Monday, July 23, 2007

piano...lessons




Πριν μάθω να γράφω και να διαβάζω - κυριολεκτικά- έμαθα νότες - ή μάλλον προσπάθησα να μάθω νότες.Προσχολική ηλικία - κατάξανθος μπούλης (θα μπορούσες κάλλιστα να πεις ότι είμαι Γερμανός (ακόμα και σήμερα δεν απέκτησα ποτέ το look του κλασικού Έλληνα) - μπήκα στην αίθουσα μεε μια νεαρή και ευγενική κοπέλα. Οι πρώτες στιγμές ήταν ένα μαρτύριο για τα μάγουλα μου (χα χα χα). Ξεκίνησαν τα μαθήματα αλλά το πιάνο δεν με άφηνε να το αγγίξω!

'Στην αρχή Πάρι..έχουμε κάποια ρυάκια....με νερό φαντάσου'
--Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!
'Πάνω στα ρυάκια τρέχουν νότες - αυτά τα στρογγυλά πραγματάκια!
--Ναιιιιιιιιιιιιιιιι!
'Με το πιάνο εμείς θα δούμε πως ακουγονται τα στρογγυλά πραγματάκια!
--Ναιιιιιιιιι!

Και ξανά το ίδιο ..μια δυο τρεις φορές. Την τέταρτη φορά πάω να ανοίξω το πιάνο - από το προστατευτικό για να πατήσω τα κουμπάκια - πλήκτρα. Από τότε είχα μία τάση στο να πατάω πλήκτρα αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει!

Δ:'Όχι Παρούλη...ακόμα δεν έχουμε μιλήσει για όλες τις νότες ...θα παίξουμε σε λίγο με το πιάνο'
Π:Μαααααααα εγω θέλω να πατήσω τα κουμπάκια και να κάνει ΓΚΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΓΚ
Δ:'Ελα να σου πω μια ιστορία για την νότα Ντο!
Π:Μαααααα....(οκ αφού δεν παίρνει απο λόγια - πάμε στο κλασικό σχέδιο - κλάματα)
Δ:'Έλα μην κλαις'
Π:(Πως να μην κλαίω αφού ρε γαμώτο κουμπακια και Γκλααααν γουστάρω όχι άλλο ρυάκια)
Δ:'Να κοίτα θα σου δώσω μια σοκολάτα...
Π:Fuck this is tempting!...αλλά και πάλι τα κουμπάκια θέλω γιατι έτσι και αλλιώς ήταν μέρος του deal να έχω σοκοφρέτα για κάθε μάθημα από την μαμά!
Δ:'Να πάρε την σοκολάτα, και μην στεναχωριέσαι σύντομα θα παίξουμε και με το πιάνο, εντάξει'
Π:Απογοήτευση - τουλάχιστον πείρα μια σοκολάτα
Δ:'Λοιπόν τελειώσαμε για σημερα, δεν θέλω να στεναχωριέσαι ...εντάξει μικρούλη; Να έλα να σου δώσω ένα φιλάκι'
Π:ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ- MAYDAY MAYDAY! Στο πιο νευρόσπαστο και δύσκολο παιδάκι του κόσμου - δεν δίνεις φιλάκι - ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΜΕ - είναι ντροπαλό - NO WAY! Και τώρα κλαίμε!
Δ:''Ξερετε κυρία....απλά τον φίλησα και ξεκίνησε να κλαίει..σας ζητώ συγνώμη..αλλά
M:Σας ζητώ συγνώμη ειλικρινά...ο μικρός...είναι παράξενος, το πέιραμα μάλλον απέτυχε...ίσως δεν είναι ακόμα έτοιμος'


Στον δρόμο..

Μ:'Παρι αυτό που έκανες να μην το ξανακάνεις, με έφερες σε δύσκολη θέση'
Π:Δεν έχει καμία σημασία - ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ και τρώω σοκοφρέτα - και για αντιπερισπασμό ΤΩΡΑ θέλω το σπαθι Thundercats...ΤΩΡΑ- κλάματα!!
Μ:'Πάρι είσαι για σφαλιάρες'
Π:Οοοps δεν μου αρέσει αυτή η λέξη , δεν ξέρω γιατί αλλά πονάει!
Μ:'Λοιπόν αύριο θα πάμε στην κυρία για μάθημα; '(Ερώτηση παγίδα)
Π:Όχι ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ- και άντε γιατί πολύ μου τα πρήξατε με τα ρυάκια!!


και έτσι τελείωσε μια μεγάλη καριέρα στο πιάνο - απο τότε ξεκίνησε αυτη η αντιπάθεια που είχα απέναντι του - πάντα το έλεγα ΓΚΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΓΚ. Μετά απο χρόνια έγινα κιθαριστής-δεν μπορούσα ούτε να το ακούω. Οι μόνες στιγμές που το ακουγα ήταν όταν σε γιορτές του ωδείου έπαιζα ντουέτο κάποιο κλασικό ή μή κομμάτι με κάποια νεαρή πιανίστρια της ηλικίας - για κάποιο λόγο μου άρεσε..νομίζω ξέρω γιατί χα χα χα! Ο πρώτος μου παιδικός έρωτας ήταν μια μελαχρινή πιανίστρια...πόσο μισούσα το γκλαααανγκ..αλλα πόσο μου άρεσε αυτή!!!!


Οι Porcupine Tree δεν μου αρέσουν πολύ, παρόλα αυτά δηλώνω ερωτευμένος με το συγκεκριμένο κομμάτι!Είπα να γράψω κάτι ανάλαφρο γιατί η ζέστη σήμερα με έχει βαρέσει!Ζέστη Java, EJB.....yeyyyyyy!Πάντως ήμουν αξιολάτρευτο παιδάκι δεν βρίσκεις;χα χα χα!

2 comments:

  1. και πού και να είχες καμμιά ξινή α@!@#ητη δασκάλα να σου είχε κάνει μπλε τα χεράκια :-)

    ReplyDelete
  2. I feel now like Christine Keeler
    Sleepwaking in the rain
    I didn't mean to lose direction
    I didn't want that kind of fame

    :)

    ReplyDelete