Sunday, November 28, 2010

η φυγή

Είναι οι στιγμές και οι καταστάσεις που με έχουν κάνει - να σκέφτομαι κάτι δικά μου τα οποία με ταλαιπωρούσαν στην καρδιά και στο μυαλό πιο παλιά. Είναι η φυγή. Η φυγή από την χώρα μου. Το επάγγελμα μου οι σπουδές μου η μέχρι τώρα εμπειρία αλλά και οι διασυνδέσεις είναι ένα άριστο εργαλείο. Έζησα έξω, δουλεύω τις  πιο πολλές φορές για τους έξω, μπορεί να συνεχίζει να γίνεται για καιρό ακόμα, ταξιδεύω σχετικά συχνά. 
Θα μπορούσα να βγάλω πιο πολλά λεφτά ναι, θα μπορούσα να κάνω τα διπλάσια από αυτά που έχω κάνει στην χώρα μου ναι, θα μπορούσα να ζήσω πιο μεγάλη ζωή - ναι ίσως με τα χρόνια ναι.(δεν είναι συμβόλαιο η επιτυχία)

Γιατί δεν το κάνω; Η απάντηση είναι προσωπική και δεν αποκαλύπτει καμία γενική αλήθεια ούτε είναι ευαγγέλιο -η απάντηση είναι μέρος του εαυτού μου. Γιατί σιχαίνομαι την μοναξιά, την αίσθηση του να είσαι ξένος, γιατί παρόλο που δεν μοιάζω τόσο για Έλληνας (όπως λένε οι ξένοι γνωστοί  μου) όταν αντικρίζω την Αθήνα από το παράθυρο του αεροπλάνου μετά απο κάθε ταξίδι, ηρεμώ. 

Δεν είμαι χαζός κανένα νέο παιδί δεν ειναι χαζό, όλοι βλέπουμε και ζούμε τις δυσκολίες  - δεν ωραιοποιώ καμία κατάσταση. Όλοι ξέρουμε πόσο παράξενα είναι τα πράγματα. Απο την άλλη δεν είμαι loser!

Κάθεσαι και ρωτάς γιατί.

Γιατί μπορεί να μην είναι τελικά ότι αγαπάω as such αυτή την γαμώ-πολη - αλλά κάποιους ανθρώπους. Τους γονείς μου, την αδερφή μου, τους λίγους καλούς μου φίλους που ξέρω ότι πάντα θα ενδιαφερθούν για μένα, την ιδέα ότι κάποια στιγμή μπορεί μια ζεστή αγκαλιά να με περιμένει σε κάποιο σπίτι και ένα χαμόγελο με έναν καλό λόγο θα με γλυκάνει. Μια ιδέα ότι κάποια στιγμή (αν έρθει ποτέ αυτή η ώρα και αξιωθώ να το κάνω) θα κρατάω έναν μικρό ανθρωπάκο δίπλα μου και θα περπατάμε στην γειτονιά και θα τον/την πηγαίνω να βλέπει τους παππούδες του. Όλα αυτά αγαπάω.Σκέψεις θα μου πεις, αλλά αυτά με κινούν.

Δεν πεθαίνω της πείνας, δεν είμαι  άνεργος θέλω να είμαι δίκαιος υπάρχουν παιδιά εκεί έξω που το περνάνε as we speak. Δεν είμαι βολεμένος από την άλλη, δίνω την μάχη μου κάθε μερα με κάθε τι που εγώ νιώθω παράξενο. Έχω ζήσει και νιώσει ανθρώπους που το περάσανε και το περνάνε - το έχω δει στα μάτια τους, στην καρδιά τους στο σώμα τους.Η ζωή μου μπορεί να αλλάξει αύριο και να βρεθώ στην ίδια θέση - κάθε φορά το υπενθυμίζω στον εαυτό μου για να μην παίρνουν τα μυαλά μου αέρα. Όλοι δίνουμε μια μάχη σε αυτή την ζωή. 

