Saturday, March 19, 2011

μπάσκετ , προγραμματισμός και ο σύγχρονος Έλληνας πληροφορικάριος...

Μάλλον ο τίτλος του post είναι λίγο άστοχος. Δεν κατάφερα να βρω κάτι καλύτερο, ζητώ συγνώμη.

Θα ξεκινήσω με μια προσωπική μου ιστορία- φτιάξε  καφέ και άραξε.

Εγώ παλιά
Όταν πήγαινα δημοτικό (αλλά και γυμνάσιο) είχα είχα ένα μεγάλο μαράζι, το μπάσκετ. Όχι δεν ήταν όνειρο ζωής, (άλλο ήταν) αλλά πάντα ήθελα να μπορώ να παίζω καλό μπάσκετ. Έβλεπα φίλους και συμμαθητές, μερικοί έπαιζαν και σε συλλόγους στην γειτονιά οι πιο καλοί στην ομάδα του σχολείου. Αχ, αυτή η ομάδα του σχολείου. Δύο φορές κατάφερα να μπω, μια στο δημοτικό και μία στο γυμνάσιο για πολύ λίγο όμως μιας και ήμουν πάντα αναπληρωματική αλλαγή. Μέχρι να το πετύχω αλλά και αργότερα πάντα στεναχωριόμουν για τις δυνατότητες μου στο basket. 

Η αλήθεια είναι  ότι ποτέ δεν ήμουν καλός ούτε φυσικά είχα κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Πάθος για να γίνω μέρος κάποιας ομάδας είχα,  επειδή έβλεπα όλους τους άλλους- αλλά ποτέ δεν είχα ιδιαίτερες δυνατότητες, ίσως το μπόι σε μικρή ηλικία και τον όγκο αλλά μέχρι εκεί. Φανερά άστοχος και χωρίς καλή φυσική κατάσταση το μέλλον μου στον χώρο ήταν ζοφερό!

Όπως και να έχει σαν παιδί δεν είναι εύκολο να το παραδεχτείς ούτε και φυσικά να σκεφτείς πιο ώριμα.  Εντωμεταξύ, το ενδιαφέρον μου για τους υπολογιστές μεγάλωνε οπότε κάποια στιγμή ξεπέρασα σε γνώσεις τους συνομηλίκους μου και έγινα μέλος μιας άλλης ομάδας...χα χα της ομάδας των geek. Μέχρι να γίνει αυτό, για πολλά χρόνια είχε αναπτυχθεί μέσα μου ένα παράπονο ίσως και παρανόηση. Νόμιζα ότι αν κατάφερνα να πάω σε κάποιο σύλλογο της περιοχής με τα χρόνια θα μάθαινα κάτι, και αυτό να μου έδινε το εισιτήριο για την ομάδα μπάσκετ του σχολείου. Νόμιζα ότι και μόνο που θα ήμουν μέλος κάποιου συλλόγου δια μαγείας αλλά και με συμμετοχή, το σουτ μου θα γινόταν καλύτερο, θα μάθαινα καλύτερη άμυνα θα γινόμουν καλός παίκτης.Τελικά δεν κατάφερα ποτέ να πείσω τους γονείς μου να με τραβολογάνε (δεν είχαμε αμάξι εκείνα τα χρόνια) στο πάρκο της περιοχής και στα γήπεδα.

Ίσως να κατάφερνα να μάθω σωστά τα μαγικά του μπάσκετ σε σημείο να σταθώ με κάποια αξιοπρέπεια απέναντι τους καλούς μου φίλους αλλά τώρα που το σκέφτομαι και φιλοσοφώ δεν θα έφτανα ποτέ εκεί που ονειρευόμουν, ούτε θα γινόμουν αντίστοιχα καλός.

Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα, βλέποντας την πορεία μου αλλά και το πάθος μου για άλλα πράγματα. Ενώ λοιπόν ήθελα πολύ να βελτιωθώ στο basket, ποτέ (ή μάλλον σπάνια) έπαιρνα την μπάλα να λιώσω στην μπασκέτα της γειτονιάς, να κάνω 1000 σουτ, να τρέξω μερικούς γύρους να βελτιώσω την φυσική μου κατάσταση και άλλα πολλά. Δεν το θέλησα  αρκετά, δεν είχα και ποτέ το ταλέντο. Νόμιζα ότι με την βοήθεια άλλων, με τις επιλογές άλλων δια μαγείας θα βελτιωνόμουν ακόμα και αν εγώ συνέχιζα να μην το κυνηγάω. Πόσο λάθος ήμουν η μόνη δικαιολογία είναι ότι ήμουν παιδί και δεν είχα την ωριμότητα σε μερικά πράγματα.  (Άσχετο, μετά από 15 χρόνια βέβαια κατάφερα να βρω το άθλημα μου (Judo), και το ερωτεύτηκα - τουλάχιστον αυτό το πάθος έστω αργοπορημένα διοχετεύεται κάπου).

Στο σήμερα...ένας προγραμματιστής

Φτάνω λοιπόν στο σήμερα και σε μία συζήτηση μου με έναν συνομήλικο προγραμματιστή. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος περιγράφει με περίσσιο παράπονο πως η εξέλιξη του στην εταιρία που δουλεύει δεν είναι αυτή που ονειρεύεται. Κατηγορεί το σύστημα αλλά και τις περιστάσεις που οι 'υπεύθυνοι' των παραγκωνίζουν, ότι δεν του δίνουν πράγματα σημαντικά να κάνει και να ξεδιπλώσει τις δυνατότητες του.Παράλληλα ισχυρίζεται ότι αυτή η αδικία στο πρόσωπο του είναι και ο κύριος λόγος που δεν εξελίσσεται, δεν μαθαίνει νέα πράγματα.

