαβάη είναι το κολιέ από λουλούδια που δίνανε οι εξωτικές ντόπιες στον επισκέπτη. Αυτές οι εικόνες καλώς ή κακώς μένουν.
    Το θέμα είναι το πέρα από αυτό, όπως λέει ο Sykofantis. Τι μπορεί να γίνει περαιτέρω ώστε και να έρθει ξανά και να ξοδέψει αρκετά. Το σύστημα Έτσι είναι το γεύμα/ δωμάτιο/ αυτοκίνητο κι αν σ'αρέσει έχει ξεπεραστεί προ πολλού.

    ReplyDelete
  6. Να στείλουμε το ΠΑΜΕ στα Χανιά;

    ReplyDelete
  7. Αυτό που περιγράφεις είναι μεν μια κατάσταση δουλικότητας αλλά ουσιατικά ο αφέντης είναι η ανάγκη και όχι ο τουρίστας. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις δουλειές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και σε πολλές διαβαθμίσεις: ακόμα και ο διευθυντής πολλές φορές γίνεται "γκαρσόνι" του υπαλλήλου, αν τον έχει ανάγκη.

    Ο συμβολισμός μάλλον είναι που ενοχλεί και η αμεσότητα της επαφής κατά την προσφορά της υπηρεσίας. Όταν ο γερμανός τουρίστας ξεκινήσει πάλι τις βάρδιες του στο εργοστάσιο, δεν θα έχει τον έλληνα εστιάτορα που παρήγγειλε τη BMW δίπλα του να περιμένει.

    ReplyDelete
  8. @macsphere ναι έχεις δίκιο κάτι τέτοιο προσπαθώ να περιγράψω (ή με πειράζει) - απλά δεν θέλω να γίνει Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ μας. Δεν θέλω να εξυψώσουμε αυτή την δουλικότητα σαν το μεγάλο μας όπλο κατά της κρίσης - αντί να σκεφτούμε παραγωγικά.

    ReplyDelete
  9. Συμφωνώ με τον Πάρι. Μπορούμε καλύτερα από το να είμαστε η όμορφη γλάστρα της Ευρώπης για την ομορφιά της οποίας πληρώνουν οι τουρίστες. Η Ελλάδα έχει την δυνατότητα (και το ανθρώπινο δυναμικό) να αναπτύξει και πρωτογενή οικονομία. Αισθάνομαι πως ο τουρισμός μόνο, εκτός του ότι δεν παράγει τίποτα (και κατα συνέπεια είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε περιόδους κρίσης κλπ) φέρνει μαζί του και μια κουλτούρα. Όσο επαγγελματίας και να είναι ένας πωλητής ας πούμε, είναι απόλυτα εξαρτόμενος από το προϊόν που πουλάει και κατά βάση αναλώσιμος.

    ReplyDelete
  10. Όχι μόνο με πιάνει κατάθλιψη και εμένα αλλά ντρέπομαι κιόλας για την αναξιοπρέπεια μας. Συμφωνώ με τον Sykofanti, η φτηνή φολκλόρ τουριστική εικόνα που προβάλουμε είναι καταστροφική.

    ReplyDelete
  11. Πάρη σε κάποια συμφωνούμε και σε κάποια διαφωνούμε. Σε κάθε περίπτωση οι απόψεις σου μου άνοιξαν την όρεξη να γράψω κάποιες σκέψεις μετά απο καιρό..http://sotirisvarelas.blogspot.com/2011/04/room-to-let.html

    ReplyDelete
  12. @barel thanks - κάθε άποψη αλλά και συζήτηση δεκτή!!

    ReplyDelete
  13. Εγώ πάλι, έχω δουλέψει μόνο δύο καλοκαίρια στον τουρισμό. Το ένα ήμουν παραμάγειρας σε ένα κρουαζιερόποιλο και το άλλο καμαρώτος. Μικρό σχετικά πλοίο, οπότε οι δουλειές πολλές: από καθάρισμα πατάτας και φρούτων (no easy task για 40-60 άτομα), μέχρι πλύσιμο πιάτων (για τα παραπάνω άτομα, που έχουν φάει πρώτο, δεύτερο, τρίτο, φρούτο, γλυκό, κ.λ.) ως παραμάγειρας και από σερβίρισμα φαγητού ως καθαρισμός καμπίνων στην δεύτερη. Στρατό πήγα αργότερα και οι αγγαρίες έμοιαζαν αστείες.