Καθώς μεγαλώνω βλέπω ότι η μάχη γίνεται  πιο σκληρή, πιο απαιτητική. Ξέρεις τι κατάλαβα: Κανείς δεν πρόκειται να επιζήσει αν δεν έχει δύναμη μέσα του.

Δουλεύω σε μια εταιρία που οι ευκαιρίες να φύγεις έξω είναι πολλές, πιο πολλές από κάποιον που θα πάει στην μέση του πουθενά και θα ψάχνει σαν τον τυφλοπόντικα το μέλλον του. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι το σκέφτονται κάθε μέρα, άνθρωποι άξιοι, καλοί ίσως και καλύτεροι από μένα- αρκετοί. Κάθε λίγο και λιγάκι βλέπω την μάχη της φυγής , γίνεται συζήτηση - ακόμα και πριν την κρίση.

2, 3 χιλιάδες euro πιο πολλά λεφτά (κάποτε βέβαια ) γιατί τώρα είναι διαφορετικές συνθήκες παντού. Αναρωτιέμαι, θα νιώσω καλύτερα αν τα βάλω στην τσέπη; Ναι για λίγο, αλλά επειδή είμαι αυτός που είμαι - θα σκέφτομαι πότε θα έρθει η στιγμή να τα μαζέψω να έρθω πίσω..στην γαμώ χωρα που σιχτιρίζω. Γιατί θα παίρνω τηλέφωνο πίσω να δω τι γίνεται, γιατί θα μου λείπουν πρόσωπα.

Γι'αυτό λοιπόν κάποια στιγμή τον νίκησα αυτό τον δαίμονα, τον διέλυσα τον έβαλα στην θέση του - τον οριοθέτησα . Δεν πρόκειται ποτέ να επιζήσω στην χώρα μου και να συνεχίσω να ειμαι αυτό που είμαι - αν δεν έχω πάρει απόφαση να παλέψω, όπως μπορεί να έχεις δει στους 300...με αρκετό δράμα ο Λεωνίδας φωνάζει ' here we stand'. Αν δεν το είχε πάρει απόφαση θα το συζήταγε, να πάω εδώ να γυρίσω Σπάρτη κτλ κτλ (χιουμοριστικά το λέω).

Δεν λέω τίποτα απλά μάχομαι - και δεν ξέρω μπορεί σε λίγο καιρό να ηττηθώ και να γεμίσω μια βαλίτσα, και να φύγω. Αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι, πρώτα θα δώσω την μάχη μου και θα δω τι θα γίνει - για την ώρα στέκομαι. 
Η φυγή ή μη είναι επιλογή του καθένα, δεν κατηγορώ ή μειώνω πια κανένα (κάποτε το έκανα και ζητώ συγνώμη σε όλους - ήμουν πιο ανώριμος). Έχω φίλους και γνωστούς εκεί έξω που διαπρέπουν αλλά εγώ δεν είμαι σαν και αυτούς και αυτοί δεν είναι σαν και μένα. Αυτό είναι που μετράει πια για μένα, ποιος είμαι τι θέλω και θέλει η καρδιά μου. Ακόμα και αν ηττηθώ, ακόμα και όταν η ύπαρξη των φίλων ή η συμπαράσταση της οικογένειας δεν ειναι αρκετή - τότε θα πω ότι προσπάθησα στον μέγιστο βαθμό γιατί αυτό έλεγε η καρδιά μου.



12 comments:

  1. Follow your heart... που λέει και η διαφήμιση. Κι όσοι φεύγουν κατά κανόνα νομίζω την καρδιά τους ακολουθούν που έχει άλλα στο κέντρο της από αυτά που έχει η δική σου. Αλλά σε καταλαβαίνω διότι δύο φορές στη ζωή μου που είχα ευκαιρίες να φύγω - στα νιάτα μου - ένιωθα να με κρατούν τα ίδια πράγματα.