Λίγο πριν τον καταδικάσουμε...

Πριν τον κατηγορήσεις αγαπητέ αναγνώστη, θέλω να σκεφτείς το εξής. Θα μιλήσω για τον χώρο της πληροφορικής στην μικρή αγορά της Ελλάδας (βάλε τον δικό σου χώρο και τα δικά σου παραδείγματα). Αυτό λοιπόν που περιγράφει ο κάλος μας προγραμματιστής δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας του. Πράγματι στον ελληνικό χώρο κυριαρχεί αυτό που ονομάζω -το βασίλειο των μετρίων micro-manager. Άνθρωποι οι οποίοι είτε για να προασπίσουν την κυριολεκτικά χαμηλή τους αξία σαν επαγγελματίες είτε γιατί απλά τόσο τους κόβει - παραγκωνίζουν, διαπλέκουν ή αγνοούν σε πολλές των περιπτώσεων αρκετά καλό υλικό. Αν ψάξουμε να βρούμε μια λογική εξήγηση γιατί συμβαίνει αυτό - θα έλεγα ότι στην πληροφορική αλλά και σε άλλους χώρους στην Ελλάδα ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί σωστά. Μερικές φορές η έλλειψη ανταγωνισμού μέσα σε μία αγορά δημιουργεί ανωμαλίες στα κριτήρια και αξιολόγησή ανθρώπων που δρουν μέσα της. Αν μια αγορά, μια ομάδα δεν έχει την ανάγκη να είναι πραγματικά ανταγωνιστική τότε δεν μπορείς να περιμένεις το καλό ανθρώπινο δυναμικό να αναδειχθεί στον βαθμό που του αξίζει. Μέτριο ή κακό ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να χρησιμοποιήσει άλλους τρόπους και να αποκτήσει 'εξουσία' αλλά και διοικητική-οργανωτική δύναμη. Τέλος όσο πιο λίγες οι ευκαιρίες και μικρή η αγορά, οι εναλλακτικές κάποιου για ελιχθεί, να δείξει τις δυνατότητες κάπου αλλού ή να ξεφύγει από ένα διοικητικό τέλμα είναι λίγες. 

Αυτοκριτική 
Καθώς συνέχιζε να παραπονιέται τον ρωτάω το εξής. 'Πότε είναι η τελευταία φορά που αγόρασες ένα τεχνικό βιβλίο, σχετικό με το επάγγελμα μας και το διάβασες'. Δεν έλαβα απάντηση, παρά μόνο δικαιολογίες ότι δεν υπήρχε ανάγκη να το κάνει. Επανέλαβα την ερώτηση ' Αν εσύ ο ίδιος δεν δείχνεις ένα ελάχιστο ενδιαφέρον να βελτιώσεις τις δυνατότητες σου , πως πιστεύεις ότι οι έστω ελάχιστες πιθανότητες που έχεις να σου δώσουν ένα κάποιο μεγαλύτερο κομμάτι δουλειάς , θα αυξηθούν'. Ξανά η απάντηση ήταν γενικόλογη και μάλλον κακή σε επιχειρήματα. Ο προγραμματιστής αυτός μου θύμισε τον εαυτό μου 20 χρόνια πριν που παραπονιόμουν, και νόμιζα ότι επειδή δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μπω σε μία ομάδα μπάσκετ δεν κατάφερα ποτέ να γίνω καλύτερος. Φτηνές δικαιολογίες. 

Συμπέρασμα
Σε κανένα επάγγελμα,πόσο μάλλον στην πληροφορική δεν μπορείς να μένεις άπραγος. Ο σύγχρονος επαγγελματίας επιβάλλεται να φροντίζει ο ίδιος όσο μπορεί και όσο έχει δυνατότητες για την μόρφωση του μετά το πανεπιστήμιο. Η λεγόμενη δια βίου εκπαίδευση που μας την κοπανάνε διάφοροι κρατικοί φορείς και αντιπρόσωποι στην μορφή σεμιναρίων και άλλων τρόπων να τρώνε χρήματα μπορεί απλά να υλοποιηθεί με την αγορά κάποιου βιβλίου και λίγο διάβασμα (για αρχή). Δεν υπάρχει προγραμματιστής που δεν διαβάζει. Τα πράγματα που έμαθα στο πανεπιστήμιο πριν 10 χρόνια έχουν ξεπεραστεί , δεν μπορώ να περιμένω καμία εταιρία και την τύχη μου να μαθαίνω νέα πράγματα - δεν μπορώ να αφήσω την μόρφωση μου στην μοίρα της ή στην καλή ή κακή αντίληψη κάποιου να δει τις δυνατότητες μου μέσα από μία μαγική μπάλα. Η συγκεκριμένη στάση απέναντι στα πράγματα θα πρέπει να μπαίνει στην συνείδηση των νέων φοιτητών από νωρίς - και να μην θεωρούν ότι από την στιγμή που βολεύτηκαν κάπου θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο πράγμα για όλη τους την ζωή.

