Wednesday, March 31, 2010

Exception in Quartz Jobs

It's been a while and this problem keeps coming back and ...back. When you develop your Quartz Job extending the Job interface - bare in mind and review your code - in the execute() method, make sure that whatever wrong happens during execution - you properly throw a JobExecutionException so that is properly caught and re-thrown in the system. I have been seeing cases where multiple types of exceptions  are not properly propagated back.We end up with failed jobs in the database but with limited trace on what really went wrong. Of course the use of  empty catch{} is to be avoided IMHO.

αποδημητικές σκέψεις απο έναν επιβάτη του Τιτανικού.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχω αυτή την συζήτηση με αρκετούς συναδέλφους  και καλούς φίλους τον τελευταίο μήνα. Ίσως λίγο η κρίση και η πίεση - κάνουν ανθρώπους με δυνατότητες, γνώσεις αλλά και κάποιες φιλοδοξίες να βλέπουν πια ρεαλιστικά ότι το μέλλον τους σε αυτό τον τόπο, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα και θα εξελιχθούν, είναι τουλάχιστον γκρίζo .Κάποιοι  θα σημειώσουν ότι το είχαν δει ,το είχαν προβλέψει ή διαισθανθεί χρόνια τώρα - κάποιοι που ζουν έξω αρκετό καιρό. Οπότε θα πάρω την απάντηση - 'μα καλά τώρα το βλέπεις μπροστά σου';

Λογική η απάντηση, αλλά ανήκω και εγώ σε αυτούς τους ανθρώπους με την αδυναμία  (αν μπορείς να την χαρακτηρίσεις έτσι, (έχοντας ζήσει για κάποια χρόνια έξω) της επιστροφής. Πάντα ήθελα να γυρίσω πίσω, πάντα ένιωθα ξένος όπου και αν ήμουν. Γύρισα και ήμουν χαρούμενος - ειχα αυτά που ήθελα (μικρά για κάποιους).

Μετά για ένα φεγγάρι φλέρταρα ξανά με την επιλογή να φύγω - αλλά και τότε κατάλαβα ότι δεν ήθελα πραγματικά να φύγω από την χώρα μου - απλά ήρθε η ώρα να αλλάξει η ζωή μου. Και έπραξα ότι έπρεπε και ξανά ένιωσα χαρούμενος και ολοκληρωμένος.

Το εξωτερικό συνέχιζε και συνεχίζει να είναι μια ιδέα για ταξίδι, για επαγγελματικές υποχρεώσεις ή ευκαιρία διακοπών.

Θεωρώ ότι ανήκω σε μια μερίδα εργαζομένων που παρόλο την γενικότερη ανασφάλεια για το μέλλον που υπάρχει ΣΕ ΚΑΘΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) είναι κάπως σταθερά - και μέσα στην γενικότερη φουρτούνα προσπαθεί να συγκεντρωθεί στους στόχους τους - πάνω σε μια σταθερή βάρκα (όχι πλοίο ούτε υποβρύχιο).

Παράλληλα νιώθω ότι στην χώρα μας απο εδώ και πέρα δεν θα μπορέσουμε αρκετοί να κάνουμε fully exploit τις δυνατότητες μας - θα αναγκαστούμε να συμβιβαστούμε με λιγότερα. Όταν γράφω λιγότερα δεν εννοώ υλικά αγαθά - αλλά να μειώσουμε τις φιλοδοξίες μας και τα όνειρα - θυσία στην επιλογή μας να μείνουμε σε αυτό τον τόπο  και σε αυτό το κράτος. Ένα κράτος χρεοκοπημένο (και τυπικά), με τεράστια διαφθορά, με μέτριους ως κακούς πολιτικούς ηγέτες και τεράστια έλλειψη κοινωνικής ευθύνης, ευαισθησίας απο όλους μας (πολίτες).

Ακόμα δεν τολμώ να σκεφτώ την ιδέα να τα παρατήσω όλα και να ξεκινήσω από την αρχή κάπου αλλού μακριά. Ακόμα αγαπώ τον τόπο μου, την ζωή μου, τα αγαπημένα μου πρόσωπα τις μικρές ταπεινές μου ασχολίες αρκετά για να πάρω μια τόσο γενναία απόφαση. Η φιλοδοξία και το όνειρο πάντα είναι εκεί να με τσιμπάνε συχνά .Τώρα τα τσιμπήματα συνδυάζονται εκτός και από τις μεταβάσεις της ίδιας μου της ζωής - την εναλλαγή φάσεων(η πρώτη κρίση των 30αντα - ακόμα το γράφω και δεν το πιστεύω) με την διαφαινόμενη και σχεδόν σίγουρη πτώση των πάντων σε αυτή την χώρα. Οι αριθμοί έχουν καταρρεύσει, η πίστη μου στο οικοδόμημα της χώρας πια έχει κλονιστεί πιο πολύ από ποτέ και μπορεί και να βιώνω τα τελευταία στάδια που τα συγκρατώ για χάρη όλων αυτών που με κρατούν εδώ.

