Wednesday, May 23, 2007

Urban legends του νεο-έλληνα ...

Blog μου είναι, ότι θέλω γράφω δεν είναι ανάγκη να το ασπαστείς ναουμ! Ξεκινάμε! Σκεφτόμουν εδώ και καιρό το θέμα αυτό, μάλλον το σκέφτομαι χρόνια, μιας και τώρα έχω ολοκληρώσει την βόλτα εμπειριών μου, με τα δικα μου urban legend του νεο-έλληνα!

Urban legends
1. Το σχολείο και τα σχολικά χρόνια γενικά είναι απο τις πιο ωραίες εμπειρίες για τον καθένα, ξένοιαστα χρόνια γεμάτα αναμνήσεις!

Μάλιστα εντάξει, αναμνήσεις πράγματι άλλα αυτό έτσι και αλλιώς θα συμβεί, απο την αρχή του σχολείου βρίσκεσαι σε μια ηλικία που αρχίζεις και κατανοείς το είναι σου ποιος εισαι, μεγαλώνεις ανακαλύπτεις τον εαυτό σου - αναμνήσεις λοιπόν θα έχεις έτσι και αλλιώς - μεγαλώνεις αυτό και αν είναι εμπειρία! Σχολείο. Θα πήγαινα ξανά σχολείο; Όχι. Ακόμα και στο δημοτικό αυτό το πρωινό ξύπνημα, το άγχος για το τεστ, η μαλακία του κάθε ένα, τα fake πρότυπα του κάθε μαλάκα στο γυμνάσιο, η γενιά του δήθεν.Λύκειο η εποχή της καταπίεσης, πανελλήνιες, άγχος, κατά 90% οπισθοδρομικοί και ηλίθιοι καθηγητές - μετά χαράς θα τους έβριζα για ότι άκουσα εγώ η συμμαθητές μου..από κάτι αιώνιους δημόσιο-υπαλληλίσκος. Φιλίες fake κατα 90%, αν δεν καπνίζεις είσαι φλώρος, αν το παπούτσι σου δεν είναι Nike Air είσαι looser, ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ στρατιωτικές σχολές είσαι ένας μέτριος (κάποτε το είχα πιστέψει). Τώρα χαίρομαι να αδιαφορώ και για το σχολείο και τους συμμαθητές μου, και όπως γράφαμε ουσιαστικά ό ένας τον άλλον..συνεχίζουμε και τώρα. Γελάω με κατι βλακείες..να βρεθούμε ξανά σε 10 χρόνια - άσε δεν πειράζει μωρό μου, γιατι ακόμα ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ εκείνο το Chevignon για να είμαι Cool και τελικά τα Ξυλινα Σπαθιά και το 'Μου αρέσει να μην λέω πολλά' τα θεωρώ μαλακίες! Δεκαετίες μιζέρια, παπαγαλισμός, μαθήματα κοινωνικοποίησης από ανθρώπους χωρίς μεράκι - ολοι μαζί zombie μιας αμερικανοποιημένης στάσης ζωής! Θα πήγαινες ξανά σχολείο;Όχι να μου λείπει...στο σχολείο δεν ένιωθα ελεύθερος..σίγουρα εκεί έξω θα πρέπει να υπάρχει καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης!


2. Στρατός - η πιο ωραία μετ-εφηβικη σου εμπειρία στην ζωή- μερικοί μήνες που δεν θα σε νοιάζει τίποτα .

Μα τον Steve Jobs δεν αντέχω να ακουω νεο- έλληνες που να λένε - 'τι ο στρατος; - αχ φιλαράκι μακάρι να πήγαινα πίσω στον στρατό - να κοιμόμουν όλη μέρα , να μην έχω να νοιαστώ για τίποτα'. Και ποιος σου είπε ότι μου αρέσει να κοιμάμαι, και μου αρέσει να μην νοιάζομαι. Ποιος σου είπε ότι μου αρέσει να δηλώνω υποταγή έστω και ψεύτικη στον καθένα, ποιος σου είπε ότι μου αρέσει το αίσθημα του εγκλεισμού, το κακό φαγητό από μαγειρεία με ποντικάκια, ποιος σου είπε ότι μου αρέσει να καθαρίζω τα σκατά του κάθε βλάκα (ΟΧΙ γιατί δεν πρέπει να διατηρώ την καθαριότητα - ΑΛΛΑ γιατί πρέπει να ζω με άλλους 50 μαλάκες που όταν κατουράνε δεν μπορουν να στοχεύσουν . Νομίζω ότι το νούμερο 3 είναι ο χειρότερος urban legend. Θητεία; Ποτέ ξανά. Καλά θα μου πεις και αν (ΑΝ ΛΕΜΕ) γίνει κάτι τι θα κάνεις ; Όχι δεν θα πάρω το αεροπλάνο για Λονδίνο φίλε, θα πάω να προστατέψω το σπίτι μου την οικογένεια μου, τους συγγενείς μου....αλλά μην νομίζεις ότι θα έχει καμία σημασία που 12 μηνες δεν έκανα και πολλά πράγματα (αντε πες 6 γιατι τους υπόλοιπους 6 πες κάτι έδωσα στην πατρίδα).