Καθώς τα χρόνια περνάνε και η κατάσταση στην χώρα μας δυσκολεύει οι ανωμαλίες και ασθένειες της μη ανταγωνιστικότητας σε όλους τους τομείς θα ανεβαίνουν προς τα πάνω σαν την μυρωδιά από τον βόθρο που σιγά σιγά ξεχειλίζει. Τέλος θα ήταν καλό να μην φοβόμαστε να λέμε στην αλήθεια στα νέα παιδιά. Η πληροφορική, η ανάπτυξη λογισμικού έχει δυσκολίες, η αγορά έχει όρια και παθογένειες, οι απόφοιτοι οι οποίοι επέλεξαν αυτό το δρόμο θα πρέπει να είναι έτοιμοι για το δύσκολο δρόμο της αγοράς εργασίας και της ανταγωνιστικότητας. Οι απόφοιτοι που μπήκαν γιατί το νόμιζαν καλό, γιατί το είπε η μαμά και φυσικά γιατί θέλουν να γίνουν δάσκαλοι καλό θα ήταν να το ξανασκεφτούν γιατί δεν μπορούν όλοι να γίνουν δάσκαλοι και όσοι μένουν πίσω...άπραγοι και με νοοτροπία παλαιότερων δεκαετιών - περνάνε άσχημα! Η πληροφορική θέλει πάθος ή για να το πω πιο λαϊκά 'καύλα' - αν δεν την έχεις θα πιεστείς πολύ. 

Εσύ που την έχεις..πέρνα μια βόλτα από ένα βιβλιοπωλείο και επέλεξε την επόμενη νέα τεχνολογία ή θέμα που θες να ασχοληθείς! Οι πιθανότητες σου να μπεις στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου μεγαλώνουν ;)

20 comments:

  1. Καλά όλα αυτά στη θεωρία αλλά πρέπει να υπολογίσουμε οτι όταν έχεις εργασιακές συνθήκες 12 ωρών την ημέρα το τελευταίο που θα σκεφτέις να κάνεις είναι να να εντρυφήσεις στο next big thing. Πιθανά θα το κάνεις αλλά με πολύ μεγάλο προσωπικό κόστος.

    ReplyDelete
  2. @gogonutss
    Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν υπάρχουν οι συνθήκες τις οποίες αναφέρεις. Προσωπικά και εγώ έχω περάσει - και ίσως ξαναπεράσω 12ωρα , σαββατοκύριακα και αργίες.

    Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνεται συνέχεια - στην τελευταία εταιρία που το έκαναν δεν άντεξα πάνω απο ένα χρόνο.

    Όπως και να εχει - δεν ειναι μοναδική δικαιλογία και είναι ένα απο τα δύσκολα του επαγγελματος. Αν δεν είσαι μέσα στα πράγματα τότε δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα αλλο απο τα 12ωρα σου να γίνοντε όλο και πιο πιεστικά!

    Δεν ζουμε ούτε εργαζόμαστε σε μια καλή και μεγάλη αγορα. :(

    ReplyDelete
  3. Πολύ ωραίο post. Εγώ είμαι τώρα φοιτητής πληροφορικής αλλά πέρασα λόγο "καύλας" όπως λες, μάλιστα επειδή ήμουν τόσο πωρωμένος με την πληροφορική, από τη πρώτη λυκείου, σχεδόν σε όλα τα μαθήματα του πρώτου έτους μου φαινόταν ότι δεν μαθαίνω κάτι καινούργιο. Ο και επειδή είμαι από τους τυχερούς στην Ελλάδα να σπουδάζω αυτό που αγαπώ δεν έχω παρατήσει την ενασχόληση μου εκτός σχολής, μάλιστα νομίζω ότι σχολούμε πολύ περισσότερο, και αυτό έχει και μεγάλο αντίκτυπο στις επιδόσεις. Βέβαια ανησυχώ όσο αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση.

    ReplyDelete
  4. Όλα τα πράγματα θέλουν επιμονή. Το αγαπημένο μου ρητό από τον Thomas A. Edison είναι: «Genius is one percent inspiration and ninety nine percent perspiration».

    Κι εγώ έχω περάσει από περιβάλλοντα σαν αυτό που λέει ο gogonutsss. Με δωδεκάωρα στο γραφείο, με ωράρια που ταιριάζουν στις ΗΠΑ ενώ μένω Ελλάδα, με ωράρια που ταιριάζουν στη Σιγκαπούρη ενώ μένω ακόμα στην Ελλάδα, με ξενύχτια ως τις 7:00 το πρωί για να βγει «τώρα» κι όχι αργότερα ένα build κι άλλα τέτοια πολλά. Στο μεταξύ όμως δε σταμάτησα ποτέ να διαβάζω και να μαθαίνω καινούρια πράγματα.

    Επίσης, από τότε που θυμάμαι να έχω πρωτοπιάσει πληκτρολόγιο, δε σταμάτησα ποτέ να γράφω. Είναι πολλές φορές που θέλω να γράψω κάτι ως απάντηση σε μια τυχαία λίστα ή φόρουμ και κάθομαι δύο ώρες και πειραματίζομαι, να βρω πως ακριβώς δουλεύει αυτό που γράφω. Γράφοντας οργανώνω και τις δικές μου σκέψεις & γνώσεις καλύτερα.

