Wednesday, March 31, 2010

αποδημητικές σκέψεις απο έναν επιβάτη του Τιτανικού.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχω αυτή την συζήτηση με αρκετούς συναδέλφους  και καλούς φίλους τον τελευταίο μήνα. Ίσως λίγο η κρίση και η πίεση - κάνουν ανθρώπους με δυνατότητες, γνώσεις αλλά και κάποιες φιλοδοξίες να βλέπουν πια ρεαλιστικά ότι το μέλλον τους σε αυτό τον τόπο, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα και θα εξελιχθούν, είναι τουλάχιστον γκρίζo .Κάποιοι  θα σημειώσουν ότι το είχαν δει ,το είχαν προβλέψει ή διαισθανθεί χρόνια τώρα - κάποιοι που ζουν έξω αρκετό καιρό. Οπότε θα πάρω την απάντηση - 'μα καλά τώρα το βλέπεις μπροστά σου';

Λογική η απάντηση, αλλά ανήκω και εγώ σε αυτούς τους ανθρώπους με την αδυναμία  (αν μπορείς να την χαρακτηρίσεις έτσι, (έχοντας ζήσει για κάποια χρόνια έξω) της επιστροφής. Πάντα ήθελα να γυρίσω πίσω, πάντα ένιωθα ξένος όπου και αν ήμουν. Γύρισα και ήμουν χαρούμενος - ειχα αυτά που ήθελα (μικρά για κάποιους).

Μετά για ένα φεγγάρι φλέρταρα ξανά με την επιλογή να φύγω - αλλά και τότε κατάλαβα ότι δεν ήθελα πραγματικά να φύγω από την χώρα μου - απλά ήρθε η ώρα να αλλάξει η ζωή μου. Και έπραξα ότι έπρεπε και ξανά ένιωσα χαρούμενος και ολοκληρωμένος.

Το εξωτερικό συνέχιζε και συνεχίζει να είναι μια ιδέα για ταξίδι, για επαγγελματικές υποχρεώσεις ή ευκαιρία διακοπών.

Θεωρώ ότι ανήκω σε μια μερίδα εργαζομένων που παρόλο την γενικότερη ανασφάλεια για το μέλλον που υπάρχει ΣΕ ΚΑΘΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) είναι κάπως σταθερά - και μέσα στην γενικότερη φουρτούνα προσπαθεί να συγκεντρωθεί στους στόχους τους - πάνω σε μια σταθερή βάρκα (όχι πλοίο ούτε υποβρύχιο).

Παράλληλα νιώθω ότι στην χώρα μας απο εδώ και πέρα δεν θα μπορέσουμε αρκετοί να κάνουμε fully exploit τις δυνατότητες μας - θα αναγκαστούμε να συμβιβαστούμε με λιγότερα. Όταν γράφω λιγότερα δεν εννοώ υλικά αγαθά - αλλά να μειώσουμε τις φιλοδοξίες μας και τα όνειρα - θυσία στην επιλογή μας να μείνουμε σε αυτό τον τόπο  και σε αυτό το κράτος. Ένα κράτος χρεοκοπημένο (και τυπικά), με τεράστια διαφθορά, με μέτριους ως κακούς πολιτικούς ηγέτες και τεράστια έλλειψη κοινωνικής ευθύνης, ευαισθησίας απο όλους μας (πολίτες).

Ακόμα δεν τολμώ να σκεφτώ την ιδέα να τα παρατήσω όλα και να ξεκινήσω από την αρχή κάπου αλλού μακριά. Ακόμα αγαπώ τον τόπο μου, την ζωή μου, τα αγαπημένα μου πρόσωπα τις μικρές ταπεινές μου ασχολίες αρκετά για να πάρω μια τόσο γενναία απόφαση. Η φιλοδοξία και το όνειρο πάντα είναι εκεί να με τσιμπάνε συχνά .Τώρα τα τσιμπήματα συνδυάζονται εκτός και από τις μεταβάσεις της ίδιας μου της ζωής - την εναλλαγή φάσεων(η πρώτη κρίση των 30αντα - ακόμα το γράφω και δεν το πιστεύω) με την διαφαινόμενη και σχεδόν σίγουρη πτώση των πάντων σε αυτή την χώρα. Οι αριθμοί έχουν καταρρεύσει, η πίστη μου στο οικοδόμημα της χώρας πια έχει κλονιστεί πιο πολύ από ποτέ και μπορεί και να βιώνω τα τελευταία στάδια που τα συγκρατώ για χάρη όλων αυτών που με κρατούν εδώ.

