Saturday, October 11, 2008

I love judo - Παναθήναια 2008


Created with Admarket's flickrSLiDR.

Έχω γράψει και παλιότερα, στα 28 σου δεν μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό σε ένα άθλημα το οποίο απαιτεί απίστευτα ποσά ενέργειας, φυσικής κατάστασης και πολύχρονης προπόνησης. Μπορείς όμως να αθλείσαι, να βελτιώνεις τον εαυτό σου, να είσαι αρκετά υγιής ,να δυναμώνεις και να περνάς δημιουργικά τον ελεύθερο σου χρόνο. Οι κανονικοί αθλητές, προπονούνται όλη μέρα και το βράδυ ξεκουράζονται, εμείς οι ερασιτέχνες judoka τρέχουμε 9-10-11 ώρες πάνω από ένα γραφείο και το βράδυ με ότι δύναμη μας έχει απομείνει βγάζουμε την επαγγελματική μας περιβολή φοράμε το judo-gi μας και ξεκινάμε την άθληση!

Το Judo, το ξαναλέω δεν ειναι πολεμική τέχνη - είναι ΑΘΛΗΜΑ και τo πιο σημαντικό πράγμα στον αθλητισμό είναι φυσικά η άθληση, η επιμονή, ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο και η προσωπική μας βελτίωση. Ναι δεν αντιλέγω το judo έχει έρθει από πολεμικές τέχνες, ναι μπορεί αν χρησιμοποιηθεί ως πολεμική τέχνη και μάλιστα πολύ πιο εύκολα σε σχέση με άλλες που θέλουν αρκετά χρόνια για να μάθεις τα βασικά, δεν είναι αυτή η ουσία!

Βρεθήκαμε σήμερα στις εγκαταστάσεις του Εθνικού όπου έγιναν τα Παναθήναια 2008, αυτή την φορά σε πιο χαμηλούς τόνους - μεταξύ μας όπως έλεγαν. Αθλητές του Εθνικού και άλλων σωματείων βρέθηκαν στο tatami για μερικές ώρες και αναμετρήθηκαν σε πολλαπλά randori - μάχες.

Έπαιξα στην κατηγορία 80-90 κιλά, σημείωσα 2 νίκες και 2 ήττες, το χάρηκα σαν παιδί όταν άκουσα το πρώτο ippon για μένα. Για την ιστορία να πω ότι έπαιξα με μεγαλύτερες ζώνες από μένα.Στο πρώτο randori κατάφερα ιppon με πνιγμό στο έδαφος, στο δεύτερο έχασα με ippon sio nage (ρίψη πτώση) απο κόντρα επίθεση σε ΔΙΚΗ μου μαλακία άνοιγμα (νομίζω ότι πιο ψύχραιμα θα μπορούσα να κερδίσω και το συγκεκριμένο αγώνα), στο τρίτο έμαθα απο το λάθος μου (πριν) άφησα τον αντίπαλο να μπει μερικές επιθέσεις και όταν έκανε μια λάθος κίνηση κέρδισα με ippon sionage καθαρά (ρίψη, πτώση), στο τέταρτο και τελευταίο μπήκα αρκετά χαλαρά μιας και ο αντίπαλος μου ήταν πολύ τεχνίτης και έμπειρος (μαύρη ζώνη) έχασα με ένα καθαρό harai- gosi ( ρίψη ).

Ήρθα στην τρίτη θέση και για πρώτη φορά στην ζωή μου ή μάλλον στην αθλητική μου ζωή κέρδισα ένα κανονικό μετάλλιο, έκανα σαν παιδάκι απο την χαρά. Ας πούμε ότι όλο αυτό είναι μια χαρωπή ανταμοιβή για όλο αυτο το τρέξιμο και τη υπερπροσπάθεια τα τελευταία χρόνια, όταν έρχεσαι πτώμα απο την δουλειά και έχεις τρομερό πονοκέφαλο, να τα βάζεις όλα στην άκρη και να ρίχνεις ιδρώτα στο tatami! Είμαι πραγματικά πολυ χαρούμενος, απίστευτη εμπειρία, θα θυμάμαι για πάντα το πρώτο μου ippon. Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω, για όλους εσάς τους σκληρά εργαζόμενος έχω να πω, σταματήστε να λιώνεται στον καναπέ βγείτε έξω και κουνηθείτε- ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ σας κάνει να νιώθετε ωραία - οτιδήποτε βελτιώνει την φυσική σας κατάσταση (sorry στατικά sport δεν πιάνουν χαχα).

Είναι απίστευτο το συναίσθημα, όλο σου το σώμα να ηλεκτρίζεται από την δύναμη και πίεση, ο ιδρώτας να κιλά πάνω σου, οι μεις σου να καίνε κατά την διάρκεια της πάλης, να νιώθεις την πίεση από τον αντίπαλο σου και στο τέλος να δίνεται το χέρι με ένα χαμόγελο και ο ένας να ευχαριστεί τον άλλο.

Κανένας τραυματισμός, καμία ένταση όλοι έφυγαν με ένα χαμόγελο - όπως αρμόζει σε όλους μας!

I fucken Love Judo και θα βρίσκομαι στο τατάμι όσο με κρατάνε τα πόδια μου για να δίνω μάχες κυρίως με τον εαυτό μου και τα όρια μου!

1 comment:

  1. Συγχαρητήρια και εις ανώτερα! :D

    Δεν έχει σημασία ο πρωταθλητισμός ούτως ή άλλως σε καμία ηλικία κατά τη γνώμη μου, μόνο αυτό που λες, το να προσπαθείς να αθλείσαι και να βελτιώνεσαι, καθώς και το πως νιώθεις στην προπόνηση, όλη αυτήν την ενέργεια! (Και ας νιώθεις χώμα 1-2 ώρες μετά! :P)

    ReplyDelete