    ReplyDelete
  5. Εγώ συμφωνώ στα περισσότερα που γράφεις αλλά δίνω και ένα δίκιο στον φίλο σου. Αρχικά είναι πολύ σωστή η άποψη οτι ο προγραμματιστής και γενικότερα ο άνθρωπος που δουλεύει στην πληροφορική πρέπει συνεχώς να διαβάζει. Αυτό ισχύει πιστεύω σε πολλά επαγγέλματα (γιατροί δικηγόροι, τεχνικοί διαφόρων ειδικοτήτων). Από την άλλη όμως στην Ελλάδα οι εταιρείες που απασχολούν ανθρώπους της πληροφορικής διαθέτουν χρήματα για την εκπαίδευσή τους μόνο όταν δεν γίνεται αλλιώς. Προσωπικά στην πορεία μου ως τεχνικός περισσότερο παρά ως προγραμματιστής σε κώδικα διέθεσα χρήματα για να κάνω κάποια σεμινάρια πολύ πριν το αντικείμενό τους γίνει "hit". Το 1996 π.χ. ακόμα φοιτητής σε ΙΕΚ πλήρωσα 2 φορές για να κάνω σεμινάρια Java. Όταν εκείνη την εποχή δεν είχε κανείς ιδέα τί είναι η Java. Αργότερα και ενώ είχα ξεφύγει από την ειδικότητα προγραμματιστής και έγινα μηχανικός συστημάτων περισσότερο ζήτησα από τον εργοδότη μου να μου πληρώσει ένα σεμινάριο της Cisco για ασύρματα δίκτυα, όταν το Wifi ήταν στα γενοφάσκια του. Το οποίο θα καλυπτώταν από το ΛΑΕΚ τελικά και η εταιρεία απλά θα μου "δάνειζε" τα χρήματα (1300€ γελοίο ποσό κατα τη γνώμη μου) μέχρι να τα εισπράξει από τον ΟΑΕΔ. Έφαγα άκυρο και τα έδωσα από την τσέπη μου. Αλλά αποφάσισα να μην ξαναδαπανήσω χρήματα και χρόνο χωρίς αυτό να απαιτηθεί από κάποια ανάγκη. Φυσικά η εταιρεία κάλυψε άλλους είδους σεμινάρια που απαιτούνταν για να πάρει την πιστοποίηση του Partner πχ... Την απροθυμία για κάλυψη δαπανών εκπαίδευσης την έχω διαπιστώσει και σε άλλες περιπτώσεις που δεν αφορούν εμένα. Που θέλω να καταλήξω; Προφανώς πρέπει να ενημερωνόμαστε και να μαθαίνουμε νέα πράγματα, το απαιτεί η δουλειά μας. Για πόσο καιρό όμως θα αφιερώνουμε χρόνο και χρήμα για να τα καρπωθούν άλλοι τελικώς;
    Αν η ίδια η εταιρεία δεν βλέπει τις προοπτικές ανθρώπων και τεχνολογίας, πως θα ακούσει τον εργαζόμενο που προσπαθεί να γίνει καλύτερος;
    Προσωπικά αποφάσισα οτι πέραν του 8ώρου μου δεν θα θυσιάσω χρόνο για κανέναν εργοδότη. Προτιμώ να είμαι ο μέτριος τεχνικός και καλός πατέρας, σύζυγος, φίλος παρά ο ultra hi end περιζήτητος τεχνικός που έχει στην πλάτη 300 φάσκελα από όσους νομίζει τελικά οτι αγαπά.

    Αν φυσικά είσαι freelance προγραμματιστής πρέπει ο ίδιος να καλύπτεις και συχνά αυτές τις ανάγκες για ενημέρωση.

    ReplyDelete
  6. Πολύ ωραίο θέμα!

    @cghera
    Προσωπικά πιστεύω ότι δεν "σηκώνει" να είσαι μέτριος στον κλάδο της πληροφορικής. Πρέπει καθημερινά να γίνεσαι καλύτερος. Δεν υπάρχουν 8ωρα, Σαββατοκύριακο, Αργίες, Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτομαγιές.. Τα βάζεις όλα σε ένα καζάνι και προσπαθείς να τα κάνεις όλα καλά. Σίγουρα κάπου θα αποτύχεις και κάπου αλλού θα πετύχεις.

    Υπάρχει κάποιος από εσάς που ακολουθεί κάποιο καθημερινό πρόγραμμα και το τηρεί με επιτυχία;

    ReplyDelete
  7. Στην πληροφορική όπως και σε κάθε άλλη επιστήμη υπάρχουν πολλών ειδών επαγγελματίες. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν μια 8ωρη απασχόληση σε ένα ανθρώπινο περιβάλλον, χωρίς απαραίτητα να επιθυμούν την απίστευτη επαγγελματική εξέλιξη και απαίτηση για υπέρογκες αμοιβές. Απλά μια αμοιβή ανάλογη της προσφορά τους για να μπορούν να ζουν την οικογένεια τους αξιοπρεπώς. Αυτή νομίζω είναι και οι πιο αδικημένοι στην Ελλάδα. Που το γεγονός ότι μπορεί να κάνεις ικανοποιητικότατα την δουλειά σου, αλλά δεν ξοδεύεις 12ωρα στο γραφείο και δεν τρέχει μονίμως πανικόβλητος, φωνάζοντας και πιέζοντας τους συναδέλφους θεωρείται αδυναμία. Υπάρχουν βέβαια και επαγγελματίες που αυτό που κάνουν πραγματικά τους γεμίζει και αν κάποιος μπορεί να τους παρέχει ένα ιδανικό περιβάλλον, τότε είναι ικανοί να μεγαλουργήσουν και να προσφέρουν πραγματική αξία σε μια επιχείρηση. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως έχουν χαμηλό προφίλ και προσφέρουν στο σύνολο με μεγάλο προσωπικό κόστος. Οι περισσότεροι από αυτούς συνήθως είναι "ριγμένοι" γιατί σπάνια δουλεύουν για κάποιον επιχειρηματία που μπορεί να αντιληφθεί την προσφορά και την αξία τους. Πολλές φορές θέλουν ειδική μεταχείριση λόγω του ιδιότροπου χαρακτήρα τους, όπως όλοι οι δημιουργικοί άνθρωποι με αρκετά μεγάλο εγωισμό, και ακόμα περισσότερες φορές μπορεί να χάνουν το δίκιο τους γιατί σπάνια μπορούν να αντιληφθούν το παιχνίδι των δημόσιων σχέσεων που παίζεται μέσα σε μια εταιρεία. Τέλος υπάρχει και το είδος των ανθρώπων που "ευδοκιμεί" στο κλίμα που επικρατεί στην ελληνική αγορά πληροφορικής και … δεν θα το περιγράψω γιατί και αξία θα του δώσω μόνο με την αναφορά μου, αλλά και γιατί το blog θα γίνει ακατάλληλο για ανηλίκους.