    Σε καμία περίπτωση δεν αισθάνθηκα δούλικά. Πιθανότατα να ήταν η περίοδος που δούλεψα πιο σκληρά στην ζωή μου, αλλά σίγουρα ήταν και από τις πιο ουσιαστικές και ευχάριστες εμπειρίες της ζωής μου. Ίσως επειδή γούσταρα την δουελιά μου και την έκανα με χαρά, να ήμουν και καλός. (Και για τον ίδιο λόγο τρελαίνομαι με οποιονδήποτε εργάζεται στο service και προσπαθεί να σου δείξει με όλο του το είναι ότι "αυτή η δουλειά δεν είναι για εμένα", ξέρετε αυτό που ψάχνεις με τα μάτια να βρεις τον σερβιτόρο να ζητήσεις νερό και αυτός κοιτάει οπουδήποτε εκτός από τους πελάτες.)

    Συμφωνώ με τον Sykofanti ότι αν έχεις καλύτερες υποδομές και οργάνωση μπορείς να προσφέρεις ακόμη καλύτερες και ακριβότερες υπηρεσίες.

    Διαφωνώ με τον Πάρη στον τρόπο που αντιμετωπίζει γενικά (και σε άλλα posts) την βιομηχανία του τουρισμού. Σε όλες τις "βιομηχανίες" υπάρχουν πιο χειρωνακτικές και πιο "πνευματικές" εργασίες, υπάρχουν δουλειές γραφείου και δουλειές που είσαι έξω. Ένα υπέροχο πράγμα που έχει ο τουρισμός είναι ότι έρχεσαι σε επαφή με πελάτες που είναι προδιατεθημένοι να περάσουν καλά (σε σύγκριση π.χ. με πολλούς τομείς της υγείας ή με τον δικαστικό κλάδο). Προτιμώ 1000 φορές να σερβίρω φαγητό σε χαμογελαστά ζευγαράκια, παρέες νέων και οικογένειες, παρά να είμαι εργάτης σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων, προτιμώ την ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου, από αυτή μίας εταιρείας πληροφορικής και προτιμώ το μάνατζμεντ ενός κρουαζιερόποιου από αυτό ενός software house. Προτιμώ να κάνω διαφήμιση για μαγικούς προορισμούς, παρά για τα Windows7. :-p

    Και στο κάτω κάτω, γιατί είναι πιο ωραίο να είσαι code monkey στην Κίνα, από σερβιτόρος στο Elounda Bay; Γιατί να σε γεμίζει περισσότερο να είσαι νομικός σύμβουλος μίας εταιρείας πετρελαιοειδών, από ιδιοκτήτης ενός ξακουστού εστιατορίου στην Κέρκυρα;

    Το bottom line, δεν είναι τί κάνεις, αλλά πώς το κάνεις. Εμένα θα με πιάνει πάντα κατάθλιψη όταν θα βλέπω έναν άνθρωπο να κάνει μία δουλειά για την οποία δεν είναι περήφανος, είτε αυτή είναι σερβιτόρος, είτε προγραμματιστής. Και θα θαυμάζω κάθε άνθρωπο που κάνει με μεράκι και περήφανα την δουλειά του, είτε είναι γιατρός, καμαριέρα, γεωργός ή προγραμματιστής.

    ReplyDelete
  14. Με την ίδια λογική βέβαια, πρέπει να πω ότι όταν πήγαμε για ΣΚΙ στην Ελβετία μας πήραν π1π3ς...

    Σοβαρά μιλάτε; Η ποιότητα των υπηρεσιών στα Ελληνικά νησιά, ως επί το πλείστων είναι για τα μπάζα. Είμαστε αμέσως μετά τους Βούλγαρους και τους Κροάτες (σε υπηρεσίες) που είναι σε ημι-άθλια κατάσταση.

    ...

    ReplyDelete