Για την ώρα αισθάνομαι ότι ακόμα πράγματα με κρατάνε εδώ, οπότε νιώθω ότι μπορεί και να είμαι από τους τελευταίους που θα το τολμήσουν  - ίσως λίγο πριν βυθιστεί ο Τιτανικος. Από την άλλη η απογοήτευση μου για πράγματα και καταστάσεις μεγαλώνει και μεγαλώνει.Για την ώρα παίρνω μια βαθιά ανάσα και γράφω γι' αυτό. Θα ξεκινήσω να ανησυχώ αν αρχίσω να κοιτάω έντονα τις βαλίτσες στην ντουλάπα - πράγμα που πάντα το μισούσα.

Τα έγραψε σωστά και η κυρία Τ.Καραΐσκάκη στο άρθρο της εδώ.



βαθιές ανάσες

Πίεση, καταπίεση, σκόρπιες σκέψεις, αδιέξοδα πραγματικά και εικονικά.Η ζωή, μου υπενθυμίζει ότι τελικά πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις και μεταβολές - τα απόλυτα στερεότυπα μου , beliefs και best practises δεν κλονίζονται τόσο - αλλά αναθεωρούνται. Ίσως γιατί είναι η ώρα για ανάσες..βαθιές.

Κάνω την πρώτη προσπάθεια λοιπόν και βάζω κάτω το πλάνο των επερχόμενων συναυλιών που ελπίζω να παραστώ.

1. 25.04.2010 - Kylessa στην Σφεντόνα. 
Η latest αγαπημένη μου metal band!

2. 24.06.2010 - Sonisphere στο Terra Vibe- Metallica, Slayer, Megath, Anthrax, Mastodon
Μια συναυλία metallica είναι πάντα κάτι το ξεχωριστό. Δεν είμαι οπαδός των αλλων 3 των big four ίσως πιο μεγάλο ενδιαφέρον για Slayer. Φυσικά πιστός οπαδός πια Mastodon.

3. 10.07.2010 - RockwaveDJ Shadow, Fat Boy Slim και o John Garcia των ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ Kyuss
Μεγάλες προσδοκίες για την συγκεκριμένη μέρα α) εξαιτίας DJ Shadow b) για τον  Garcia frontman σε μια από τις πιο αλήτικες και βρώμικες μπάντες του Stoner rock. Βασικά αν δεν ακούσω αυτό δεν θα φύγω από την συναυλία!



Ωραία τώρα να βάλω και το χέρι στην τσέπη γιατί θέλει budget η κατάσταση...δεν πειράζει!

Tuesday, March 30, 2010

alive

Ιδρώτας, παγωμένη πλαστική αίσθηση σε γυμνά πόδια, ένταση, φόβος συνάμα...και αυτή η παράξενη και απόλυτη σιωπή που την σπάει ο ήχος απο την καρδιά σου και η κομμένη ανάσα.Equilibrium.

Monday, March 29, 2010

πουτάνα ζωή

Πέρασα σχεδόν τα μισά μου ΣΚ τα τελευταία 2 χρόνια στην είσοδο που ο άτυχος πιτσιρικάς διαμελίστηκε από την βόμβα. Πριν απο μερικές εβδομάδες εκεί ήμουν. Σε λίγο ξανά πίσω.

Η περιοχή είναι ένα γκέτο και μισό και το συγκεκριμένο κτήριο με ευρωπαϊκή επιχορήγηση πριν χρόνια αποφασίστηκε να γίνει εκεί - για να ανεβάσει το επίπεδο. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι πως ένα τηλεφώνημα για βόμβα πέρασε τόσο χαλαρά ακόμα και αν οι εγκληματίες που την έβαλαν δεν ήξεραν ακριβώς το μέρος. ΕΕΒΕ; είπε, ΕΒΕ; ποιος ξέρει ,λες να μην ήταν και Έλληνας...ΕΕΔΕ ήθελε να πει. Αλλά και πάλι, δεν ξέρω εννοώ δεν το ξέρουν και αρκετοί - θα είπαν στην αστυνομία δεν υπάρχει, μαλακίες θα μας λένε. Μπορεί την ώρα που το σκέφτηκαν καλύτερα - η μπορεί και να το συνειδητοποίησαν να είχε γίνει το κακό. Όπου φτωχός και η μοίρα του...τι άλλο να πεις..πουτάνα ζωή. Ότι και να πούμε ότι και να γράψουμε δεν αλλάζει το άδικο.