    Bottom line… υπάρχουν άνθρωποι που απλά θέλουν να κάνουν την δουλειά τους στην πληροφορική και τίποτα παραπάνω. Δεν θέλουν να ηγούνται άλλα να είναι μέλη μιας ομάδας και προφανώς μπορούν να μαθαίνουν νέα πράγματα κάτι που είναι μέρος της δουλειάς τους και του 8ώρου εργασίας.
    Από την άλλη άνθρωποι με αυτό που εγώ ονομάζω το "μικρόβιο του μηχανικού" που θέλουν να ξέρουν πως λειτουργούν τα πάντα, σπάνια θα βρουν τις συνθήκες που επιθυμούν σε μια ελληνική επιχείρηση και θεωρώ πως είτε θα πρέπει να καταπιέζουν ο ίδιοι τον εαυτό τους, είτε παίρνουν την μεγάλη απόφαση και το ρίσκο να επιχειρήσουν κάτι δικό τους.

    Τίποτα δεν είναι τυχαίο, σε μια επιχείρηση το θέμα δεν είναι τι άποψη έχουμε εμείς για τον εαυτό μας, αλλά τη άποψη έχουν οι άλλοι - κυρίως οι προϊστάμενοι - για μας και αν όντως μπορούμε να τους κάνουμε να αντιληφθούν τα στοιχεία που μας κάνουν ξεχωριστούς και απαραίτητους μέσα σε ένα σύνολο. Σε μια ομάδα ανθρώπων δεν είναι μόνο οι τεχνικές γνώσεις που παίζουν ρόλο στην εξέλιξη κάποιου.

    Τίποτα από όλα αυτά βέβαια δεν πρέπει να έχουν στόχο τα λεφτά. Τα λεφτά είτε θα έρθουν κατά τύχη, γιατί κάποιος καλόκαρδος επιχειρηματίας δεν θέλει να τα τρώει μόνος του και προτιμά να τα μοιράζεται μαζί μας, είτε μπορεί να καταφέρουμε εμείς να γίνουμε επιτυχημένοι επιχειρηματίες από το μηδέν και να καταλήξουμε αυτό που κάποτε βρίζαμε και μισούσαμε και να μας βρίζουν και να μας μισούν οι υπάλληλοί μας.

    Αν όμως το θέμα είναι πως θα "κονομίσουμε¨ το πιο εύκολο είναι να πάμε σε μια τράπεζα… είτε βράδυ με λοστό, είτε μέρα με κουκούλα!

    ReplyDelete
  8. Αγαπητέ gpan

    Κατανοώ το προφιλ του επαγγελματία που θέλει να δουλεύει 8ωρο να κάνει απλά την δουλειά του και να μαθαίνει παράλληλα - κατα την ταπεινή μου άποψη δεν έχει μεγάλο life span ούτε επαγγελματικής ζωής ούτε εξέλιξης.

    Συνήθως τέτοιοι επαγγελματίες γίνονται θύματα της αντικατάστασης και του μεγάλου νόμου που λέει τα γέρινα άλογα τα σκωτώνουν πρώτα. Ο μεσήλιας προγραμματιστής οπου δεν ενδιαφέρεται και πολυ να μάθει κάποιο νέο κόλπο και απλά θέλει να ακολουθεί τις προσταγές άλλων - μετά απο μερικά χρόνια ιδιαίτερα μετά τα 30 αρχίζει και γίνεται υποψήφιος για αποχώρηση - όταν 1 ή 2 25άρηδες έρθουν στην θέση του τα μισά λεφτά!Τότε και αυτός αλλά και η οικογένεια του θα ψάχνουν να βρουν από που τους ήρθε. Δεν ξέρω για σένα αλλά το συγκεκριμένο σενάριο το έχω δει να γίνεται - μπροστά στα μάτια μου!

    Είναι κακό λοιπόν να γεμίζουμε κάποιον βαριεστημένο ή μετρίο προγραμματιστή με την παραίσθηση ότι απο μια ηλικία και μετά - μπορεί απλά να αράξει να ηρεμήσει να ζητήσει 800 euro και να ζήσει ήρεμα και ταπεινά την οικογένεια του. Δεν νομίζω ότι υπάρχει αυτό - ρεαλιστικά δεν το νομίζω.

    Όσο για το παιχνίδι των δημόσιων σχέσεων εχει απόλυτο δίκιο - δεν είναι μοναδικό φαινόμενο της ελληνική αγοράς - αλλά είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας σε εμας που στρεβλώνει την κατάσταση και κάνει το πρόβλημα πιο μεγάλο!