    ReplyDelete
  2. Μια απόφαση είναι Πάρι... και μην το βλέπεις σαν ήττα, νίκη είναι το να φύγεις έξω. Ήττα είναι να θέλεις να φύγεις και να μην μπορείς, λόγω συνήθειας ή βολέματος.

    ReplyDelete
  3. Πάρι, έχεις δίκιο - είναι αλήθεια ότι είναι πάρα πολύ ανάλογα στον άνθρωπο. Έχεις κάνει βέβαια στην μόρντορ της Αγγλίας που δεν είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα (στο Λονδίνο ας πούμε αισθάνεσαι γενικά πολύ λιγότερο 'ξένος΄), αλλά σε γενικές γραμμές είναι πολύ προσωπική απόφαση και εντελώς διαφορετικά το βιώνουν διαφορετικοί άνθρωποι. Προσωπικά μετά από 7,5 χρόνια στην Αγγλία αρχίζω και βλέπω σιγά σιγά να μου λείπουν πράγματα (στην αρχή είχα περάσει μια ανάποδη φάση με μεγάλη αντίδραση σε φοιτητές που έφτιαχναν τη ελληνική φούσκα τους εδώ στην Αγγλία).

    Και σκέφτομαι κάποιες φορές το θέμα του παιδιού: παρότι εδώ η καριέρα μου θα ήταν πολύ καλύτερη και θα μπορούσα να του προσφέρω πολύ περισσότερα, είναι πολλά άλλα θέματα: για παράδειγμα, παππούδες ή το γεγονός ότι η μητρική μας γλώσσα θα ήταν διαφορετική (και δεν το λέω εθνικιστικά αυτό - είναι καθαρά θέμα επικοινωνίας, ποτέ δεν θα είναι το ίδιο)

    Από την άλλη αγάπαω και την Αγγλία πλέον - μπορείς να πεις ότι αισθάνομαι και λίγο άγγλος πια. Είμαι σίγουρος ότι γυρνώντας ελλάδα θα περνούσα μια περίοδο που θα τσακωνόμουν συχνά πυκνά στην καθημερινότητά μου. Και από πολλές απόψεις (ειδικά όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα τώρα) είμαι καλύτερα εδώ (δυστυχώς όχι μόνο επαγγελματικά).

    Δύσκολη και πολύ προσωπική επιλογή. Μαζί σου λοιπόν στην 'μάχη' σου. Φαίνεται ότι το σκέφτηκες και έκανες συνειδητά την αποφασή σου.

    ReplyDelete
  4. Οι άνθρωποι πάντα έχουν την τάση να θυμούνται τα καλύτερα από το παρελθόν. Όταν έχουμε τέτοιες αναμνήσεις πρέπει πάντα να προσπαθούμε να θυμόμαστε και τα αρνητικά για να μην πέφτουμε στην παγίδα της νοσταλγίας.

    Πρόσφατα ήμουν στην Κύπρο. Τράβα εκεί να δεις καιρό, θάλασσα, ελληνόφωνο κράτος. Κράτος όμως όχι μην χέσω μπουρδέλο. Απλά το καλοκαίρι πρέπει να έχει πάρα μα πάρα πολύ ζέστη

    ReplyDelete
  5. Έχοντας ζήσει κι εγώ στο εξωτερικό (ΗΠΑ), και έχοντας αναρωτηθεί αν πρέπει να μείνω ή να επιστρέψω στην Ελλάδα, καταλαβαίνω την αξία των προβληματισμών και του άρθρου. Ωραίες, συμπυκνωμένες απόψεις για ένα δύσκολο θέμα.

