Sunday, September 14, 2008

the end is the beginning is the end

Να μαι λοιπόν, στις πρώτες μου στιγμές (με το σχεδόν) έτοιμο πρώτο μου διαμέρισμα, στην έναρξη και επίσημα της pure εργένικης ζωής μου. Το συγκεκριμένο post ίσως φανεί βαρετό σε πολλούς για διάφορους λόγους (been there done that, τι μας λες τώρα ρε φίλε κτλ), κατανοητό, το γράφω για μένα πιο πολύ, για να θυμάμαι μετά από χρόνια αυτή την πρώτη χαρά που νιώθω αυτές τις στιγμές.

Η συγκεκριμένη μέρα και στιγμή είναι το τέλος μιας αναζήτησης στην προσωπική μου ζωή που κράτησε 2 χρόνια. Αναζήτηση στο μυαλό φυσικά με ιδιαίτερες στιγμές τις 2 φορές που αποφάσισα να κάνω μια προσπάθεια και να φύγω στο εξωτερικό! Την δεύτερη φορά ήμουν πιο κοντά από ποτέ, αλλά τελικά this was not the case, την απάντηση σε αυτή την αναζήτηση την βρήκα πριν από μία δύο ώρες όταν μόνος πια σε αυτό το μικρό διαμέρισμα κοντοστάθηκα και είπα, αυτό είναι το τέλος του συγκεκριμένου ταξιδιού για μένα! Ακούγεται λίγο μελοδραματικό αλλά θεωρώ πως όλοι μας έχουμε καθημερινά βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους ή αναζητήσεις οι οποίες καταλήγουν σε στιγμές revelation - λύσης, έκβασης!

Εδώ και 2 μέρες σκέφτομαι διάφορα πράγματα για όλα αυτά , θα ήθελα να τα μοιραστώ με όλους όσους θα μου κάνουν την τιμή να συνεχίσουν να διαβάζουν - για όλους τους άλλους να πω ότι ευελπιστώ ότι από εδώ και πέρα το blog αλλά και το podcast (ναι ναι) να επανέλθει στους γνωστούς ρυθμούς!

Πάμε λοιπόν. Θεωρώ ότι η γενιά μου και οι κοντινές γενιές μας είναι μια ομάδα απο κακομαθημένους! Αλήθεια το λέω και φυσικά δηλώνω και εγώ ένας από αυτούς. Έπρεπε να φτάσω το σωτήριο έτος των 28 για να δηλώσω με χαρά και περηφάνια ότι ξεκινώ την διαδικασία της απογαλάκτισης και ανεξαρτητοποίησης από την γονική εστία! Οι γονείς μου, οι γονείς μας στην ηλικίας μας είχαν παιδιά 7 και 8 χρονών (η ακόμα μεγαλύτερα) εμείς - εγώ χαίρομαι γιατί κατάφερα να κάνω τώρα μια τέτοια αλλαγή και φυσικά να τεσταριστώ στην διαδικασία να την υποστηρίξω (more on this σύντομα). Υπό αυτή την οπτική γωνία θεωρώ τον εαυτό μου κακομαθημένο μιας και επέλεγα συνειδητά κάποια χρόνια να απολαμβάνω τα οικονομικά benefits της γονικής εστίας και να μην θεωρώ καν σαν πλάνο την ανεξαρτητοποίηση. Αν μου επιτρέψετε (χωρίς να θέλω να υπονοήσω κάτι) αλλά θεωρώ πιο δύσκολη και πιο γενναία απόφαση το να κάνεις μια τέτοια προσπάθεια μόνος σου παρά όταν γίνεται από 2 μαζί - βέβαια αυτά είναι τυχερά και φυσικά όταν ο χρόνος και η τύχη συνδράμουν να έρθουν βολικά τα πράγματα για 2 ανθρώπους μάλλον μιλάμε για ευλογία - οικονομική και χρηστική :) .