    Η ελληνική αγορά είναι μικρή και με μεγάλες ανωμαλίες που σωστά ζωγράφισες στο comment σου.


    Το μόνο που λέω είναι ότι εν έτη 2011 ο συγχρονος επαγγελματίας της πληροφορικής αν δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί τα δύσκολα του επαγγελμάτος και ένα απο αυτό ειναι η δια βίου μάθηση τότε καλύτερα είναι να αφήσει τον κλάδο και να ακολουθήσει κάποιον άλλο τομέα που δεν θα έχει απαιτήσεις σε αυτό το κομμάτι. Πχ να γίνει ηλεκτρολόγος, υδραυλικός ή κάτι που να βασίζεται κυρίως στον σωματικό μόχθο και που θα είναι το μέτρο της επίδοσης του και όχι στις νοητικές του ικανότητες και θέληση να τις εξασκεί.

    Εγώ λυπάμαι που βλέπω παιδιά απόφοιτους πληροφορικής να λένε - ακόμα και στο πανεπιστήμιο δεν ήξερα πως άνοιγε ο υπολογιστής και μετά να προσπαθούν να γίνουν δάσκαλοι ή να αράξουν σε κανένα γραφειάκι στο δημόσιο να παίζουν πασιεντζα να αλλάζουν καμία ταινία απο την backupέρια και να ζουνε ταπεινά την οικογένεια τους με 1000-1200 euro και ένα επίδομα.

    Οι καιροί αλλάζουν και το συγκεκριμένο attitude θα δεχθεί μεγάλη επίθεση!

    Η πληροφορική και ο προγραμματισμός είναι τέχνη..ή κοντα σε τέχνη θέλει μια ιδιοτροπία και προσωπικότητα για να το εξασκείς.

    ReplyDelete
  9. Αυτο με το γερικο αλογο πιστευω ειναι μεγαλη αληθεια και το βλεπω γυρω μου. Ετσι και εγω που ειμαι 25 εχω πολλα να δωσω και θελω απλα πολλες φορες και ιδια η επιχειρηση δεν ειναι σε "φαση" να σε εξελιξη ομως εκει πρεπει να προσπαθεις μονος σου και να μην αραζεις και να λες ωραια εχω τον μισθο μου και το 8ωρο και ως εκει..πρεπει να κανεις το κατι παραπανω στις εποχες μας για να εισαι μπροστα, και φυσικα οι δημοσιες σχεσεις παιζουν παρα πολυ μεγαλο ρολο!!

    ReplyDelete
  10. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι δεν πρέπει ο καθένας να προσπαθεί για την εξέλιξη του και για την επίτευξη των προσωπικών του στόχων.
    Όμως ο χώρος της πληροφορικής είναι μεγάλος και χωράει ανθρώπους με πολλά και διαφορετικά προφίλ. Μου φαίνεται σαν να επικεντρωνόμαστε στο προφίλ κάποιου που φιλοδοξεί να γίνει Software Architect.
    Κάποιοι όμως πρέπει να είναι και users στο software που φτιάχνουμε κάποιοι πρέπει να έχουν και τον άχαρο ρόλο του support των εφαρμογών, άλλοι να το πουλάνε και άλλοι να κάθονται με τρομερή αυτοσυγκράτηση να "τρώνε ξύλο" από τον πελάτη όταν το προϊόν δεν είναι έτοιμο στην ώρα του ή όπως ο πελάτης το περίμενε.
    Όλα αυτά συνήθως κάποιος που έχει δαπανήσει χιλιάδες ώρες προσωπικό χρόνο για να φτάσει σε ένα πολύ υψηλό τεχνικό επίπεδο δύσκολα θα μπορούσε να αποδεχτεί. Και όμως και αυτοί οι επαγγελματίες συνήθως προέρχονται από σχολές πληροφορικής και δεν θέλουν να γράφουν κώδικα όλοι τους τη ζωή. Συνήθως ξεκινάνε από developers μόνο και μόνο για να μπορέσουν να μεταπηδήσουν σε κάτι άλλο και προφανώς δεν φτάνουν ποτέ να γράφουν έστω και ικανοποιητικού επιπέδου κώδικα.
    Μου έχει τύχη πάρα πολλές φορές να έχω την ευθύνη υλοποίησης κάποιου έργου και να είμαι υποχρεωμένος να ολοκληρώσω το έργο με ανθρώπους που δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα είτε για να παραμείνει χαμηλό το κόστος του έργου, είτε λόγω έλλειψης κατάλληλων ανθρώπων.
    Σε μια χώρα που η έλλειψη υποδομών είναι πασιφανέστατη και με δεδομένο πως τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει μεγαλύτερη πίεση στο κόστος υλοποίησης- που πάντα υπήρχε λόγω της μικρής αγοράς- πραγματικά δεν μπορώ να δω πιθανότητα βελτίωσης της ποιότητας σε αυτόν τον τομέα. Αν και ικανοί άνθρωποι πότε δεν χάνονται και πάντα είναι απαραίτητοι, μου φαίνεται πως αυτό που θα δούμε στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια είναι της πολυεθνικές που ήδη δραστηριοποιούνται στην χώρα μας να δημιουργούν στρατιές προγραμματιστών με φτηνά μεροκάματα. Και μην πηγαίνει το μυαλό σας στην Ινδία… αυτή έχουν να επιδείξουν ήδη πολύ περισσότερα στην πληροφορική και σε ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό επίπεδο.