ρωτάς λοιπόν: δηλαδή ρε φίλε εδώ μας έχεις καταστρέψει όλες τις καλές εποχές, σχολείο, αντε λιγότερο το πανεπιστήμιο μιας και μπορεί να είναι μια ιδιαίτερα δημιουργική εποχή για τον καθένα- ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ (το ακους ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ;) , τον στρατό....που αράζεις..Πας καλά;

Όχι, χα χα χα! Αλλά θεωρώ από την δική μου προσωπική εμπειρία ότι όταν τελείωσα ακόμα και με την τελευταία μεγάλη υποχρέωση προς την μαμά πατρίδα, μετά τις υποχρεώσεις σε μικρό και μεγάλο βαθμό μέσα απο την εκπαίδευση ..ότι αυτή η εποχή είναι η πιο δημιουργική της ζωής μου.Αν είμαστε καλά φτάσουμε στα γεράματα και με ρωτήσεις που θα ήθελα να γυρίσω, δεν θα σου πω ουτε στα μαθητικά θρανία με τους μαθητικούς έρωτες, ούτε σε πανεπιστήμια και φιλοσοφικές αναζητήσεις, ουτε στον στρατό....θα ήθελα να γυρίσω σε αυτη την εποχή. Τα παραγωγικά χρόνια τα οποία έχω την ελευθερία που θέλω να κάνω όλα τα όνειρα μου πραγματικότητα, χωρίς πρέπει χωρίς όρια χωρίς μπαμπούλες και στερεότυπα. Λυπάμαι που συναντώ συνομήλικούς μου, και δεν βλέπω το παραμικρό ίχνος φιλοδοξίας,δεν βλέπω όνειρα, μόνο στατικές εικόνες, εχουν αφήσει τα όνειρα τους..στο αραλίκι ..πίσω στο πανεπιστήμιο..ή σε ένα ΚΨΜ στον στρατό.Δηλώνουν κουρασμένοι, συμβιβασμένοι ....

η μεγαλύτερη δύναμη σε αυτή την ζωή είναι ..τα όνειρα σου, οι φιλοδοξίες σου, τα θέλω σου τα οποία δεν σταματούν ποτέ. Είναι η περίοδος που προχωράς με όση δύναμη μπορείς για να τα κάνεις πραγματικότητα - όσο μπορείς καλύτερα. Μην κοιτάς το παρελθόν...μην κλαίγεσαι για στιγμές και καταστάσεις όπου το είναι σου ήταν κάτω απο ένα ελεγχόμενο περιβάλλον - δες πως μπορείς να δημιουργήσεις δικά σου πράγματα - το παρελθόν ειναι μόνο ένας σύμβουλος η δύναμη είναι τα όνειρα σου! Όσο αντέχουν τα πόδια σου το μυαλό σου η καρδιά σου δεν πρέπει να σταματάς να πολεμάς γι' αυτα, έτσι ώστε όταν έρθει η στιγμή να κατέβεις το σκαλάκι της extreme παραγωγικότητας να πεις ότι..κατάφερα αυτο, το άλλο και το παρα-άλλο..ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΛΕΣ..αχ τι ωραία που ήταν στο στρατό!


12 comments:

  1. Λίγο πριν απολυθώ (285 λελέ) ένας χαμηλόβαθμος (και με εξίσου χαμηλό IQ) καραβανάς από Κρήτη, κορδώθηκε μπροστά μας και με περίσσιο στυλ μας λέει:
    "Α ρε βλάκες... βιάζεστε να φύγετε από εδώ μέσα, αλλά όταν θα βγείτε έξω μετά από λίγο καιρό θα εύχεστε να είσασταν πάλι εδώ μέσα που σας προσέχουμε, σας τα έχουμε όλα τσάμπα και δεν κάνετε τίποτα".