Με προβληματίζει το μέρος και η επιλογή - ποιος είναι ο λόγος της τρομοκρατίας όταν βάζεις μια βόμβα μέσα σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές όχι μόνο της Αθήνας αλλά και της Ελλάδας. Ποιον θα χτυπήσεις- το κεφάλαιο ή το σύστημα; Μια ένωση είναι που λειτουργεί σαν hub για ξένα πανεπιστήμια να κάνουν μεταπτυχιακά. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο! Πολλοί το αμάξι τους άφηναν μέρα μεσημέρι και τους το σπάσανε (δεν ήταν ούτε μία ούτε δύο φορές). Οι διάφορες ανατολικού block ομάδες είχανε αψιμαχίες στα στενά. Εκεί ποιον θες να χτυπήσεις - τον φουκαρά;Πόσο παραπάνω θες να τον διαλύσεις. Μάλλον γούσταρες να τον διαμελίσεις. Εκτός και αν ήθελες να διαμελίσεις τον κύριο που δουλεύει security - και αυτός μέρος της πλουτοκρατίας....σίγουρα.

πουτάνα κατάσταση.

Saturday, March 20, 2010

my precious



Το πρωί μαζί με έναν καλό φίλο και συμφοιτητή (γεια σου Γιάννη με τα ωραία σου), λέγαμε τα νέα μας, μετά απο αρκετό καιρό. Ο φίλος μου έχει μανία με το αμάξι του, to tunning του και γενικότερα είναι οπαδός του sport. Άκουγα με ενδιαφέρον για τα διάφορα των tunning τιμές διαδικασίες, προβλήματα.Μπορεί να μην είμαι οπαδός της αυτοκίνησης και γενικότερα απεχθάνομαι και βαριέμαι την οδήγηση (πόσο μάλλον τώρα που η βενζίνη έχει πάει κοντά 1.5e/l) αλλά όταν υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις, υψηλό IQ και άποψη (όχι μαλακισμένες ξερο-όλικες ατάκες) κάθομαι και τους ακούω με ενδιαφέρον.

Σκεφτόμουν το δικό μου πάθος. Δεν κοστίζει τόσο όσο μια τουρμπίνα είναι πιο μικρό (μικρά) και τα τελευταία χρόνια δεν με ταλαιπωρούν αρκετά. Τα μηλαράκια μου. Ειλικρινά έχω υπολογιστές από αρκετά μικρός - αλλά δεν έχω δεθεί τόσο και δεν έχω δείξει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον απο τότε που έγινα mac switcher. Όπως και να έχει δεν θέλω να μιλήσω για την Apple, τώρα.

Πριν απο μία ώρα, η ΔΕΗ, οι εργαζόμενοι; η βλάβη; δεν ξέρω γαμώ το κέρατο μου - έριξε την τάση στην ευρύτερη περιοχή για 1 λεπτό. Έσβησαν τα πάντα μαζί με το my precious, ο γέρικος αλλά τίμιος άσπρος imac μου (οδεύει προς τον 5ο χρόνο ζωής το καμάρι μου!!!)

Πριν προλάβω να κάνω κάτι επανήλθε - πάλι σε όλη την περιοχή μιας και σταμάτησαν οι συναγερμοί. Πάω να ανοίξω τον iMac τίποτα.Δεν πανικοβλήθηκα έχει γίνει ξανά. Βγάζω απο την μπρίζα την συσκευή - κρατώ πατημένο το power button για 1 λεπτό. Τίποτα. Επαναλαμβάνω την διαδικασία - βγάζω όλα τα usb και περιφερειακά καλώδια.Τίποτα. Σαν να έκανα τεχνητή αναπνοή.

Stay with me stay with me. Κάθε φορά που έβαζα το καλώδιο του ρεύματος ακουγα ένα μικρό τικ τικ τικ (από το τροφοδοτικό) απο κάποιο ανεμιστηράκι. Αλλά ο μαγικός ήχος ...το ντοοοοοοοοοοοοον δεν ακουγόταν. Φτου..γαμώτο.

Με πιάνει πανικός, το τελευταία πράγμα που θέλω είναι να χάσω αυτό το μηχάνημα - όχι γιατί δεν έχω back up - έχω διπλά και τριπλά και έχω φροντίσει η σημαντική μου πληροφορία να βρίσκεται online - flickr, mobile me , google reader. Αλλά η σχέση μου με την συγκεκριμένη συσκευή είναι ιδιαίτερη.