    Anyway… μεγάλη κουβέντα άνοιξες φίλε Πάρη :-)
    και δεν μπορεί να εξαντληθεί εύκολα σε ένα blog entry. Δεν διαφωνώ μαζί σου, απλά είναι ένα θέμα που με απασχολεί και εμένα αρκετά και μάλλον σηκώνει πολύ συζήτηση. Ίσως θα ήταν καλή ιδέα αν μπορούσε το JHUG να έχει κάποιο χώρο να βρισκόμαστε και για ανταλλαγή απόψεων πιο συχνά. Να συζητάμε και τέτοιου είδους θέματα που, θέλω να πιστεύω, ενδιαφέρουν αρκετούς από μας.

    ReplyDelete
  11. Μπράβο Πάρι πολύ ωραίο post!!!

    ReplyDelete
  12. Σιγουρα θελει κυνηγι ο χωρος μας αλλα οπως λεει και ο cghera μην καταληξουμε να παμε για μαλλι και να βγουμε κουρεμενοι. Πιστευω οτι πρεπει να το κυνηγας οσο οι ανθρωποι που αγαπας δεν απογοητευονται (γιατι ευχαριστημενοι με τοσο λιγο χρονο που θα τους δινεις μαλλον δυσκολο το βλεπω).
    Πολυ ωραιο θεμα! Μπραβο Παρη!

    ReplyDelete
  13. @wsofiaw Ευχαριστώ
    @Spyros Ευχαριστώ επίσης!

    @gpan X-tra Ευχαριστώ για τα εύστοχα και πάντα ευγενικά σχόλια. Κάθε μήνα στο JHUG (συνάντηση στο collab) κάνουμε συχνά πυκνά τέτοιες συζητήσεις στα διαλείμματα - ίσως μια πιο ανοιχτή συζήτηση - panel να έβγαζε πιο πολλά πράγματα.

    Από εκεί και πέρα, να σημειώσω ότι μάλλον επί της ουσίας πιο πολύ συμφωνούμε παρά διαφωνούμε! Ίσως ο τόνος γραφής του κειμένου μου να είναι κάπως υπερβολικός - το οποίο το αναγνωρίζω και το παραδέχομαι. Γίνεται επίτηδες για να ταρακουνήσω τον οποιοδήποτε αναγνώστη.

    Γενικότερα εκτιμώ σαν επαγγελματίας όλους όσους προσπαθούν να μείνουν στα πράγματα σε όλες τις θέσεις και προφιλ. Δηλαδή up to date tester, admins, αναλυτές θεωρώ ότι μέσα από την δια βίου εκπαίδευση μπορούμε να πετύχουμε πιο πολλά και αν δεν μπορούμε να πετύχουμε ίσως να διασφαλίσουμε κάποια στον ανταγωνισμό που γίνεται όλο και πιο έντονος.

    Να πω σε αυτό το σημείο ότι αυτή την εποχή βρίσκομαι αρκετά κοντά στο να φάω και εγώ την σφαλιάρα της κρίσης -> απολύσης (pointer χαχα) παρόλα αυτά θα συνεχίσω να υποστηρίζω ότι ο σωστός επαγγελματίας πρέπει να χτίζει πάνω στις δυνάμεις και skill του και να μην αφήνεται στο έλεος της κάθε εταιρίας. Στο βαθμό που μπορεί ο καθένας.

    ReplyDelete
  14. Γιατί ρε παιδιά είναι τόσο κακό να είσαι δάσκαλος. Μη τρελαθούμε.. Ασχολείσαι με πληροφορική, μεταλαμπαδεύεις την γενική γνώση περί της πληροφορικής έχεις καλό ωράριο, και ζεις μια ευτυχισμένη ζωή. Όσο για τα χρήματα αν έχεις ανάγκη δουλεύεις επιπλέον είτε ως προγραμματιστής, τεχνικός κτλ.

    Ας μη λυπόμαστε τους δασκάλους ας λυπόμαστε τους εαυτούς μας που σε λίγο δεν θα έχουμε δουλειά.

    Πάντως συμφωνώ πως για να είσαι καλός θέλει συνεχές διάβασμα και ενημέρωση .

    ReplyDelete
  15. Να ξεκαθαρίσω οτι λέγοντας οτι προτιμώ να είμαι μέτριος δεν σημαίνει οτι δεν διαβάζω, δεν ενημερώνομαι, δεν προσπαθώ να γίνω καλύτερος. Πάντα όμως μέσα στο πλαίσιο του ωραρίου μου και των αντοχών μου. Ο όρος μέτριος αναφέρεται στον χαρακτηρισμό που μπορεί δέχομαι από άλλους επειδή δεν με βλέπουν να λιώνω πάνω από την οθόνη, να χτυπάω 12ώρα κλπ κλπ.
    Εργασία εκτός ωραρίου υφίσταται φυσικά, πάντα κάτι τυχαίνει στην πληροφορική αλλά για μένα είναι εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Όπως είπα και στο αρχικό μου post θα επιδιώξω να μάθω και να ενημερωθώ αλλά όχι (πια) με δικά μου έξοδα, ή με δωρεάν τρόπους.
    Προσωπικά αν και ακόμα δεν έχω απολυθεί από εργοδότη ουδέποτε θεώρησα τον εαυτό μου αναντικατάστατο.
    Όσο για τα γέρικα άλογα πιστεύω οτι οι γνώσεις σπάνια θα μας σώσουν από την απόλυση, γιατί κι εγώ έχω δει εταιρείεα να απολύει τον μοναδικό γνώστη ενός λογισμικού τον οποίο υποτίθεται οτι είχαν ανάγκη σε απόλυτο βαθμό και να τον αντικαθιστά ένας νεότερος εργαζόμενος που δεν είχε ιδέα του αντικειμένου ("φάε τα μούτρα σου και βρες το...")