Με βόλευε λοιπόν για αρκετό καιρό (χρόνια) να βλέπω τον μισθό μου ως χαρτζιλίκι - και φυσικά να κάνω αυτά που μου αρέσουν. Εδώ να πω, ότι ο καθένας έχεις τις δικές του λόξες, άλλος γουστάρει να αγοράζει macintosh, άλλος να φοράει ακριβά ρούχα, άλλος να βγαίνει κάθε νύχτα και να τρώει τα λεφτά του εδώ και εκεί. Δεν είναι θέμα hobby ή ενδιαφερόντων αν και μπορώ να γίνω λίγο πιο αυστηρός και να πω το να τρως τα λεφτά σου σε ποτά και στις πουτάνες σίγουρα δεν είναι τόσο constructive (ίσως για το πουλάκι σου -ανά τακτά χρονικά διαστήματα). Επιλέγουμε λοιπόν, να χρησιμοποιούμε την γονική εστία και να κάνουμε την δική μας grande ζωή, για να μπορούμε να είμαστε in, μοδάτοι να μπορούμε να κομπάζουμε σε 10 γκόμενες για το αυτοκίνητο μας ή το πουκάμισο μας η τις βόλτες που κάνουμε. Είναι ωραία έτσι μην γελιόμαστε και εγώ σε αυτή τη φάση έκανα την τρέλα μου, αγόρασα αυτά που ήθελα, έκανα ταξίδια που γούσταρα, γενικότερα έκανα αυτό που με έφτιαχνε.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το συγκεκριμένο life style είναι ρεαλιστικό (δεν θα πω σωστό και λάθος) γιατί αν ήμουν γιος βιομηχάνου και μάσαγα 100ευρα για πλάκα σίγουρα η πραγματικότητα μου ως πλούσιος μπούλης θα ήταν διαφορετική. Ελπίζω ότι μιλάω για σχετικά το Μ.Ο ή κάποια μεγάλη ομάδα ανθρώπων.

Κλείνω το section κακομαθημένος - γιατί δεν ντρέπομαι να το πω ότι ήμουν και εγώ με τον δικό μου τρόπο πρώτος στον χορό. Βέβαια όλα αυτά που γράφω παραπάνω έχουν να κάνουν με κάτι - τί είναι αυτό; Τα λεφτά! It is always about the money και μπορεί οι κακομαθημένοι να επιλέγουν να τα σκορπάνε υπάρχουν και οι πιο λογικοί που αποταμιεύουν με ενταντικούς ρυθμούς. Θα ήταν άδικο να μην συμπεριλάβω και αυτούς στην σκέψη μου.

It's all about the money λοιπόν και ζούμε σε δύσκολες εποχές. Εδώ θα κάνω μια στροφή 180 μοιρών και θα αντικρούσω το πάνω επιχείρημα μου (ή κακία) πες την όπως θες για να μην αφήσω λανθασμένες εντυπώσεις ή να μην φανεί ότι αυτό το post ότι ειναι fake!

Ξέρεις το να αποφασίζεις να συντηρήσεις ένα μικρό σπιτάκι 40 άντε 50 τετραγωνικά μόνος σου στην Ελλάδα του 2008 - στοιχίζει λεφτά. Ενοίκιο,πάγια έξοδα (ηλεκτρικό,νερό, τηλέφωνο,θέρμανση, φαγητό). Ακόμα δεν έχω βγάλει στατιστικά πόσο θα μου κοστίζει όλο αυτό το πακέτο - που σε ένα προάστιο της Δυτικής Αθήνας (ταπεινά και σεμνά χαχα) αλλά υπολογίζω ότι τα λεφτά θα είναι μεταξύ 600-800 euro τον μήνα!Εδώ μπορείς να παίξεις με χαμηλότερο ενοίκιο ή λιγότερα πάγια αλλά δεν νομίζω κανείς να μπορεί να το μειώσει κάτω από 600 euro - εκτός και αν κάνει γενναίους συμβιβασμούς! Βέβαια αναρωτιέμαι τι συμβιβασμούς,εδώ κάτι χαλάσματα 20ετιας τα ζητούσαν ενοίκιο > 350 euro που; στα δυτικά προάστια παρακαλώ!!!!

Το ποσό που έδωσα ως estimate δεν είναι τυχαίο - ουσιαστικά φωτογραφίζει αυτή την γενιά που κάποιοι έχουν ονομάσει των 700 euro! Εκεί οφείλουμε να πούμε ότι δεν υπάρχουν κακομαθημένοι με 700 euro το μήνα δεν πιστεύω ότι μπορείς να διατηρήσεις ένα decent σπιτικό μόνος και να ανταπεξέλθεις μόνος σε όλα! Εκεί η γονική εστία πραγματικά είναι βοήθεια ίσως είναι και μονόδρομος στην Ελλάδα του 2008. Its all about the money και φυσικά δεν είναι η αποπνικτική ελληνική οικογένεια που δεν θέλει να αφήσει τα τέκνα της να πετάξουν λίγο πιο ελεύθερα. Είναι η αποπνικτική ελληνική αγορά εργασίας και ο τρόπος που λειτουργεί η μικρή μας χώρα!