    Δες κι εδώ: http://themos.blogspot.com/2010/07/blog-post.html

    ReplyDelete
  6. Πολύ ωραίο ποστ, και έγω μια από τα ίδια αλλά έχοντας και ένα δέσιμο με το φυσικό περιβάλλον παίζει και αυτό για μένα το ρόλο του. Η αξία του να μαι το ΣΚ στο βουνό που μυρίζει ρίγανη ή στη θάλασσα να πίζω το ουζάκι μου με τους φίλους μου είναι αυτό που θα προσπαθούσα να κάνω 11 μήνες στην Αγγλία ή την Ελβετία.

    ReplyDelete
  7. Πολύ καλό post, επίσης μετά απο 15 χρόνια στην Αγγλία έχω επιστρέψει στην ελλάδα αλλά διατηρώ ανέπαφη την σχέση μου με το εξωτερικό. Η επίστροφή έγινε συνειδητά και ποτέ για επαγγελματικούς λόγους.

    ReplyDelete
  8. Πάρι έγραψες για κάτι που συζητώ χρόνια με τους φίλους μου. Το συναίσθημα όταν, επιστρέφοντας, βλέπεις την Αθήνα από ψηλά, είναι μοναδικό. Με τα φώτα, την Ακρόπολη, τις λεωφόρους, τον Πειραιά, τη θάλασσα..

    Οι άνθρωποι είναι που μας δένουν στους τόπους, οι άνθρωποι μας κάνουν να αγαπάμε συνήθειες και μέρη. Περιμένοντας φίλους να γυρίσουν από έξω, σκέφτομαι ότι το συναίσθημα στο αεροπλάνο θα είναι κάθε φορά το ίδιο, και τη μέρα και τη νύχτα.

    Δημήτρης

    ReplyDelete
  9. Αγαπητέ Πάρι,

    Είμαι από αυτούς που αντιλαμβάνονται τα όσα περιγράφεις, νιώθουν πολύ όμορφα για την πόλη και τη χώρα τους όπως ο Δημήτρης στο από πάνω σχόλιο που με παρότρυνε να διαβάσω το post σου. Εν τούτοις, αποφάσισα να μετακομίσω στη Νορβηγία και έτσι σου γράφω τώρα από τους -17 βαθμούς (δεν είμαι και στο δρόμο αλλά καταλαβαίνεις :-)) για να σου πω ότι το ποστ σου με άγγιξε και με έπεισε αυτόματα ότι είσαι ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος και είναι τυχεροί όσοι είναι γύρω σου.

    Με εκτίμηση από το Όσλο,
    Μανόλης

    ReplyDelete
  10. @timetoleave
    Αγαπητέ Μανώλη σε ευχαριστώ για τα ευγενικά σου λόγια τιμή μου πραγματικά!

    Η νορβηγία ειναι πανέμορφη χώρα (ειχα την τύχει να την επισκεφθώ πριν πολλά χρόνια) - είμαι σίγουρος παρά το κρύο ότι περνάς υπέροχα!!!

    Χαιρετισμούς στο Όσλο λοιπόν που θα ήθελα κάποια στιγμή τα επόμενα χρόνια να επισκεφθώ ξανά!

    ReplyDelete
  11. Εμένα παλι, αυτά τα "μικρά ανθρωπάκια που περπατάνε δίπλα σου", ειναι το ισχυρότερο κίνητρο να την κάνω.
    Το λέω επειδή τα έχω ήδη δίπλα μου, μαζι με όσα ο ερχομός τους σε αναγκάζει να ασχοληθείς: ΙΚΑ, νοσοκομεια, παιδ.σταθμοί, σχολεία, φροντιστήρια, γονικές/μητρότητας και αλλα εργασιακά (του Ιδ.τομ, αφου ως γνωστόν εμεις κατουρήσαμε στο πηγάδι), ουρές, φακελάκια, πεζοδρόμια των 4χ4, πεζοδρόμια των κεφετεριών, πεζοδρόμια των ζώων, και ενίοτε πεζοδρόμια ανύπαρκτα.



    Παντως, πολύ ωραίο κείμενο. εισαι κι εσυ Ωραίος.

    ReplyDelete