    ReplyDelete
  16. Ωραιο θέμα άνοιξες Πάρη. Αν και χρησιμοποιείς το δικό σου επάγγελμα ως παράδειγμα νομίζω ότι πάνω-κάτω αυτά που αναφέρεις ισχύουν σε όλα τα επαγγέλματα.

    Θα προσθέσω στη σκέψη σου και την παράμετρο της τύχης. Όχι γενικά και αόριστα αλλά το πόσο τυχερός θα είσαι τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής σου σταδιοδρομίας να πέσεις σε μια εταιρεία που θα δουλεύει σε ένα σωστό πλαίσιο και το κυριότερο σε τι προϊστάμενο θα πέσεις.

    Μετά από αρκετά χρόνια εργασιακής εμπειρίας έχω καταλήξει ότι στα επαγγελματικά τους οι άνθρωποι χωρίζονται στις εξής κατηγορίες , οσο αφορά γνώσεις, χαρακτήρα κλπ δηλαδή το συνολικό "πακέτο" που λένε και στο x-factor... (σε παρένθεση το ποσοστό τους επί του συνόλου)

    - Οι άριστοι (5%)
    - Οι πολύ καλοί (10%)
    - Ο μέσος όρος (60%)
    - Οι "χωρίς ελπίδα" (25%)

    Οι άριστοι και οι πολύ καλοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Ακόμη και αν πέσουν στο χειρότερο δυνατό περιβάλλον είτε θα το αλλάξουν φέρνοντας το στα μέτρα τους είτε θα φύγουν και θα βρουν κάποιο καλύτερο. Και είναι σίγουρο ότι θα το βρουν.

    Οι "χωρίς ελπίδα" επίσης κατά κανόνα είναι καταδικασμένοι στη μετριότητα.

    Το θέμα είναι τι γίνεται για τους περισσότερους από εμάς που βρισκόμαστε στο 60%. Εδώ κατά τη γνώμη μου παίζει πολύ μεγάλο ρόλο ο παράγοντας εταιρεία/προϊστάμενος. Ενας σωστός συνδυασμός μπορεί να σε απογειώσει και να σε στείλει στο top 15% και αντίθετα ένας κακός συνδυασμός μπορεί να σε καταδικάσει επαγγελματικά. Και το κακό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν θα το πάρεις χαμπάρι πριν περάσουν αρκετά χρόνια (αν το πάρεις που μάλλον δεν θα το πάρεις) και θα είσαι ήδη πολύ "ευνουχισμένος" για να αντιδράσεις.

    Οπότε σε όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές και είναι στα πρώτα 2-3 χρόνια δουλειάς θα πρότεινα το εξής:

    Στο τέλος κάθε μήνα να κάνετε έναν μινι απολογισμό του τι καινούργιο μαθατε. Δεν μιλάω μόνο για τεχνικές γνώσεις του στυλ "εμαθα να κάνω καλά xml parsing" αλλά και πιο γενικά πράγματα, όπως πχ. "όταν έχω κάνει λάθος το παραδέχομαι έγκαιρα γιατί μετά είναι δύσκολο να το μαζέψω". Εάν περάσουν 3-4 συνεχόμενοι μήνες και στον απολογισμό του μήνα δεν βγαίνουν πράγματα, ακόμη και αν όλα σας φαίνονται ότι πηγαίνουν καλά (λεφτά, ωράριο κλπ) αρχίστε να ψάχνεστε. Μάλλον έχετε βαλτώσει!

    ReplyDelete
  17. Αυτό το ποστ θα το στείλω σε πάνω από 15 άτομα, τα οποία μου γκρινιάζουν για την αγορά και τον ευνοημένο κόσμο της πληροφορικής. Μέσα σε αυτά θα είναι και μερικοί πληροφορικάριοι που δεν λένε να ξεστραβωθούν και να μάθουν τίποτα καινούργιο…

    Και γαμώ τα ποστ, Παρη...

    ReplyDelete
  18. Πολύ εύστοχα τόσο η ..εισήγηση του Πάρη όσο και τα σχόλια (κυρίως αυτό με τα διαφορετικά προφίλ και τις απαιτήσεις που αυτά έχουν).
    Θυμήθηκα μια πρόσφατη ανάρτηση του Seth Godin http://sethgodin.typepad.com/seths_blog/2010/12/the-worlds-worst-boss.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+typepad%2Fsethsmainblog+%28Seth%27s+Blog%29&utm_content=Google+Reader και μοιάζει πράγματι πολύ δύσκολη η ισορροπία μεταξύ της αυτομόρφωσης αλλά και του να μην κατηγορείς εαυτόν διαρκώς για υστέρηση...
    Μοιάζει να έχεις βρει αυτή την ισορροπία Πάρη και μας εμπνέεις να την αναζητήσουμε κι εμείς (οι αναγνώστες γενικώς)!

    ΥΓ. Κάποια στιγμή θα ήθελα να κατασταλλάξουμε στη χρήση του όρου "Πληροφορικός" αντί για "Πληροφορικάριος", μιας και ο τελευταίος όρος τείνει να χρησιμοποιείται με μάλλον απαξιωτική χροιά...

    ReplyDelete