Για την ώρα αισθάνομαι ότι ακόμα πράγματα με κρατάνε εδώ, οπότε νιώθω ότι μπορεί και να είμαι από τους τελευταίους που θα το τολμήσουν  - ίσως λίγο πριν βυθιστεί ο Τιτανικος. Από την άλλη η απογοήτευση μου για πράγματα και καταστάσεις μεγαλώνει και μεγαλώνει.Για την ώρα παίρνω μια βαθιά ανάσα και γράφω γι' αυτό. Θα ξεκινήσω να ανησυχώ αν αρχίσω να κοιτάω έντονα τις βαλίτσες στην ντουλάπα - πράγμα που πάντα το μισούσα.

Τα έγραψε σωστά και η κυρία Τ.Καραΐσκάκη στο άρθρο της εδώ.



6 comments:

  1. Ελα έλα δεν θέλω να σε παίρνει από κάτω.
    Δεν είδες πόσοι open sourcάδες βρήκαν κρατικές εργασίες εξαργυρώνοντας έτσι την αγάπη τους για την διασπορά γνώσης.
    Παλιότερα έπαιρνα ένα εμαιλ την ημέρα για το olpc. Τώρα 1 το τρίμηνο. Βλέπεις όλα τα καλόπαιδα που ήταν στο εγχείρημα τώρα γεμίζουν γραφεία υπουργών βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος (ΠΑΣΟΚ).
    Ποτέ δεν είναι αργά. Θα γίνεις ένα καλό "λαμόγιο" και θα είσαι πολύ ευτυχισμένος. Επισης θα λες και παπαριές στους άλλους περί ευκαιριών από την κρίση κτλ.

    Εννοείται πως τα παραπάνω να έγραψα με σκωπτικό τρόπο. Την ερώτηση που κάνεις εσύ εγώ την κάνω πολύ καιρό και μάλλον θα την πάρω την απόφαση. Όπου γης και πατρίς φίλε....

    ReplyDelete
  2. Θα πρότεινα να κλείσεις την τηλεόραση και να σταματήσεις να διαβάζεις ειδήσεις.
    Θα γίνεις αρκετά πιο χαρούμενος και αισιόδοξος.
    φιλικά,
    Μιχάλης

    ReplyDelete
  3. Πάρι, δεν μπορεις να καταλάβεις πόσο σε καταλαβαίνω. Και πόσο σε ζηλεύω.
    Εισαι 9 χρόνια νεώτερος, εισαι (υποθέτω) αδέσμευτος/ανύπαντρος, έχεις και αρκετά επαγγελματικά εφόδια να σταθείς οπουδήποτε.
    Για σένα η απόφαση απο την πράξη, απέχει ένα γέμισμα βαλίτσας.
    Αν εσύ φοβάσαι μία, εγώ φοβάμαι δέκα να κανω τέτοια κίνηση.
    (κοντά στα 40 και με μικρά 2 παιδιά, που να πάω ξεβράκωτος; )
    κι όμως, οσο φοβαμαι να βρεθω στην ανασφάλεια της ξενιτειάς, αλλο τόσο φοβάμαι τη στιγμή που τα παιδιά μου θα πρέπει να αντιμετωπίσουν όλα τα σκατά που βλέπουμε σήμερα, πολλαπλασιασμένα επι 30.
    και θα περιμένω πότε θα γυρισει να με ρωτήσει καποια μέρα "καλά ρε πατέρα, αφου το βλέπατε κι εσεις απο την αρχή του αιώνα οτι πάμε για φούντο, γιατι καθίσατε εδω πέρα στο μπουρδέλο;"

    ReplyDelete
  4. @random γεια σου αγαπητέ..πάει καιρός. Χαίρομαι που είσαι καλά.Thanks for the comment!

    ReplyDelete
  5. Μερικοί (όχι προγραμματιστές) έχουνε πάει Κύπρο. Ξέρει κανεις αν η Κύπρος ενδείκνυται για developers;

    ReplyDelete
  6. Το θέμα φίλοι είναι πως και αλλού δεν είναι αυτή την στιγμή τα πράγματα καλύτερα... Δεν υπάρχει το κράτος με καθαρή ανάπτυξη που να πει κανείς, πήγαινε εκεί να βρεις την τύχη σου.. Από Γερμανία φεύγουν πχ οι γιατροί προς τις Σκανδιναβικές χώρες... Εταιρίες στην Αμερική κάνουν offshore outsourcing με Ινδίες, Μαλεσίες κτλ... Η Αγγλία έχει υψηλή ανεργία και υψηλά κρατικά χρέη... και φυσικά μια τέτοια απόφαση παίρνεται πιο εύκολα όταν είσαι νέος και δεν έχεις οικογενειακές υποχρεώσεις. Καλή δύναμη

    ReplyDelete