    Τα λάθη αυτού του ζώου ήταν τα εξής:
    - Οι βλάκες σίγουρα δεν ήτανε οι 25 φανταράκηδες που τον ακούγανε
    - Κανείς από αυτούς δεν εύχεται να ήταν πάλι στο στρατό
    - Στο στρατό δε σε προσέχουν
    - Τίποτα δεν είναι τσάμπα. Για την ακρίβεια εγώ και εσύ τους πληρώνουμε αυτούς τώρα.
    - Υπάρχουν φαντάροι που πήζουν όλη μέρα βγάζοντας δουλειά 2 στελεχών μαζί. Και αυτοί πίνουν καφέ (σε ποτήρι πλαστικό βέβαια... χεχε)

    ReplyDelete
  2. κι ώμος ο ηλίθιος που στα έλεγε τα πίστευε μέχρι τελευταίας ρανίδος.

    ReplyDelete
  3. Να 'σαι καλά ρε Πάπο. Ότι έπρεπε τώρα που ξεκινώ την δουλειά. Πραγματικά, τα καλύτερά μας χρόνια είναι τώρα. Ούτε εγώ θέλω να ξαναγυρίσω στο σχολείο. Όχι οτι πέρασα πολύ άσχημα, αλλά δεν γουστάρω ρε παιδί μου! Στο στρατό θα ήθελα να ξαναπήγαινα στη Σ.Ε.Α.Π. στο Ηράκλειο για λίγες μόνο μέρες με τα παιδιά που ήμασταν μαζί τότε. Τελικά το μόνο που μένει απο το στρατό είναι οι λίγοι καλοί φίλοι που συναντάς.

    ReplyDelete
  4. Εχω μια διαφωνία ως προς τον χαρακτηρισμό urban legend αλλά θα ζήσω.

    Τόσο στο σχολείο όσο και στο στρατό περάσα καλά (στο σχολείο καλύτερα) παρόλα αυτά λίγο με απασχολεί το να γυρίσω πίσω (το πε και ο Μαζώ).

    Αυτό που ήθελα να πώ είναι οτι κατα την άποψη μου οι ανθρωποι που αναπωλούν το στρατό και το σχολείο είναι σε ένα 90% άνθρωποι που μόλις τελείωσαν το σχολείο πήγαν στρατό και απο κει στη δουλειά. Ούτε καν Ι.Ε.Κ. δηλάδή. Για αυτούς τους ανθρώπους ο στρατός και το σχολείο ήταν μια τεράστια παιδική χαρά και το τελευταίο stand ελευθερίας που είχαν.
    Τώρα για σένα, για μένα που μετά το σχολείο πήγαμε σε κάποιο
    Πανεπιστήμιο και "κερδίσαμε" άλλα 4 χρόνια (min) ψυχικής ηρεμίας, ο στρατός μόνο σαν τροχοπέδη μας έχει μείνει ενώ το σχολείο υποκαταστάθηκε απο το Ανώτατο/Ανώτερο ίδρυμα.
    Και μη μου πείς papo οτι δεν αναπολείς τα χρόνια του Πανεπιστημίου.

    ReplyDelete
  5. ειλικρινά μπορεί να είμαι παράξενος.. δεν ξέρω αλλά όχι δεν θα γινόμουν ξανά φοιτητής θεωρώ την current παραγωγική κατάστασαη πολυ πιο ενδιαφέρουσα - φοιτητής είσαι ακόμα dependent και κλειστός μέσα στην φούσκα του uni..

    τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ!

    ReplyDelete
  6. ΙΜΗΟ Το να είναι κανείς δημιουργικός, παραγωγικός και ανεξάρτητος είναι τελείως διαφορετικό απο το να περναέι καλα και ανέμελα.Όπως επίσης το να λεώ "τι ωραία που ήταν στα χρόνια του Πανεπιστημίου" δεν σημαίνει οτι θέλω να ξαναγυρίσω εκει. Ήταν μια πραγματικά ωραία περίοδος της ζωής μου και της δίνω το credit που της αξίζει (όπως δίνω ΚΑΙ στο σχολείο ΚΑΙ στο στρατό).

