Tuesday, July 21, 2009

ΝΙΝ + j.A live ...

(photo by dilated- classic)

Τι ωραία να ξεκινάει η εβδομάδα με ένα δυνατό live! Ξεκινήσαμε απόγευμα με μεταβαλλόμενη αναπάντεχα παρέα,για το θέατρο βράχων στο Βύρωνα.

Μου άρεσε αυτο το οικογενειακό που βγάζει ο χώρος, δεν νιώθεις το χάσιμο πιο μεγάλων event - ακόμα και οι καντίνες με τις μπύρες ήταν μικρές αλλά αρκετές και γρήγορες στην εξυπηρέτηση.Τo ίδιο το θέατρο 'αρκετά' ζεστό. Προσπαθώ να θυμηθώ αν είχα πάει παλιότερα στο θέατρο βράχων (ακόμα το σκέφτομαι).

Δεν θα μακρυγορήσω αρκετά μιας και οι 2 μπάντες δεν ήταν σε αυτές που ονομάζω super υπεραγαπημένες αλλά θα τα πάρω απο την αρχή!

Οι Janes Addiction ειναι ένα group που νομίζω ότι έχω ακούσει πιο πολυ απο τους NIN και μάλιστα πολύ πριν ακούσω εστω και σπασμωδικά τα mainstream των ΝΙΝ.Ομολογώ ότι ήταν ένας λόγος να βρεθώ εκεί - αν και το εισιτήριο ήταν πρώιμο δώρο απο τον καλό μου φίλο Ηλία, για τα επερχόμενα 29 birthday (soon to come) - thanks dude- classic! Οι Janes Addiction κατά την ταπεινή μου γνώμη παίξανε άψογα!!!! Θα μπορούσα άνετα να τους δω και σε κανονικό live headliners. Ίσως γιατί εκείνα τα χρόνια που διαμόρφωσα το rock alternative μουσικό μου δίσκο πάντα γούσταρα το Jane said..ή το just because (που το γουστάρω αρκετά). Ωραία η κιθάρα του Navaro, ο ποζερο farrel δεν με πείραξε με τις μαλακίτσες που πέταξε - και επίσης θα ήθελα να ξέρω ποιος βλαχούλης ειχε την ιδέα να πετάξει στην μπάντα μπουκάλι στην αρχή. Ποιος κλασικός μαλάκας έλληνας. Μπορεί να κράξανε αρκετοί στα review τους τον Farrel ότι είναι στον κόσμο του και προσπαθούσε με το οτιδήποτε να πάρει το χειροκρότημα αλλά λίγοι σημείωσαν την επαγγελματική του συμπεριφορά και της μπάντας όταν δέχτηκε μόλις στο δεύτερο κομμάτι - τέτοια κίνηση!

Στο Jane says...μεταφέρθηκα σχεδόν 13-14 χρόνια πίσω στο...μαθητικό μου δωμάτιο μέσα απο βιβλία, άγχος και ανασφάλεια -και το παλιό μου ραδιόφωνο που έκαψα με την φτηνή μου ηλεκτρική κιθάρα. Κοίταξα τους φίλους μου πίσω και δεξιά..χα...σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Το ξέρω ότι θα με βρίσουν αρκετοί αλλά για μένα αυτή ηταν η πιο δυνατή στιγμή της βραδιάς.

Περνάμε στο κυρίως πιάτο. Ο Trent Reznor ( οποίος κανει και παραγωγή τελευταία στους J.A γι'αυτό εμφανίζοντε μαζί σε live) με την παρέα του. Οι NIN δεν ειναι το αγαπημένο μου group δεν ξέρω αν θα γίνουν όπως και δεν ξέρω να θα προσπαθήσω να τους μελετήσω πιο πολυ - εκτός απο την επιδερμική επαφή που έχει ο κάθε ακροατής με παρόμοια γούστα στις mainstream επιτυχίες τους.

Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, μιας και ελπίζω να συνεχίζω να βλέπω live αλλά αυτός ο ήχος πρέπει αν ήταν ο καλύτερος που έχω ακούσει σε live -ουτε σε cd. Προσεγμένο, δουλεμένο show και κομμάτια για όλα τα γούστα. Ως μη οπαδός κράτησα μια στάση πιο ουδέτερη. Δεν μπορώ πιο πολλά - χαίρομαι που είδα μια τόσο μεγάλη μπάντα (έφυγε απο το μουσικό μου nice to listen bucket list).And thats all.

Δεν άκουσα perfect drug που ήταν το αγαπημένο μου.

Μπορείτε να βρείτε πιο ενθουσιώδη ή περιγραφικά post εδώ και εδώ!






1 comment:

  1. pali kala pou den eipes ton trent bareto, giati sto epomeno ride tha sou tsalakwna to podilato. akous ekei:P

    kala htan :)))

    ReplyDelete