Σκέφτομαι ότι ίσως μια ευκαιρία να αγοράσω καινούργιο. Εκτός ότι η εποχές δεν είναι και οι καλύτερες για τέτοια ανοίγματα (μην κρυβόμαστε) ψιλό ξενέρωμα γιατί παρόλο που δείχνει τα χρόνια του - είναι πολυ άδικο να πω ότι δεν μου κάνει την δουλειά μου. Την κάνει και με το παραπάνω και μάλιστα με το τελευταίας έκδοσης λειτουργικό!

Θυμάμαι post που έλεγαν ότι μερικές φορές πρέπει να τον αφήσεις 5-10 λεπτά εκτός ρεύματος, να προσπαθήσεις ξανά CPR (χαχα) smc reset. Αναγκαστικά αυτό έγινε, καθώς σκεφτόμουν, ότι έπρεπε να τον μαζέψω να τον πακετάρω την Δευτέρα να τον πάω προς systemgraph για επισκευή και να σκεφτώ αν πρέπει να αγοράσω νέο (κάτι το οποίο δεν με ενθουσίαζε).

Τελευταία προσπάθεια, 15 sec power button press...και ντοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοον. Ο walle back from the dead!!!

Αυτό ήταν ένα σημαντικό σοκ για να επιστρέψω και στο blog, μιας και η πίεση, η γενικότερη μιζέρια της εποχής (μένω από δυνάμεις οργής - δεν έχω αποθέματα) καθώς και υποχρεώσεις δεν με άφηνα - να μοιραστώ πολλές σκέψεις των τελευταίων ημερών.

Την Δευτέρα θα πάω να πάρω και UPS (έχω ήδη πρίζα ασφαλείας) - και θα το εγκαταστήσω μόνο για χάρη του my precious γιατί τόσα χρόνια δεν με εγκατάλειψε τελικά ποτέ - και ήρθε η ώρα να τον προσέξω τώρα στα γεράματα του. χαχα.

Tuesday, March 09, 2010

Βουλή η νέα Ολυμπιακή!

Το διάβασα  εδώ και είπα να γράψω και εγώ ένα κρα ++.Είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι όλα τα καλά παιδιά μπαίνουν εκεί  - γραμματείς και φαρισαίοι. Τώρα βλέπω τους προστατεύουν. Αναρωτιέμαι οι συνδικαλιστές του δημοσίου αν θα πάρουν το όπλο τους..δεν γαμιέται σιγά μην το πάρουν. Εξάλλου οι αγαπητοί κουστουμάτοι που αλλάζουν το νερό ή κάτι κότες που το παίζουν ιδιαιτέρες δεν θα θιχτούν! Γαμιέστε no mercy σε κανένα! Πετσάλνικε αντί να λες ανέκδοτα για pay pal account προς διάσωση της Ελλάδας, για εξήγησε μας επίσημα τι θα κάνεις με τους υπαλλήλους σου!

A παιδιά και να μην ξεχάσουμε τον ΟΣΕ....γιατί δεν μιλάει κανείς;

Thursday, March 04, 2010

απεργία αύριο

Σε όλα τα ΜΜΜ. Πρώτη προσπάθεια για bike to work!!! Παρόλη την ταλαιπωρία είμαι ενθουσιασμένος με την ιδέα, ελπίζω να πάει και καλά!

aγαπητέ fritz..

Αγαπητέ Fritz, με βρίζεις με χλευάζεις μου λες οτι είμαι τεμπέλης ότι ζούσα με δανεικά ότι είμαι απατεώνας. Τώρα μου λες να σφίξω το ζωνάρι, να κόψω τα πάντα όλα. Θα το κάνω γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο και ντρέπομαι αλήθεια ντρέπομαι (η τουλάχιστον να ξέρεις υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων εδώ που ντρέπονται και λενε ότι το λάθος ειναι καταρχήν δικό μας ). Καθώς πας ένα βήμα παραπάνω και κάνεις πλάκα μαζί μου και προσπερνάς το επίπεδο των επικρίσεων και του ελέγχου - σε οικονομικά θέματα, πουλάς περιοδικά με τα αρχαία που μου έχεις κλέψει, εγώ κατεβάζω το κεφάλι ξανά, γιατί είπαμε - ξέρω εγώ φταίω και ήρθε η ώρα να τιμωρηθώ και να πληρώσω και είναι μικρές αυτές οι φωνές που λένε διάφορα - ότι μου χρωστάς λεφτά από την κατοχή. Και να μου τα έδινες δηλαδή δεν θα λύσω το πρόβλημα μου - το πρόβλημα είμαι εγώ ..το κράτος,η οικονομική στρατηγική η μαλθακή αγορά μου.

