Saturday, February 27, 2010

πάντα ο ίδιος..μπόμπιρας.

Καθώς μεγαλώνω ή μάλλον μεγάλωσα πια, λέω αυτή την ιδιαίτερη στιγμή ότι δεν θα συγκινηθώ δεν θα βουρκώσω.

Αλλά πάντα για λίγα λεπτά όσο διαρκεί μια σφιχτή αγκαλιά και ένα αντίο γίνομαι αυτός ο ξανθός μπόμπιρας που μένει βουρκωμένος πίσω από τον έλεγχο διαβατηρίων κρατώντας σφιχτά το χέρι της μάνας του.

Ίσως ποτέ δεν θα το καταφέρω, ίσως γιατί αυτός ο μπόμπιρας έχει μείνει χαραγμένος μέσα μου.

Καλές θάλασσες.

6 comments:

  1. Ίσως να μη χρειάζεται να το καταφέρεις. Ίσως έχει πιο πολλή σημασία (για σένα) να ζήσει ο μπόμπιρας.

    ReplyDelete
  2. Ζήτω οι μπόμπιρες και οι μπαμπάδες τους φίλε!

    ReplyDelete
  3. Καλές θάλασσες να χει :)

    ReplyDelete
  4. Πάντως Πάρη όσο και να μην ταιριάζουμε σε άλλα θέματα αυτή σκηνή που περιγράφεις μου έφερε και μένα δάκρυα στα μάτια. Μου θύμισε όχι μόνο τις στιγμές του αποχωρισμού στο δυτικό αεροδρόμιο του Ελληνικού αλλά και τις στιγμές που σαν μπόμπιρες περνούσαμε με τον αδελφό μου πριν τον τελωνειακό έλεγχο με το που βλέπαμε τον πατέρα μας. Καλές Θάλασσες να χει και σου εύχομαι ολόψυχα σύντομα να γίνει στεριανός!

    ReplyDelete
  5. σε ευχαριστώ Ανδρέα :)

    ReplyDelete