Tuesday, November 27, 2007

επιμονή!

Μετά το χθεσινό ατύχημα, φίλοι γνωστοί. e-buddies με τηλ, email, sms, comments, με ρωτούσαν αν ήμουν καλά, άλλοι πρόσφεραν την βοήθεια τους παρόλα αυτά σχεδόν ολοι μεταξύ σοβαρού και αστείου - μου έλεγαν - ' τι τα θες στην ηλικία σου αυτά, καλά είσαι με τα πληκτρολόγια' και άλλα διάφορα χαριτολογώντας όλοι τους - χωρίς καμία διάθεση κακίας.Οι επαναλαμβανόμενες φορές που άκουγα το αστείο με έβαλαν σε σκέψη - και καθώς περίμενα να μπω στον γιατρό (ενα τριωράκι) προσπαθούσα να καταλάβω τον προβληματισμό - ή μάλλον να δω γιατί το έλεγαν ολοι αυτό! Κατα κάποιο τρόπο θέλω να τα βάλω όλα κάτω - μάλλον για να δώσω μια απάντηση στον εαυτό μου (είπαμε το blog ειναι και self ψυχανάλυση).

είχα γράψει - 1000 παραγράφους αλλά αποφάσισα να τις σβήσω- γιατί δεν μου άρεσαν. Αυτό που έχω να πω είναι ότι όλες οι ηλικίες , και ολα τα αθλήματα είναι για όλους και δεν νιώθω καθόλου άσχημα που με τόσο πάθος προσπαθώ να αθλούμαι συστηματικά! Για μένα αυτή ασχολία με κρατά σε νοητικη και σωματική ευεξία - και νιώθω πραγματικά άλλος άνθρωπος. 10 και 11 ωρες πάνω σε ένα γραφείο - πίεση σωματική και ψυχολογική - δυστυχώς ουτε ένα μπάνιο ουτε ενας χαλαρός καφές ή ποτο ή φιλική συζήτηση - δεν με βοηθούν για να την αποβάλλω!

Τραυματισμοί θα συμβαίνουν πάντα - και φυσικά οι τραυματισμοί δεν συμβαίνουν πότε καλή στιγμή - πάντα είναι άτυχη στιγμή!

Έχω κακή διάθεση μόνο γιατί δεν θα καταφέρω να κάνω κάτι το οποίο αγαπώ εξαιρετικά - όπως και κάθε μου χόμπι - και το κάνω με πάθος - τις επόμενες μέρες!

Σας προτρέπω όλους - να σκεφτείτε ξανά το ενδεχόμενο να βάλετε λίγο ΤΑΚΤΙΚΗ άθληση στην ζωή σας! Το να πας μια στο τοσο για τρέξιμο δεν είναι άθληση ειναι μαλακία! Για κάποιους είναι το Judo για άλλους το γυμαστήριο για άλλους το τρέξιμο! Χαίρομαι που ολο και πιο πολυ βλέπω συναδέλφους μου - IT - να ασχολούνται και με κάτι.

Εμείς οι IT workers είμαστε τα τέλεια θύματα για πολλά δεινά - αν δεν προσέξουμε (ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ) το σώμα μας, την διατροφή μας. Έχεις νιώσε πως είναι να σε χτυπάει η πλάτη μετά από 11 ωρο , καθισμένος σε μη ανατομική καρέκλα με λάθος θέση, και τα μάτια σου και δακρύζουν από την οθόνη.Αν ναι τότε με καταλαβαίνεις!

Κρεμάω γι' αυτές τις μέρες το Judo-κι μου και περιμένω σύντομα να επανέλθω - με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή!


7 comments:

  1. Κάνε τα σκηνικά σου και άσε τους άλλους να σκεβρώνουν (πάντα μεταξύ σοβαρού και αστείου). Ο τραυματισμός μέσα στο πρόγραμμα είναι.

    keep it up

    ReplyDelete
  2. Ena post poy symfono :P Den me noiazei ti leei o kosmos. Ego xoreyo 3 ores thn vdomada.

    ReplyDelete
  3. Να θυμάστε.... το σωστό άθλημα στη σωστή ηλικία... ατυχήματα θα συμβαίνουν πάντα... ακόμα και μαλακία να τραβάς μπορεί να σπάσεις τ' @ρχίδι@ σου!!!
    Περαστικά σου Πάρη.

    ReplyDelete
  4. Συμφωνώ και εγώ απολύτως. Και αφού έφτασα σε πολύ κακή κατάσταση λόγω καθιστικής ζωής, αποφάσισα και ξανάρχισα να γυμνάζομαι εντατικά. Η διαφορά είναι τεράστια.

    ReplyDelete
  5. Βασικά κανένας δημοσιογράφος σε καταράστηκε και έτσι απέργησες χθες με το ζόρι :) :P Δεν μας ενημέρωσες για τίποτα... Ούτε για νέα imac ούτε για iphone
    Mpouxaxax :P
    Περαστικά και πάλι και πράγματι ο αθλητισμός είναι κάτι που μας κρατά σε φόρμα όλους ....

    ReplyDelete
  6. Θεωρώ ότι δεν υπάρχουν ηλικίες για αθλήματα ! Είμαι ο πιο μεγάλος σε ηλικία όταν παίζουμε μπάσκετ και θα συνεχίζω να παίζω όσο μπορώ να χτυπάω την μπάλα. Φυσικά δεν είμαι στην κατάσταση που είχα παλιά αλλά μπορώ ακόμη να δημιουργώ προβλήματα στην άμυνα του αντιπάλου.

    Μην μασάς Καπαμαρού, προχώρα !

    ReplyDelete
  7. Μην το βάζεις κάτω! Μπορεί από δω και πέρα π.χ. όταν αλλάζει ο καιρός να σε πονάει ο ώμος σου, αλλά η χαρά της άσκησης είναι μεγαλύτερη. Κι εγώ κάποτε το είχα παρακάνει με τις ρακέτες στην παραλία, και από τότε με πονάει ο δεξιός ώμος. Έχει γίνει συνήθεια όμως και δεν με πολυνοιάζει.

    ReplyDelete