Αλλά Fritz νομίζω πέρασες ένα όριο φίλε μου, άφησες να βγει ο πραγματικός σου εαυτός, όχι ότι δεν ξέρουμε ποιος είσαι και τι κάνεις. Το ξέρω ότι με βλέπεις σαν μπίζνα. Καλά κάνεις Leopard 2, Eurofighter, Siemens.. σου έχω δώσει αρκετές ευκαιρίες ή για να το πούμε πιο δίκαια έχεις φάει και απο μένα και συνεχίζεις. Αλλά είπαμε μπιζνες κάνουμε!

Τώρα όμως μου λες να σου δώσω την Κέρκυρα;Η δεν ξέρω ποιο άλλο νησί για να έρχεσαι και να γεμίζεις την χοντρό-κοιλιά σου με χαμηλό φόρο, έτσι ώστε να με ξελασπώσεις; Fritz είσαι πολύ μαλάκας...και να ξέρεις ότι μπορεί στο τέλος να νικήσεις εσύ ή ο Sam και να το πάρεις το νησί (με αυτούς τους μαλάκες που με διοικούν τόσες δεκαετίες - είναι πιθανό) αλλά εγώ δεν θα σε αφήσω σε χλωρό κλαρί!

Και να σου πω κάτι ρε Fritz γιατί να μην πάρω λεφτά από το ΔΝΤ τελικά - και να τελειώνουμε; Σίγουρα αν συνεχίσεις να λες τέτοιες μαλακίες θα το κάνω!

Γι'αυτό Fritz άντε γαμήσου και φέρσου όπως διαφημίζεις για τον λαό σου με εγκράτεια.Αλήθεια και εγώ απο εδώ και πέρα θα αγοράζω απο σένα με..εγκράτεια..ξέρεις εσύ!

Monday, March 01, 2010

πάει..κι' αυτό!

Πέντε μέρες, αρκετός καφές, ξενύχτι, απομόνωση, πρωινό ξύπνημα, κόμπος στο στομάχι, αγωνία, στυλό κομπιουτεράκι, καφές, κόλλες αναφοράς, επανάληψη τελευταίο λεπτό, αγωνία μετά ήταν αυτό, επιστροφή σπίτι, επανάληψη για το επόμενο, καφές, ξενυχτι.

Τέσσερα μαθήματα ήρθα και πέρασαν μέσα σε ένα ΠΣΚ από πολύπλοκα εταιρικά οικονομικά μέχρι marketing και business. Πέρασε ο καιρός είμαι 1 βήμα πριν τελειώσουν οι συμβατικές υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού (μαθήματα και εξετάσεις). Αν όλα πάνε καλά απο το καλοκαίρι και για 3-4 μήνες θα πρέπει να παραδώσω την πτυχιακή (χωρισμένη σε 2 κομμάτια). Δυσκολεύομαι να το πιστέψω ότι είμαι στην κατηφόρα πια του μεταπτυχιακού. 

Δεν το μετανιώνω έμαθα και μαθαίνω αρκετά, γνώση , αντίληψη, έμαθα και για τον εαυτό μου πολλά μέσα απο αυτή την διαδικασία. Πλήρωσα και πληρώνω εκτός από συμβατικά χρήματα - ελεύθερο χρόνο, ανάσες, χαλαρότητα - στιγμές απλές όπως το να κοιμηθείς ένα σαββατοκύριακο μια ώρα παραπάνω, νευρικότητα άγχος.  Γκρίνιαζα ίσως και ακόμα αλλά έβλεπα και βλέπω τους συμμαθητές μου με πιο πολλές υποχρεώσεις από μένα. Αν εγώ έχανα τις ανάσες μου το ΣΚ και δεν είχα ελεύθερο χρόνο κάποιος άλλο έπρεπε πάει το παιδί του στο νοσοκομείο η δεν είχε κοιμηθεί γιατι το μωρό γκρίνιαζε ή είχε προβλήματα με την δουλειά. Τους θαυμάζω τελικά. Παράλληλα νιώθω δικαιωμένος για την επιλογή, καλύτερα πιεση τώρα  παρά μετά.

 Καθώς όμως το τέλος αχνό-φαίνεται πια, γίνεται ρεαλιστικό νιώθω καλύτερα. Έχει ακόμα δρόμο αλλά τωρα μπορώ ρεαλιστικά να ονειρεύομαι το τέλος, πριν δεν το έβλεπα καν.

ελπίζω να πάνε όλα καλά.