Δεν ξέρω μου επιτρέπεται να δώσω συμβουλές μιας και έχω αρκετά να μάθω ακόμα από την ζωή αλλά μπορώ να πω ότι αν πραγματικά ανήκετε στους λίγο πιο τυχερούς οι οποίοι μπορούν να καταφέρουν να κάνουν μια τέτοια κίνηση χωρίς να τους διαλύσει εντελώς οικονομικά - (πρόσεχε δεν το λέω τυχαία το εντελώς γιατί μέχρι τώρα μπορεί να κάποιος να καταλάβει ότι είμαι κανένας μεγιστάνας - δυστυχώς δεν είμαι) τότε τολμήστε το! Η πρώτη αίσθηση δεν έχει καθόλου να κάνει με τα φοιτητικά σας χρόνια - έζησα 4++ χρόνια μόνος σε μια ξένη χώρα αλλά αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή είναι διαφορετικό και οι δυσκολίες που έρχονται - οικονομικές και μη - είναι για μένα το ρεαλιστικό της ζωής είναι ίσως το μεγάλο test για άλλα μεγαλύτερα πράγματα, κάτι σαν προθέρμανση!

Προσωπικά για μένα αυτό είναι μία προθέρμανση γιατί το τέλος μια αναζήτησης ήρθε αλλά ένα άλλο κεφάλαιο ανοίγει από σήμερα (για την ώρα ιδέα - και για πολύ καιρό ακόμα) το όνειρο ενός δικού μου σπιτιού! Τhe final destination!

Τέλος για να κλείσω με κάτι διαφορετικό! Ξέρεις με το που πάρεις αυτή την απόφαση τις πρώτες στιγμές ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι η ίδια σου οικογένεια. Τις πολύ πρώτες στιγμές. Στην αρχή άρνηση ολική, μερική ρήξη, αρνητική διάθεση αλλά μετά από λίγο γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος σου. Για μένα η βοήθεια τους ήταν ανεκτίμητη και δεν γίνεται να μην το αναφέρω - να το γράψω και να το διαβάζω ξανά και ξανά. Ένα σημάδι να μου υπενθυμίσει για ακόμη μια φορά ότι η οικογένεια ήταν αρωγός στα όνειρα μου και ακόμα καλύτερα πέρα απο τους συναισθηματισμούς ..ήταν σύμμαχος με ένα χαμόγελο! Σας ευχαριστώ!

Αυτά..ελπίζω να μην βαρεθήκατε αναγνωστούληδες - ωραία και τα δύσκολα τώρα έρχονται..και στα δικά σας λοιπόν ...στις ελεύθερες χα χα χα!Είμαι πτώμα!

15 comments:

  1. Καλή αρχή λοιπόν!
    Το να συντηρείς σπίτι είναι δύσκολο αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.
    Τα καλύτερα έρχονται :)

    ReplyDelete
  2. Καλή αρχή, Πάρη. Θα δεις, αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις πολλά πράγματα μετά από λίγο.

    Καλορίζικο!

    ReplyDelete
  3. Καλή αρχή! Όσο ζόρι και να έχει, πραγματικά αξίζει...
    Καλορίζικο και από εμένα!

    ReplyDelete
  4. καλορίζικο κύριε Αποστολόπουλε!!!

    ReplyDelete
  5. Καλή αρχή Πάρι. Πάντως νομίζω ότι η γονική βοήθεια είναι και ένας λόγος που η Ελλάδα είναι σε αυτά τα χάλια. Ο νεοέλληνας δε διεκδικεί. Δε διεκδικεί για το λόγο ότι έχει πάντα την οικογένεια ως πισινή. Βλέπει ότι και 700 ευρώ να παίρνει πάντα θα τσοντάρουνε οι γονείς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και κουτσοβολεύεται.

    Αυτό βεβαίως δε συμβαίνει στη Βόρεια Ευρώπη όπου η διεκδίκηση είναι μονόδρομος. Ο Βρετανός ας πούμε δε συμβιβάζεται με (τα αντίστοιχα) 700 ευρώ διότι γνωρίζει ότι δεν έχει στήριγμα, δεν έχει μια βοήθεια. Γνωρίζει ότι με (τα αντίστοιχα) 700 ευρώ δεν μπορεί να ζήσει και πρέπει να διεκδικήσει κάτι παραπάνω, αν δε το διεκδικήσει θα μείνει στους δρόμους.