    ReplyDelete
  7. Για το σχολείο θα συμφωνήσω απολύτως. Αποφοίτησα μόλις δύο χρόνια πριν και εκτός του ότι αποτελεί μέχρι σήμερα έναν από τους χειρότερους εφιάλτες μου, δε μιλάω με ΚΑΝΕΝΑΝ από τους συμμαθητές μου.

    Τα υπόλοιπα δεν τα έχω κάνει για να εκφέρω γνώμη :p (Ο στρατός φαντάζει pain in the ass από τώρα)

    ReplyDelete
  8. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  9. Κάθε εμπειρία μας είναι ανεκτίμητη,όχι γιατί δεν μπορεί να την αγοράσει η mastercard,αλλά για τον απλούστατο λόγο οτι , ακόμα καιαν δεν αξίζει την επιστοφή, έχει βάλει ένα λιθαράκι σε αυτό που είμαστε σήμερα και κυρίως στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Θα συμφωνήσω απόλυτα για την περίοδο που αναφέρεται ο papo διότι πλέον έχεις την σχετική ελευθερία να επίλέγεις τι εμπειρίες θέλεις να ζήσεις.

    ReplyDelete
  10. Εγώ έχω άλλη εκδοχή. Μπορεί να είμαι μειοψηφία, δεν θα υπερασπιστώ το ότι "έτσι είναι για όλους".

    Η εκδοχή μου είναι πολύ κοντά στα "urban legends" όπως τα αποκαλείς. Και ναι, οι φίλοι μου από το σχολείο συνεχίζουν, 16 χρόνια μετά, να είναι το 90% των καλύτερών μου φίλων. Ναι, ο στρατός ήταν κάτι σαν διακοπές αφού πριν δούλευα όλη την μέρα (μου άρεσε, δεν παραπονιέμαι), έβγαινα το βράδυ και κοιμόμουν 2-3 ώρες. Όχι, δεν είχα άγχος για τις Πανελλαδικές, είχα κάνει σχέδια ακόμη και για την περίπτωση που θα έμπαινα ΤΕΙ οινολογίας και στο κάτω-κάτω δεν θα χαλούσε και ο κόσμος να μην μπω με την πρώτη.

    Θα πήγαινα να τα κάνω πάλι όλα από, ας πούμε, την πρώτη Γυμνασίου; ΝΑΙ!

    Όχι γιατί τότε η ζωή μου ήταν καλύτερη από τώρα αλλά για να ξαναζήσω και εκείνη την εκδοχή του καλού και να ξαναφτάσω εδώ. Όχι "με τα τωρινά μυαλά", αυτό θα τα χάλαγε όλα. Γιατί το πιο ωραίο στα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια ήταν αυτή η αίσθηση του πρωτόγνωρου -το να ξαναζήσω τον πρώτο μου έρωτα ή το πρώτο μου ραντεβού με ωριμότητα μου ακούγεται μάλλον μαλακία. (Ή ακόμη και την χαρά του πρώτου μου υπολογιστή, της κοπάνας, της βλακείας στην τάξη...)

    Θα συμφωνήσω μόνο για τα χρόνια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών που ήταν από τα πιο αδιάφορα (τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσαν το πανεπιστήμιο) και αν δεν έκανα άλλα, "δικά μου" πράγματα θα έλεγα ότι ήταν χαμένα.

    ReplyDelete
  11. 1. Πέρασα καλά, αλλά δεν θα γύρναγα πίσω. Γενικά ημουν στην κοσμάρα μου, ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν οι πανελλαδικές και μπήκα στη σχολή.
    2. Θα σου πω σε 14 μήνες :(

    ReplyDelete
  12. πολλοί τα βλέπουν σα και σένα πάπομαν, αλλά εγώ έχω να δηλώσω τα αντίθετα, πέρασα γαμάτα και στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο!
    και θα θελα να γύρναγα πίσω πολλές φορές, πολύ ανεμελιά και μαλακία στο έπακρον!
    ίσως οι παρέες να μην ήταν καλές... τυχαίνει αυτό, όλοι οι κολλητοί μου πάντως τώρα είναι από δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο!
    και πανεπιστήμιο, πιο λίγοι όμως αλλά καλοί.

    ReplyDelete