    ReplyDelete
  6. kaloriziko parh,

    kai pou na deis otan 8a pantreuteis :P ekei na deis glentia...

    pantws apo metakomiseis katalabainw

    tip: (estw kai ka8usterhmeno) to kuler (http://kuler.adobe.com) me boh8hse poly na bgalw xrwmatiologio gia ta nea mou grafeia :-P

    ReplyDelete
  7. Καλότυχο και από μένα,
    προσωπική μο εκτίμηση είναι πως η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που τρώει τα παιδιά της, με αυτή τη γωνία θέασης μάλλον ήταν λάθος που δεν την έκανες για εξωτερικό. Βέβαια κανείς μας δεν θέλει για τους γνωστούς, κοινούς λόγους ή τους ιδιαίτερους που αφορούν τον καθένα να φύγει από εδώ. Όπως και να' χει, αφού πήρες απόφαση να μείνεις θα διαπιστώσεις πως αλήθεια όλα αλλάζουν, προσπάθησε να αντισταθείς στην οικογενειακή βοήθεια (πισινή στη στραβή) αν μπορείς έστω και ζόρικα να το ξεπεράσεις. Θα σε κάνει δυνατότερο νωρίτερα. Σαφώς αν τα ζόρια είναι ανυπέρβλητα ακούμπησε στην οικογένειά σου. Μια μεγάλη διαφορά με τις άλλες χώρες είναι πως εδώ τουλάχιστον έχουμε ακόμα ισχυρούς δεσμούς με αυτούς που μας έφεραν εδώ. Μην το κάνω και εφημερίδα, σου εύχομαι να σου πάνε όλα καλά.

    Καλό βράδυ.

    ReplyDelete
  8. διάβαζα το post σου ακούγοντας το
    fisherman's blues των waterboys (εντελώς τυχαία αυτό έπαιξε το shuffle)
    νομίζω σου ταιριάζει και στο αφιερώνω:

    http://www.youtube.com/watch?v=HptWrEoZFNA

    http://www.lyricsfreak.com/w/waterboys/fishermans+blues_20145298.html

    καλή αρχή κι από μένα

    ReplyDelete
  9. Καλορίζικο το papohome! Πολύ χρήσιμο από πολλές απόψεις το post σου μιας κι εγώ -τώρα είμαι στα 23- τα επόμενα χρόνια θα κάνω κάποιο ανάλογο βήμα...

    ReplyDelete
  10. ζωντας αισιως 7 χρονια εκτος πατρικου, ηθελα να σου πω οτι τα ποστ σου σχετικα με το σπιτι τα εχω απολαυσει ιδιαιτερως, γιατι μουθυμιζουν τις δικες μου προσπαθειες!!!εννοειται οτι ολα ειναι θεμα χρηματων, αλλα πρεπει να σου πω οτι χρειαζεται και μερακι γι αυτο!!σε λιγο θα δεις, there is no place like YOUR home!

    ReplyDelete
  11. Καλορίζικο!

    Να ξέρεις ότι είμαστε περίπου στην ίδια κατάσταση. Κι εγώ θα μετακομίσω μέσα στην εβδομάδα, αφήνοντας το φανταστικό σπίτι των γονέων μου, αλλά δεν με πειράζει καθόλου!

    Σήμερα όλη την ημέρα η σκέψη μου ήταν Forthnet-2play ή Conn-X; Ακόμη δεν ξέρω με σιγουριά...

    Όσο για τα έξοδα, εγώ ζω στην επαρχία, Δράμα, και πάλι κάτω από 650€ δεν τα υπολογίζω με τίποτα! Ζορίζομαι από τώρα κι ο μισθός μου είναι φαινομενικά καλός, αλλά είναι χρεωμένος με την κάρτα της NOVA κι έναν iMac που πληρώνω κάτι δώσεις +300 εκεί, καθάρισα για 3 μήνες... Αλλά δεν με πειράζει θα κάνω υπομονή και θα τα βγάλω πέρα, σε όλα τα άλλα που γράφεις, συμφωνώ απόλυτα!

    ReplyDelete
  12. Κουκλί είναι. Η κουζίνα ανθρώπινη* κι αυτές οι καμάρες πάντοτε με άρεσαν. Nice!

    *Mine έχει uno παράθυρο (τύπου φωταγωγός) που δέχεται φως από το καθιστικό! Άσε το ψυγείο... μένει σε διπλανό διαμέρισμα κι ας είναι μονόπορτο :/

    ReplyDelete
  13. Καλή τύχη Πάρι! Νομίζω από δω και πέρα θα σου φαίνονται πιο δύσκολα αρχικά, αλλά θα νιώθεις μεγαλύτερη ικανοποίηση όταν θα τα καταφέρνεις! Αυτό είναι το ωραίο :D

    ReplyDelete
  14. καλη αρχή ρε, άντε και στα δικά μας :)

    ReplyDelete